บททั้งหมดของ เล่ห์รักร้าย: บทที่ 61 - บทที่ 70

เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าใบสวยส่งเสียงดังรบกวนสมาธิจนเจ้าของโทรศัพท์ซึ่งกำลังขับรถอยู่ราวกับจะบินจำต้องละมือข้างหนึ่งจากพวงมาลัยไปควานหา แล้วล้วงขึ้นมามองหน้าจอ เมื่อเห็นว่าใครโทรมาเธอจึงรีบกดรับสาย“ว่าไงยัยที่รัก! โทรมาทำไมตอนนี้เนี่ย คนยิ่งกำลังรีบๆ อยู่ด้วย”“หนูดา! ฉันจะอยู่ภูเก็ตต่ออีกสองวันนะ” คนโทรมาส่งเสียงอ่อยๆ ดังมาตามสาย“นี่แม่ตัวดี! สามวันที่ผ่านมานั่นยังไม่พออีกใช่ไหม ฉันยุ่งจะตายอยู่แล้วเธอรู้บ้างหรือเปล่า ไหนจะไปประชุมที่สมาคมแทนหม่าม้า ไหนจะนัดกับลูกค้าอีก คุณโรเบิร์ตยิ่งเขี้ยวๆ อยู่ด้วย นี่ก็เลยเวลานัดมาตั้งครึ่งชั่วโมงแล้ว เธอยังมีแก่ใจจะอยู่เที่ยวต่ออีกงั้นเหรอยัยที่รัก” อวัสดาต่อว่าเพื่อนรักผ่านโทรศัพท์อย่างหงุดหงิด“ฉันทำเพื่อความอยู่รอดของบริษัทเรานะหนูดา เธอก็โทษคนพามาโน่นสิ จะคุยด้วยไหมล่ะ”“ไม่ต้องมาขู่เลยนะ นั่นก็อีกคน ไม่เข้าใจน้องนุ่งบ้างเลย คำก็ขู่ปิดบริษัท สองคำก็ขู่ปิดบริษัท มันน่าขัดขวางซะจริงๆ เลย นั่นก็พี่ นี่ก็เพื่อน ไม่ได้ดั่งใจสักคน”คำบ่นของอวัสดาทำเอาที่รักหัวเราะเบาๆ“เอาน่าหนูดา! ฉันรู้ว่าคนอย่างอวัสดาทำได้อยู่แล้ว กลับไปฉันจะชดเชยให้แล้วก

ส่วนคนโผล่มาแบบไม่บอกไม่กล่าวก็ทรุดลงนั่งข้างๆ พลางกวาดตาสำรวจปลายเท้าและข้อเท้าของคนเจ็บช้าๆ เมื่อเธอไม่ได้มีแผลมากไปกว่าที่เห็นชายหนุ่มจึงถอนหายใจออกมายาวๆ ก่อนเอ่ยยิ้มๆ“แบบนี้ก็หมดฤทธิ์แล้วสิ”อวัสดาตวัดค้อนให้เสียตาคว่ำแล้วถึงเอ่ยถามอย่างอดสงสัยไม่ได้“คุณมาอยู่นี่ได้ไง ก็ไหนยัยที่รักบอกว่าอยู่ภูเก็ตไง”“เพิ่งลงเครื่องเมื่อกี้แล้วตรงมานี่เลย หลังจากทราบจากคุณโรเบิร์ตว่าคนบางคนเดี้ยงเพราะดื้อ”คีแกร์นตอบน้ำเสียงเรียบๆ หากปรายตามองคนดื้อดุๆ ขณะที่คนเดี้ยงก็ตวัดตาขุ่นใส่ทันควันพร้อมกับย้อนถามเสียงห้วนๆ“แล้วคุณไปคุยกับคุณโรเบิร์ตเมื่อไรกัน”“ก็ผมโทรเข้ามือถือคุณสายแทบไหม้ แต่ก็ไม่มีใครรับสักที เห็นไอลิซบอกว่าวันนี้คุณมีนัดกับคุณโรเบิร์ต ผมก็เลยลองโทรไปถามเขาดู และมันก็เป็นอย่างที่คิดเอาไว้ไม่ผิด มีเรื่องจนได้สิน่า”“แล้วคุณจะโทรหาฉันทำไม มีธุระอะไรงั้นเหรอ”“คนเป็นแฟนกัน เวลาโทรหากันต้องมีธุระด้วยหรือไง”คีแกร์นตอบพลางแย้มยิ้มน้อยๆ หากทำเอาคุณแฟนที่ว่าหน้าร้อนผ่าวแดงปลั่งขึ้นมาทันตาหลังจากซีดเซียวมาได้พักใหญ่“พูดให้มันดีๆ นะ ใครเป็นแฟนคุณไม่ทราบ ถ้าแล่นมาที่นี่เพื่อจะมายั่วโมโหกันล

“โอ๋…หนูดาเพื่อนรัก ไม่งอนกันนะ ฉันก็ส่งคนที่เป็นยิ่งกว่าห่วงไปดูแลเธอแล้วไง รับรองว่าห่วงอันนี้จะดูแลเธออย่างดีไม่ขาดตกบกพร่องเลยเชียวละ”“ไม่ต้องมาพูดดีเลย ห่วงเที่ยวมากกว่าห่วงเพื่อนมันน่าน้อยใจชะมัด”“ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่ข้อเท้าแพลงเล็กน้อย และกระจกบาดเท้าอีกนิดหน่อย อย่ามาทำสำออยหน่อยเลย คนที่เธอควรสำออยใส่คือคนอยู่ที่บ้านโน่น ไง! ของฝากจากภูเก็ตถูกใจไหมจ๊ะเพื่อนเลิฟ แค่ออดอ้อนเรียกร้องความสนใจสักหน่อย พี่ชายฉันจะไปไหนเสียหนูดา”“รู้สึกว่าเธอจะดีใจออกหน้าออกตาซะเหลือเกินนะยัยที่รัก ที่ฉันต้องมาเจ็บตัวให้พี่ชายคนดีของเธอกลั่นแกล้งโขกสับเล่นเนี่ย”“อ๊ะ! อันนั้นมันแน่นอนอยู่แล้ว ถ้าปล้ำได้ด้วยฉันก็จะดีใจมาก เพราะเธอจะได้มาเป็นพี่สะใภ้ของฉันเร็วขึ้นยังไงล่ะหนูดาเพื่อนรัก”“ยัยที่รัก!”คนโดนแซะตะโกนใส่โทรศัพท์เสียงเขียว ด้านคนโทรมาหัวเราะคิกคักแล้วรีบวางสายไปรวดเร็ว ปล่อยให้อวัสดาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันกับโทรศัพท์ในมืออยู่คนเดียว“ยัยเพื่อนบ้านี่! เลือดก็ไม่ใช่สายเดียวกันสักหน่อยแต่ทำไมถึงได้ร้ายเหมือนกันทั้งพี่ทั้งน้องซะขนาดนี้”คนเท้าเจ็บนั่งอ่านนิตยสารฆ่าเวลาจนผ่านไปครึ่งชั่

ผ่านไปครู่ใหญ่เจ้าของอ้อมกอดแสนอบอุ่นก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ ชายหนุ่มเอื้อมไปเทน้ำในเหยือกใส่แก้วแล้วเอามายัดใส่ในมือเล็ก จากนั้นยาในถุงบนโต๊ะก็ถูกกำมาแบตรงหน้าคนเจ็บเหมือนจะบังคับกลายๆ อวัสดามองยาสามเม็ดโตๆ บนฝ่ามือใหญ่ด้วยสีหน้าแหยงๆ อย่างนึกขยาดในความใหญ่และความขมของมัน เมื่อเห็นคนบนตักได้แต่จ้องยาในมือเฉย ไม่หยิบใส่ปากสักที คีแกร์นจึงจำต้องใช้ไม้ขู่“ถ้าดื้อ ผมป้อนนะ”หญิงสาวได้ยินแต่ก็ยังไม่กล้าหยิบเม็ดยาเข้าปาก กระทั่งเห็นคนบอกว่าจะป้อนทำท่าจะยกยาในมือเข้าปากตัวเองแทนที่จะเป็นปากของเธอ อวัสดาก็พอจะเดาออกว่าเขาจะป้อนแบบไหน มือเล็กจึงรีบคว้ามือใหญ่เอาไว้หมับแล้วหลับหูหลับตาหยิบยาใส่ปากตามด้วยน้ำไปอย่างด่วนจี๋ เสร็จก็ทำหน้าเบ้เมื่อความขมยังติดอยู่ที่ปลายลิ้น คีแกร์นดึงแก้วเปล่าออกจากมือเล็กเอาไปวางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะหันมายิ้มใส่ดวงตากลมโตอย่างรู้เท่าทัน“คิดเหรอว่าจะรอด”จบประโยคมือใหญ่ก็กระชับเข้ากับท้ายทอยเล็กบังคับให้เงยขึ้นมารับจูบหนักหน่วง ชนิดที่ว่าไม่ให้คนบนตักได้ตั้งตัวใดๆ ทั้งสิ้น ชายหนุ่มสอดปลายลิ้นอุ่นซ่านเข้าไปตวัดรัดรึงกับเรียวลิ้นเล็กในโพรงปากนุ่ม กวาดเอาความขมให้กลา

“ผมก็จะทำให้เราเกี่ยวกันอย่างที่คุณต้องการยังไงล่ะ จะทำให้เกี่ยวไปตลอดชีวิต เอาให้ดิ้นไม่หลุดเลยทีเดียว และไอ้แผลของคุณมันก็ไม่ใช่ปัญหาหรอก ผมจะพยายามนุ่มนวลที่สุดก็แล้วกันนะ”เสียงห้าวพึมพำมาข้างใบหูเล็กอย่างเอาจริง ทำเอาคนได้ยินขนลุกเกรียวไปทั้งตัว มือหนาข้างหนึ่งละจากข้อมือเล็กค่อยๆ ไต่มาตามสาบเสื้อคลุมที่เธอใส่อยู่อย่างใจเย็น พร้อมมือใหญ่อีกข้างลูบไล้ขาเรียวงามพลางร่นเสื้อคลุมขึ้นมาช้าๆ ขณะเดียวกันเรียวปากร้อนผ่าวก็จูบไซ้ปลายคางมน ไล่ลงมาตามฐานคอขาวนวล บ่าไหล่ลาดเนียน และทำท่าจะลากไล้ต่ำลงไปเรื่อยๆ จนอวัสดาต้องตวัดแขนเกี่ยวลำคอแข็งแรงเอาไว้แน่นเพื่อไม่ให้เขาขยับลงไปมากกว่านั้น แล้วรีบรัวบอกเสียงสั่นๆ“ไม่นะ! ฉันจะอยู่บ้าน ไม่ไปทำงานแล้วก็ได้ แต่ตอนนี้คุณห้ามทำอะไรฉันนะคีแกร์น ปล่อยเถอะนะ”คีแกร์นกระตุกยิ้ม ก่อนจะปั้นหน้าขรึมดึงแขนเรียวเล็กออกจากลำคอ แล้วเงยขึ้นมามองใบหน้างามซึ่งตอนนี้ซีดขาว พร้อมดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด‘ยังหรอกแม่ตัวดี ปั่นหัวยั่วโมโหกันแต่เช้าแบบนี้ มันต้องสั่งสอนเอาให้สาสมใจก่อน’“ไม่ปล่อย! มันสายไปแล้วที่จะมาบอกเอาตอนนี้ ผมอยากได้คุณจนหน้ามืดไ