Todos los capítulos de กรงเสน่หา: Capítulo 101 - Capítulo 110

ส่วนชายิกานางรู้ว่าอยู่ในห้องสมุด เพราะสาวน้อยบอกนางเองว่าจะไปหาหนังสืออ่านในนั้น คุณนายใหญ่แห่งวิลเลียมเบอร์ลิซจึงตัดสินใจไปตามชายิกาในห้องสมุดด้วยตัวเอง เนื่องจากอยู่บริเวณชั้นล่างและไม่ไกลจากห้องรับแขกมากนักพอเปิดประตูก้าวเข้าไปในห้องสมุด ซาร่าก็เห็นร่างลูกชายนอนอยู่ตรงโซฟาตัวใหญ่กลางห้องนี่เอง ไม่รู้ว่ากำลังหลับอยู่หรือเปล่า เนื่องจากคนเป็นลูกนอนตะแคงหันหลังให้กับประตู และหันหน้าเข้าหาพนักพิง แต่เสียงเปิดประตูห้องของนางเมื้อกี้ก็ดังอยู่พอสมควร ถ้าคนไม่หลับก็คงหันมามองแน่นอน หากคนที่นอนอยู่ตรงโซฟากลับไม่ขยับตัวเลยแม้แต่น้อย นางจึงเดาว่าคงหลับคุณนายวิลเลียมเบอร์ลิซกวาดตาสีฟ้าคู่สวยมองไปจนทั่วห้องสมุดเพื่อหาชายิกา แต่ก็ไร้วี่แวว จึงเดินไปหาลูกชายแทน หวังจะปลุกขึ้นมาถามว่าเห็นลูกสาวของนางบ้างหรือเปล่า ทว่าก้าวไปยังไม่ถึงตัวก็ต้องชะงักเท้าอยู่แค่หน้าโซฟา เมื่อเหลือบเห็นปลายเท้าเรียวเล็กขาวๆ โผล่ออกมาจากช่องว่างของลำขายาวๆ ของลูกชายซึ่งกำลังก่ายเกี่ยวเอาไว้ นางจึงเขม้นมองอย่างไม่แน่ใจก่อนจะไล่สายตาขึ้นมาเรื่อยๆ ก็พบชายกระโปรงสีขาวที่แพลมออกมาให้เห็นอยู่เล็กน้อย ดวงตาสีสวยจึงค่อยๆ เบิ

ช่วงค่ำคืนในวันเดียวกัน ชายิกาก็พาร่างเพรียวบางที่พันกายด้วยผ้าขนหนูผืนเดียวก้าวออกมาจากห้องน้ำ แต่แล้วก็ต้องชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นคนที่มานอนรออยู่บนเตียง ทว่าชุดที่เขาใส่อยู่ก็ทำเอาหน้านวลแดงเรื่อขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ ก็พ่อคุณเล่นใส่บ๊อกเซอร์อยู่แค่ตัวเดียว ประกาศเจตนารมณ์ของการเข้ามาในห้องของเธอให้รู้อยู่กลายๆ ว่าเขาต้องการอะไร แล้วใครจะไม่อายบ้างหากชายิกาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าหุ่นมาดแมนสุดแสนจะเร้าใจของเขาทำให้เธอร้อนวูบวาบไปตลอดทั้งกาย หัวใจในอกก็สั่นรัวหวั่นไหวไปหมดทุกครั้งที่ได้เห็นนั่นแหละ และไม่ต้องแปลกใจว่าเขาเข้ามาในห้องของเธอได้ยังไง ทั้งที่เธอก็ล็อกประตูเรียบร้อยดีแล้ว เพราะไอ้กุญแจห้องพักที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงเป็นคำตอบให้เธอได้เป็นอย่างดีเจ้าของห้องสาวแสร้งทำไม่สนใจแล้วเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง หยิบหวีมาสางผมช้าๆ เสร็จก็อ้อยอิ่งทาโลชั่นไปตามเรียวแขน ทำการถ่วงเวลาให้ยาวนานที่สุด หากหางตายังคอยชำเลืองมองคนที่นอนรออยู่บนเตียงเป็นพักๆ ก็เห็นดวงตาคมกริบทอประกายอ่อนเชื่อมจ้องมองการกระทำของเธออยู่ตาแทบไม่กะพริบ และแล้วชายิกาก็คิดหาวิธีไปพบพี่ชายในวันพรุ่งนี้ออกขึ้นมาฉับพลัน

ด้านคนยังจับจ้องคนบนเตียงไม่วางตาพอได้เห็นหน้านวลแดงก่ำขึ้นมาซะเฉยๆ ก็คลี่ยิ้มบางๆ พลางเอ่ยบอกเสียงนุ่ม“นอนต่อเถอะ วันนี้ผมจะโทรหาบ่อยๆ แล้วกันนะ”พูดเสร็จก็จูบหน้าผากเนียนนิ่งอยู่นาน แล้วถึงตัดสินใจลุกจากเตียงก้าวออกไปจากห้อง ชายิกาก็หลับสนิททันทีที่ร่างสูงใหญ่ผละห่าง เพราะความง่วงงุนและอาการเพลียจัดยังคงเล่นงานอยู่ไม่จางหายเควินก้าวออกจากห้องที่แอบเข้ามานอนทั้งคืนแล้วปิดประตูห้องลงแผ่วเบา พอหันกลับจะก้าวไปยังห้องของตัวเองก็ต้องสะดุ้งโหยงสุดตัว“เฮ้ย!”ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปากน้อยๆ และยกมือลูบท้ายทอยแก้เก้อ ก่อนเอ่ยทักทายคนที่กำลังยืนเท้าสะเอวพร้อมหน้าตึงขึงขังอยู่ท่ามกลางความสลัวของเช้ามืดด้วยโทนเสียงที่บังคับให้เรียบเอาไว้อย่างที่สุด“ตื่นเช้าจังนะครับ”“ตื่นสายก็จับแมวขโมยตัวผู้ไม่ได้น่ะสิ ตามมานี่เลยนะพ่อตัวดี”คนที่ตั้งใจมาดักจับแมวขโมยจัดการลากร่างสูงใหญ่เข้าไปในห้องพักผ่อนที่อยู่ไม่ไกลนั้นอย่างรวดเร็ว พอผลักร่างใหญ่ให้นั่งตรงโซฟากลางห้องเสร็จก็ทรุดลงนั่งขนาบข้าง แล้วเปิดปากฉะเสียงขุ่นอย่างไม่ให้เป็นการเสียเวลา“มีอะไรจะแก้ตัวอีกไหม”“มัมจะฟังคำแก้ตัวหรือความจริงล่ะครับ”เควิ

และคนสำคัญที่สุดซึ่งเธอต้องคุยกับเขาให้เข้าใจ ก็คนที่กำลังทำงานอยู่ในโรงแรมแห่งนี้ด้วยนั่นยังไงล่ะ ไม่รู้ว่าเขาจะว่าอย่างไรบ้าง ถ้าได้รู้ว่าเธอต้องกลับบ้านแบบเร่งด่วนเช่นนี้ ความสัมพันธ์ของเธอกับเขามันก็เกินเลยคำว่าแฟนหรือคนรู้ใจไปแล้วด้วย“ได้สิ พี่จะรอนะ”ราชก็ตอบรับอย่างง่ายดาย ขอแค่น้องสาวยอมกลับบ้านด้วย เขาก็ใจชื้นขึ้นมาเป็นกองแล้วละ“แต่ว่า...ชายามีเรื่องจะรบกวนพี่ราชน่ะค่ะ”“เรื่องอะไร”“ช่วยเซ็นเช็คให้ชายาสักสิบล้านได้ไหมคะ”เรื่องรบกวนของน้องสาวทำให้ราชต้องเลิกคิ้วจ้องหน้าคนเป็นน้องอย่างสงสัย เพราะจำนวนเงินมันไม่ใช่น้อยๆ เลย สำหรับน้องสาวคนเดียวอย่างชายิกาเขาให้ได้แบบไม่มีปัญหา แต่ต้องมีเหตุผลที่ฟังขึ้น“จะเอาไปทำอะไร”“พอดีร้านอาหารของไมลี่ย์กำลังมีปัญหาน่ะค่ะ ชายาจะให้เพื่อนยืมเอาไปหมุนที่ร้าน”ความจริงแล้วชายิกาจะเอาไปคืนให้กับคุณนายวิลเลียมเบอร์ลิซต่างหาก แต่ไม่กล้าบอกพี่ชาย เธอจึงอ้างเรื่องร้านอาหารของมาลินาแทน ขณะที่ราชก็พยักหน้ารับรู้พร้อมกับเอ่ยบอก“ได้สิ ถ้าเพื่อนแกมีเมื่อไรก็ให้เอามาคืนพี่ก็แล้วกัน”บอกเสร็จก็ลุกไปเปิดกระเป๋าเดินทางที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง จัดกา

“เปล่า! แล้วนี่เมื่อไรสามีของคุณจะมาสักทีคลอเดีย”ถามพลางทรุดร่างใหญ่ลงนั่งที่โซฟาตรงข้าม ทั้งน้ำเสียงและหน้าตาบอกชัดว่ากำลังหงุดหงิดไม่เก็บอาการ“แหม! คุณก็ว่าไปนั่น แค่ว่าที่เองนะคะเควิน ยังไม่ใช่สามีสักหน่อย ใจเย็นๆ สิคะ เดี๋ยวเขาก็มาค่ะ”“คุณอีริคเขาโง่หรือซื่อบื้อขนาดนั้นเลยเหรอ หรือไม่งั้นก็คงกามตายด้านล่ะมั้ง”คนพูดกระตุกยิ้มมุมปากบ่งบอกถึงความรู้ทัน เพราะขนาดเขาเองยังเคยเขมือบเจ้าหล่อนแบบไม่ต้องใช้ความพยายามใดๆ แล้วว่าที่สามีอย่างเศรษฐีน้ำมันจากดูไบน่ะหรือจะยังไม่ได้เคลมหล่อน ต่อให้คุณเธออมพระประธานมาพูดเขาก็ไม่เชื่อหรอก“ปากคุณนี่จริงๆ เลยนะเควิน ฉันขอถอนคำพูดที่ชมว่าปากหวานเมื่อก่อนหน้านี้น่ะ”คนถูกรู้ทันเอ่ยต่อว่าไม่จริงจังนัก และจิกตาส่งให้คนปากจัดอยู่เรืองๆ เควินก็ยักไหล่เบาๆ อย่างไม่ยี่หระ คว้าแก้วเหล้าบนโต๊ะตรงหน้าโซฟาเอามาจิบอยู่หลายอึก แล้วถึงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงกระด้างไม่เปลี่นแปลง“โทรตามเข้าสิ อีกสิบนาทีถ้าเขายังไม่มาผมจะกลับแล้วนะ คุณก็ไปหาสถานที่แต่งงานเอาใหม่แล้วกันคลอเดีย”“ใจเย็นสิคะ คุณจะรีบไปไหนเควิน ก็ไหนบอกว่าจะบริการคลอเดียให้เต็มที่เลยไงคะ คุณจะผิดคำพูด