Todos los capítulos de กรงเสน่หา: Capítulo 81 - Capítulo 90

ขณะที่ไมเคิล ลาเวลล์ก็รีบขยับตัวเตรียมพร้อมรับมือเช่นกัน แต่พอเห็นความเอาจริงของคนที่กำลังก้าวเข้ามาหา ก็อดนึกหวั่นๆ กับประกายตาคมกล้าบวกกับรูปร่างสูงใหญ่ไซซ์นักกีฬาของคู่ต่อสู้อยู่ไม่น้อย เมื่อคิดว่าตัวเองคงเสียเปรียบแน่ๆ ถ้าสู้กันด้วยมือเปล่าจึงหาเครื่องทุ่นแรงมาช่วยทันทีทว่ามือหยาบใหญ่ที่ล้วงเอาวัตถุสีดำออกมาจากด้านหลังยังไม่ทันได้เล็งเป้าเลยด้วยซ้ำ ก็ถูกเท้าในรองเท้าหนังอย่างดีเตะโครมเข้าให้ จนปืนกระบอกนั้นหลุดออกจากมือร่วงหล่นลงไปบนพื้น แล้วเท้าหนักๆ อีกข้างก็เสยเข้ากับปลายคางเจ้าของปืนตามไปติดๆ ทำเอาคนที่แทบไม่ได้ตั้งหลักถลาไปกระแทกกับโต๊ะอาหารเต็มแรงเสียงดังสนั่น ก่อนกลิ้งหลุนๆ ลงไปนอนกองบนพื้นไม่เป็นท่า พร้อมกับเลือดทะลักออกมาจากปากและจมูกทันตา บอกให้รู้ว่าคนเตะไม่ได้ออมแรงเลยสักนิดเควินก้มลงเก็บปืนที่อยู่บนพื้น ก้าวไปดึงคอเสื้อมันขึ้นมาแล้วจ่อปืนกระบอกนั้นเข้ากับปากของมันที่กำลังอ้าค้างพะงาบๆ พร้อมกับเหนี่ยวไกแบบไม่ลังเล ในเมื่อมันเล่นกันถึงตาย เขาก็จะหยิบยื่นความตายให้มันเช่นกัน เล่นเอาคนเสียท่าถึงกับเบิกตาเหลือกแทบถลนอย่างกลัวตาย ทว่ายังไม่ทันได้ลั่นไกก็มีเสียงหนึ่งตะโกนอ

ชายิกาขยับจะลงจากตักกว้างเพื่อไปยังที่นั่งข้างคนขับหนีอาย แต่คนที่ตั้งใจรุกเต็มพิกัดมีหรือจะยอมปล่อย มันต้องได้รู้ดำรู้แดงกันก่อน แขนกำยำจึงรีบรวบเอวเล็กเอาไว้กับอกแน่นกว่าเดิม ส่วนมืออีกข้างก็กระชับท้ายทอยเล็กไม่ให้ใบหน้างามเบือนหนีไปทางไหนได้ ขณะที่ปากก็ทำหน้าที่หว่านล้อมด้วยน้ำเสียงชวนฟัง“ไม่เอาน่าชายา เรามาเปิดอกคุยกันแบบแฟร์ๆ ดีกว่านะ ผมเปิดใจไปหมดเปลือกแล้ว คราวนี้ก็ตาคุณมั่งล่ะ ผมพอจะรู้ว่าคุณไม่ได้เกลียดผม แต่ช่วยพูดอะไรที่มันให้ความมั่นใจกับผมหน่อยได้ไหม นะคนดี”“จะให้พูดอะไรล่ะ”คนอายอ้อมแอ้มออกมาเบาหวิว ดวงตาคู่สวยก็จับนิ่งอยู่ตรงแผงอกกว้างไม่ยอมเงย เมื่อแม่คุณยังทำเฉไฉ เควินจึงจำต้องงัดไม้ตายออกมาใช้“ก็อย่างเช่น...ชายาเริ่มรักเควินแล้ว อะไรประมาณนี้น่ะ”“รู้ได้ไงว่าฉันรักคุณ ถึงฉันจะไม่ได้เกลียดคุณ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันรักคุณเสียหน่อย”อายแสนอายแต่ชายิกาก็ยังอยากจะเถียง หากน้ำเสียงก็ไม่มั่นคงนัก เพราะเธอรู้ดีอยู่แก่ใจว่าความรู้สึกที่มีต่อผู้ชายที่อยู่ตรงหน้านี้มันคืออะไร และตอนนี้เธอยังสงสัยว่าจะเลี่ยงหลบไปทางไหนพ้น เมื่อเขาไล่ต้อนอย่างเอาจริงซะขนาดนี้“ทำไมผมจะไม่รู

อาทิตย์ต่อมา บนชั้นสามสิบเก้าของบริษัทส่งออกเพชรติดอันดับโลก หลังจากเคลียร์งานที่คั่งค้างเสร็จลงชายิกาก็ไม่รู้จะทำอะไรดีจึงนั่งเท้าคางพลางเคาะปลายนิ้วกับโต๊ะทำงานอยู่อย่างเซ็งๆ ด้านเพื่อนคุยอย่างผู้ช่วยหนุ่มก็กลับบ้านไปเป็นที่เรียบร้อย เนื่องจากตอนนี้มันหกโมงเย็นเลยเวลาเลิกงานมาเป็นชั่วโมงแล้วแต่ที่เธอยังกลับบ้านไม่ได้ก็เพราะเจ้านายหนุ่มหล่อที่ควบตำแหน่งแฟนหมาดๆ ยังประชุมไม่เสร็จ และดูจะเป็นการประชุมที่เคร่งเครียดเสียด้วย เธอเห็นหัวหน้าการ์ดกับบรรดาลูกน้องรวมแล้วหลายสิบชีวิตและยังมีตำรวจอีกหลายนายเข้าร่วมประชุมในครั้งนี้ด้วย เธอไม่รู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้น หากตอนนี้ก็ได้แต่นั่งรอตามคำสั่งของคนอยู่ในห้องประชุมเท่านั้นนั่งจุมปุ๊กอยู่ได้ไม่นานคนว่างจัดก็นึกอะไรออก เธอล้วงโทรศัพท์มือถือจากในกระเป๋าใบสวยเอามากดโทรหามาลินา เพราะหลังจากวันที่เกิดเรื่องเธอก็โทรไปถามข่าวคราวกับเพื่อนรักแค่ครั้งเดียวเท่านั้น ก็ได้รู้ว่าไมเคิล ลาเวลล์อยู่โรงพยาบาล และปลอดภัยแล้ว ไม่มีอาการอะไรน่าเป็นห่วง เธอจึงได้โล่งอก ถึงจะแสนเกลียดสักแค่ไหน อย่างไรซะเธอก็ไม่อยากให้เขาตายด้วยน้ำมือของคนที่เธอเพิ่งยอมรับกับตัวเองว

ขณะเดียวกัน ทางด้านเควินหลังจากที่ประชุมเสร็จ พอออกมาไม่เห็นแม่ยอดขมองอิ่มอยู่ตรงที่โต๊ะทำงานหน้าห้องก็ต้องแปลกใจ เปิดประตูเข้าไปในห้องทำงานได้ก็คว้าโทรศัพท์มือถือที่ลืมเอาไว้บนโต๊ะโทรหาคนรักทันที ถึงได้รู้ว่าแม่ตัวดีหนีเที่ยวและเกิดเรื่องขึ้นจนได้ ตอนนี้เขาจึงรู้สึกหงุดหงิดหัวเสียอย่างบอกไม่ถูกแต่งานนี้จะมานั่งใจเย็นอยู่ไม่ได้เป็นอันขาด เนื่องจากความห่วงใยในตัวชายิกามันมีมากกว่าสิ่งใด ชายหนุ่มจึงรีบโทรไปสั่งหัวหน้าการ์ดให้ทำตามแผนที่ได้วางเอาไว้อย่างเร่งด่วน ทั้งที่เพิ่งแยกย้ายกันออกมาจากห้องประชุมยังไม่ถึงห้านาทีเลยด้วยซ้ำ หลังจากที่เควินสั่งให้ลูอิสส่งคนไปสืบเสาะสถานที่กบดานและเวลาเข้าออกของไอ้เสี่ยนั่นมาร่วมอาทิตย์จนทราบเป็นที่แน่ชัด เขาจึงได้มาปรึกษาหารือร่วมกับตำรวจว่าคืนนี้จะพากันไปปิดบัญชีนายอรรณพ เรืองเดชากุลตอนสี่ทุ่มตรงทว่าตอนนี้ต้องย่นเวลาทำตามแผนขึ้นมาเป็นเดี๋ยวนี้ เพราะไม่ใช่แค่เรื่องที่มันส่งคนไปเผาโรงงานเจียระไนเพชรเท่านั้น หากมันเล่นเอาหัวใจของเขามาวางเป็นเดิมพันแบบนี้ เขากับไอ้เสี่ยนั่นมันต้องตายกันไปข้างหนึ่งในคืนนี้นี่แหละ เควินคิดอย่างเดือดดาลในอารมณ์ แล้วก้าวยา

ประโยคที่ได้ยิน ประกอบกับเรือนร่างสูงใหญ่และหน้าตาคมสันที่เห็นมีเค้าของหัวเรือใหญ่อย่างปีเตอร์ วิลเลียมเบอร์ลิซอยู่ไม่น้อย ทำให้เสี่ยใหญ่เดาออกได้ทันทีว่าคนตรงหน้าเป็นใคร ก่อนเบิกตาปูดโปนอย่างตกใจ พอหาเสียงเจอก็เอ่ยตะกุกตะกักออกมาแทบไม่เป็นประโยค“แก...แกเป็นลูกชายของไอ้...ไอ้ปีเตอร์งั้นเหรอ”“เข้าใจอะไรง่ายดีนี่ ก็ดี! จะได้ไม่ต้องเสียเวลาอธิบาย มาพูดถึงนัดต่อไปกันเลยดีกว่า กระสุนลูกนี้ฉันจะมอบให้คนที่มันกล้าฉุดผู้หญิงของฉัน”เสียงเยียบเย็นที่หลุดออกมาจากปากได้รูปไม่ได้ทำให้คนได้ยินกลัวลนลานจนฉี่แทบจะราดได้เลย แต่ปืนในมือหนาที่เลื่อนขึ้นมาจ่อตรงหน้าผากตรงเผงนั่นต่างหาก ที่มันบอกให้รู้ว่านัดต่อไปเขาจะยิงที่ตรงไหน และดวงตาคมกร้าวกระด้างก็จ้องเขม็งมาอย่างเอาจริง ทำเอาเสี่ยใหญ่ที่เคยกร่างไปทั่วว่ากูแน่ต้องรีบละล่ำละลักร้องขอชีวิต สองมือพนมก้มหัวให้ปลกๆ อย่างกลัวตาย มันช่างเป็นภาพที่น่าสมเพชชะมัด“ยะ...อย่ายิงผม ผมยอมรับผิดทุกอย่าง จะลากผมไปเข้าคุกเข้าตะรางที่ไหนก็ได้ แต่อย่าฆ่าผมเลย ได้โปรดไว้ชีวิตผมสักครั้งเถอะนะ ผมไหว้ล่ะ กราบด้วยก็ได้ อย่าทำอะไรผมเลย”หากคนที่ตั้งใจจะปิดบัญชีก็ยังมีสีห