Todos los capítulos de กรงเสน่หา: Capítulo 11 - Capítulo 20

ชายิกาก้มหน้ามองพื้นอย่างคิดไม่ตก เธอเป็นห่วงมาลินา หลังจากงานนี้พลาดอีตาเสี่ยนั่นต้องไปพังร้านชุดาไทยฟูดส์เสียราบคาบเป็นแน่“มีปัญหาอะไรจ๊ะ หนูคุยกับมัมได้นะ คิดเสียว่าเป็นแม่ของหนูก็ได้ มัมยินดีช่วยทุกอย่างเลย” ซาร่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพลางเชยคางมนขึ้นมาจ้องหน้าชายิกากัดปากเบาๆ ชั่วอึดใจถึงตัดสินใจเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ผู้มีพระคุณฟัง เพราะคิดว่ายังไงซะมันก็ไม่มีอะไรจะเสียหายไปมากกว่านี้แล้วนี่นะ“ชายาเป็นห่วงเพื่อนน่ะค่ะ ไมลี่ย์คือลูกสาวน้าชุดา เป็นเพื่อนรักของชายาค่ะ เธอรักร้านอาหารนั่นมาก เพราะเป็นสมบัติชิ้นเดียวที่พ่อของเธอทิ้งเอาไว้ให้ ไมลี่ย์น่าสงสารมากเลยนะคะ แต่เธอก็เข้มแข็งมากด้วย ไมลี่ย์พยายามรักษาร้านให้อยู่ได้มาโดยตลอด แต่แม่กับพี่ชายกลับไม่เคยสนใจไยดีเลยสักนิด และที่น้าชุดาต้องทำแบบนี้เพราะติดหนี้เสี่ยนั่นสิบล้าน เขาขู่ว่าถ้าอาทิตย์หน้าไม่มีเงินไปใช้หนี้ เขาจะพาลูกน้องมาพังร้าน รวมถึงน้าชุดาด้วยที่ไม่รู้ว่าจะเจอกับอะไรบ้าง”“ถ้างั้น...มัมจะช่วยเพื่อนของหนูเอง”คุณนายวิลเลียมเบอร์ลิซล้วงสมุดเช็คออกมาจากกระเป๋าแล้วจัดการกรอกตัวเลข เซ็นกำกับ แล้วดึงมาใส่ให้ในมือเล็ก ทา

เย็นวันต่อมา ชายิกาก็พาร่างระหงในชุดกระโปรงยาวจรดข้อเท้า เสื้อผ้าแพรแขนครึ่งศอก คอปกเป็นจีบบัว พร้อมสวมแว่นสายตากรอบดำหนาเตอะแต่ไร้เลนส์เพราะเธอไม่ได้สายตาสั้น ผมดำสลวยถูกเกล้าเก็บไว้กลางศีรษะเรียบร้อย มองไกลๆ ก็เหมือนป้าคนหนึ่งดีๆ นี่เอง เธอหอบหิ้วนิตยสารมานั่งอ่านเล่นตรงเก้าอี้ข้างสระว่ายน้ำสีฟ้าใสแจ๋วซึ่งอยู่บริเวณด้านหลังคฤหาสน์วิลเลียมเบอร์ลิซที่เธอต้องเปลี่ยนลุคใหม่แบบนี้ เนื่องจากสาวเฉิ่มแสนเชยคือข้อแม้ของคุณนายวิลเลียมเบอร์ลิซ โดยให้เหตุผลว่า ไอ้เสี่ยใหญ่นั่นอาจจะยังคิดเคียดแค้นอยู่ ให้เธอปลอมตัวแบบนี้จะได้ไม่มีใครจำได้ ส่วนเสื้อผ้าหน้าผมคุณนายวิลเลียมเบอร์ลิซก็เนรมิตให้เธอได้ภายในหนึ่งวัน ทุกสิ่งทุกอย่างถูกจัดเอาไว้ให้ในห้องอย่างพร้อมเพรียงด้านชายิกาก็คิดว่าลองเปลี่ยนลุคเสียบ้างก็ดีเหมือนกันจึงไม่ได้ติดใจอะไร ตลอดหนึ่งคืนกับอีกเกือบหนึ่งวันที่เธอเข้ามาอยู่ที่นี่ เจ้าของคฤหาสน์ทั้งสองต่างก็ให้การต้อนรับอย่างอบอุ่นและเป็นกันเอง ดูแลเธอเหมือนลูกคนหนึ่งก็ว่าได้ชายิกานั่งพลิกนิตยสารในมือดูเพลินๆ พลันหางตาก็เหลือบไปเห็นโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูที่บ่งบอกราคาว่าคงแพงหูฉี่บนเก้าอี้ใ

เช้าวันต่อมา ขณะที่ครอบครัววิลเลียมเบอร์ลิซกำลังรับประทานอาหารเช้ากันอย่างพร้อมเพรียงอยู่ภายในห้องอาหารของคฤหาสน์ สาวน้อยผู้มาอาศัยก็ต้องทำหน้าประดักประเดิดเมื่อได้ยินคุณนายใหญ่แห่งวิลเลียมเบอร์ลิซกล่าวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“ชายา ช่วงแรกๆ หนูติดรถพี่เขาไปทำงานก่อนนะลูก ถ้าจำถนนหนทางได้แล้วค่อยขับรถไปเองนะจ๊ะ จะได้ไม่หลง”ชายิกาเหลือบเห็นมือหนาที่กำลังคนกาแฟในถ้วยของเจ้าของรถที่เธอจะติดสอยห้อยตามไปทำงานด้วยซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามชะงักไปเล็กน้อย ก่อนเขาจะยกขึ้นจิบหน้าตาเรียบนิ่งอยู่เช่นเดิม ชายิการู้ว่าเขาคงไม่ได้ยินดีกับประโยคของมารดานักหรอก ถึงแม้เขาจะไม่ได้ว่าอย่างไรออกมาก็ตาม แล้วคนมาอาศัยอย่างเธอจะมีปากมีเสียงอะไรได้ จึงได้แต่รับปากออกไปเบาๆ เท่านั้น“ค่ะ”หลังจากสิ้นสุดมื้ออาหารเช้า ทุกคนก็เดินตามกันออกมาตรงหน้าคฤหาสน์ วันนี้ที่คาร์ตันเวลเรสโรงแรมหรูมีงานจัดแสดงเครื่องเพชรของบริษัทในเครือ หัวเรือใหญ่แห่งวิลเลียมเบอร์ลิซอย่างปีเตอร์และภรรยาจำต้องไปดูแลงานแต่เช้า สองสามีภรรยาจึงอยู่ในชุดหรูหราและดูดีพร้อมที่จะออกงานด้วยกันทั้งคู่“มัมกับแด็ดไปก่อนนะลูก”ซาร่าโอบกอดร่างบางของลูกส

“สวัสดีครับ ยินดีที่จะได้ร่วมงานด้วยนะครับ”ผู้ช่วยหนุ่มนามมาร์คัสเอ่ยทักทายพลางแย้มยิ้มอย่างเป็นมิตรและส่งมือมาให้ ทำให้ชายิกาต้องคลี่ยิ้มบางๆ ตอบเช่นกัน ก่อนยื่นมือไปจับกับมือเรียวหนาตรงหน้าตามมารยาท“สวัสดีค่ะ ยินดีเช่นกันนะคะ เรียกฉันว่าชายาก็ได้ค่ะ”“มาร์คัส นายจัดการโอนหน้าที่ของเวเนสทั้งหมดให้เขาด้วยแล้วกัน ทำให้เสร็จภายในวันนี้ล่ะ”“ครับ”เมื่อได้ยินผู้ช่วยหนุ่มรับปากดังนั้น เควินจึงหันหลังก้าวเข้าห้องทำงานไปทันที จึงเหลือแค่ชายิกากับผู้ช่วยหนุ่มยืนอยู่กลางห้องโถงขนาดใหญ่กันอยู่สองคน ก่อนหนุ่มเจ้าสำอางจะเป็นฝ่ายเอ่ยถามคนมาทำหน้าที่เลขาคนใหม่ยิ้มๆ“พร้อมหรือยังครับ”“คิดว่าพร้อมนะคะ” ชายิกาตอบรับพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจอยู่เช่นกัน“งั้นเชิญที่โต๊ะเลยครับ”ผู้ช่วยหนุ่มหล่อเอ่ยเชื้อเชิญ แล้วก้าวนำไปยังโต๊ะหน้าห้องที่คนเป็นเจ้านายเดินหายเข้าไปเมื่อกี้ทันที พอเห็นร่างอรชรนั่งประจำที่เรียบร้อยเขาจึงดึงแฟ้มบนโต๊ะที่วางซ้อนกันอยู่เป็นตั้งออกมาทีละแฟ้ม และเริ่มแจกแจงหน้าที่เลขาให้ฟังเป็นฉากๆส่วนมากก็จะเป็นงานเลขาทั่วๆ ไป อย่างเช่นตอบจดหมาย พิมพ์งาน รับเอกสารจากแผนกต่างๆ ไปให้คนในห้องเซ็น เ

“อย่าคิดว่ามีมัมของผมถือหางแล้วจะทำอะไรก็ได้นะชายิกา ถ้ามันเกินจะทน ผมก็ไม่เอาไว้เหมือนกัน กรุณาเก็บกวาดห้องนี้ให้มีสภาพเหมือนเดิมด้วย เพราะมันเป็นหน้าที่ของคุณ อีกหนึ่งชั่วโมงผมจะกลับเข้ามา และห้องนี้ต้องพร้อมสำหรับทำงาน!”เควินสั่งเสร็จก็ก้าวยาวๆ จะออกจากห้อง แต่ก่อนจะผ่านประตูออกไปก็หยุดเอ่ยกับผู้ช่วยหนุ่มที่มายืนกุมมืออยู่ใกล้ๆ กับประตูเสียงเข้มๆ“อย่าให้ฉันรู้นะมาร์คัส ว่านายช่วยแม่นี่เก็บห้องทำงานของฉัน”มาร์คัสก็ได้แต่ก้มหน้าไม่อาจสู้ตาสีน้ำทะเลประกายกร้าวนั้นได้ เมื่อเหลือบเห็นคนเป็นเจ้านายเดินลิ่วๆ ตรงไปยังลิฟต์นั่นแหละถึงได้หันมามองคนที่ยังนั่งพับเพียบอยู่กลางห้อง เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่แล้วถึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ“คุณน่าจะรู้จักเจ้านายของคุณเอาไว้บ้างนะชายา ท่าทางดูเหมือนจะอารมณ์เย็นอยู่เป็นนิจ แต่ถ้าโมโหขึ้นมา เขาน่ากลัวมาก คุณไม่น่าไปท้าทายอารมณ์เจ้านายแบบนั้นเลย”มาร์คัสพูดจบก็ก้าวออกจากห้องไปอีกคน และไม่ลืมปิดประตูลงให้ด้วย ทิ้งให้ชายิกานั่งก้มหน้าอยู่แบบนั้น และน้ำตาที่ปริ่มขอบตาเมื่อก่อนหน้าก็เอ่อล้นลงมาตามแก้มนุ่มในที่สุด เธอผิดสินะที่ไปยุ่งเรื่องส่วนตัวของเข