All Chapters of กรงเสน่หา: Chapter 41 - Chapter 50

ชายิกาถูกมองกราดตั้งแต่หัวจรดเท้า หากไม่มีแววเย้ยหยันเหยียดหยามอยู่ในสายตาคู่นั้น เธอจึงไม่ได้รู้สึกอะไรกับการมองของอีกฝ่าย แต่พอดวงตาที่กรีดอายไลเนอร์เข้มจัดเลื่อนมาจ้องสองมือที่ยังจับกันอยู่ด้วยสายตาแปลกๆ เธอจึงรีบบิดมือออกจากอุ้งมือใหญ่อย่างเก้อๆ ขณะที่เควินก็ยอมปล่อยแต่โดยดีและเอ่ยกับเจ้าของห้องเสื้อนามซิลเวียยิ้มๆ“นี่ชายาเลขาของผมเอง จัดการแปลงโฉมเป็นซินเดอเรลลาให้หน่อย สามสิบนาทีนะซิลเวีย ผมรีบ”“คนก่อนก็บอกว่าเป็นเลขาเหมือนกัน คนที่พามาช็อปแล้วกวาดไปซะเกือบหมดร้านนั่นยังไงล่ะคะ แล้วคนนี้จะเอายกเซ็ตด้วยหรือเปล่า ซิลเวียจะได้เตรียมสั่งผ้ามาเพิ่มอีกล็อตใหญ่”เควินจ้องหน้าปรามคนที่เริ่มจะพูดมากเขม็ง ทำเอาคนได้เห็นสายตาที่ไม่ใช่ล้อเล่นของลูกค้าหนุ่มต้องคลี่ยิ้มแหยๆ“โอเคค่ะไม่แซวก็ได้ สามสิบนาทีรับรองนางซินผู้นี้จะพร้อมสำหรับเจ้าชายแน่นอน ไปค่ะคุณ! ให้เด็กวัดตัวหน่อยดีกว่านะคะ”เจ้าของห้องเสื้อหันมาจับจูงสาวร่างเล็กที่ดูจากการแต่งตัวแล้วดีไซเนอร์อย่างเธอก็ต้องเรียกว่าบรมเชยพาก้าวเข้าไปยังห้องหลังร้าน ปล่อยให้หนุ่มหล่อคนที่พามาทิ้งตัวลงนั่งรอตรงโซฟาชุดใหญ่พลางกวาดดวงตาคมกริบมองชุดหร

“อะไรวะ! มีหวงด้วยหรือไง คืนก่อนแกยังแอ้มของฉันเลยไอ้เควิน”“เออ! คนนี้ฉันหวงแล้วแกจะทำไม ถ้าคืนนี้แกไม่อยากได้เลือดกบปากเป็นของขวัญวันเกิด ก็ห้ามแตะผู้หญิงของฉัน เข้าใจไหมไอ้ไบรอัน”“เฮ้ย! ไบรอัน เควินมันหวง แกก็อย่าไปยุ่งของของมันเลย สงสัยคนนี้มันจะให้เป็นชายาตัวจริงว่ะ ถึงได้หวงออกหน้าออกตาซะขนาดนี้น่ะ”เสียงตะโกนแซวของเพื่อนชายในกลุ่มทำให้บรรดาผองเพื่อนที่นั่งกันอยู่ตรงโซฟาได้หัวเราะกันอย่างครื้นเครง เล่นเอาคนเผอิญชื่อชายาพอดีหน้าแดงปลั่งพลางซุกอยู่กับอกกว้างไม่ยอมเงย ส่วนเจ้าของแผงอกกระด้างที่รู้ความหมายของชื่อเธอเป็นอย่างดีก็แอบกระตุกยิ้มอย่างถูกใจทางด้านไบรอันยักไหล่เบาๆ ก่อนหันไปนั่งตรงโซฟาที่มีสาวงามนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ทำเหมือนไม่ใส่ใจกับประโยคที่ได้ยิน เควินถึงได้ปล่อยคนในอ้อมแขน กดบ่าบางให้เธอนั่งลงบนโซฟาเดี่ยวใกล้ๆ ส่วนตัวเองทรุดลงนั่งตรงที่วางแขน พลางพาดลำแขนยาวๆ ไปตามพนักพิง คล้ายโอบร่างบางเอาไว้กลายๆ และไม่คิดจะแนะนำสาวงามที่พามาด้วยให้ใครหน้าไหนได้รู้จักทั้งสิ้นขณะนี้ตรงโซฟาชุดใหญ่มีผู้ชายนั่งกันอยู่หกคน และมีผู้หญิงนุ่งน้อยห่มน้อยสัดส่วนล้นหลามแนบกายอยู่ทุกคน และการท

ขณะเดียวกัน ทางด้านชายิกาเข้าไปทำใจอยู่ในห้องน้ำได้ครู่ใหญ่ เมื่อรู้สึกว่าอารมณ์ที่ถูกแม่ยุโรปก้านยาวนั่นกระตุ้นจนอยากจะกระโดดเข้าไปข่วนหน้าสักทีเริ่มเข้าสู่สภาวะปกติ เธอจึงก้าวออกมาจากห้องน้ำ แต่พอเดินกลับเข้าไปในงานเลี้ยงอีกครั้ง เธอก็เห็นอยู่ไกลๆ ว่าคนเสน่ห์แรงจนน่าหมั่นไส้กำลังยืนคุยอยู่กับเพื่อนอย่างสนุกสนาน คิดว่าตัวเองไม่ควรเข้าไปแทรกคงจะดีกว่า หญิงสาวก็เลยเดินไปหามุมสงบนั่งตรงข้างสระว่ายน้ำแทนหากเควินไม่ได้เห็นว่าคนที่กำลังจะไปตามออกมาจากห้องน้ำเรียบร้อยแล้ว เพราะเขายืนหันหลังให้กับคฤหาสน์ ประกอบกับมัวแต่คุยกับเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันมานานเสียจนเพลิดเพลินชายิกามาทรุดนั่งตรงเก้าอี้มุมสระ ซึ่งมีอยู่หลายตัวและไร้คนจับจอง เนื่องจากส่วนมากบรรดาแขกเหรื่อต่างดื่มกินเต้นรำอย่างสนุกสนานเฮฮากันอยู่ตรงมุมสระอีกด้าน เพราะตรงนั้นมีเจ้าภาพคอยป้วนเปี้ยนทักทายบรรดาแขกซึ่งก็เป็นเพื่อนกันแทบทั้งนั้น ตรงที่เธอนั่งจึงไม่มีใครสนใจจะมาครอบครองนั่งได้สักพักชายิกาก็ได้ยินเสียงทักทายดังมาเข้าหู ฟังจากคำทักทายและน้ำเสียงคงไม่ได้เข้ามาเป็นเพื่อนคุยอย่างแน่นอน“ไง! แม่เอเชียหน้าจืด ถูกทิ้งแล้วเหรอ ก็อย่า

คนเปียกปอนละเมอคำว่าหนาวพร้อมสั่นเทิ้มไปทั้งตัวระหว่างที่สารถีหนุ่มกำลังจะพากลับบ้าน เพราะเสื้อสูทที่คลุมร่างบอบบางมันเปียกโชกไปหมดแล้ว ทำให้เควินอดเป็นห่วงเกรงว่าจะเป็นไข้เอาได้ จากที่คิดว่าจะพากลับบ้านจึงเปลี่ยนใจแวะมาพักที่คอนโดหรูแทน เนื่องจากมันเป็นทางผ่านพอดีเควินอุ้มคนที่ยังหลับตาพริ้มแต่สั่นไปตลอดทั้งร่างขึ้นมายังห้องพัก โดยมีการ์ดคอยเปิดปิดประตูให้เช่นเดิม พอก้าวเข้าห้องมาได้ก็วางร่างเล็กลงกับพื้นให้ยืนพิงอกของตนเองเป็นหลัก แล้วใช้ท่อนแขนแข็งแรงรวบเอวคอดเอาไว้กับลำตัวหนาเพื่อไม่ให้ร่วงลงไปกองบนพื้น จากนั้นก็ใช้มืออีกข้างจัดการลอกคราบไอ้ชุดเปียกๆ ออกจากร่างคนหนาวสั่นทันทีเสร็จจึงอุ้มร่างเปล่าเปลือยขาวนวลไปวางลงบนเตียง แล้วตลบผ้านวมคลุมให้จนถึงลำคอไปอย่างรวดเร็ว ก่อนคนลงมือปอกเปลือกจะเดินเข้าห้องน้ำไปพร้อมกับลมหายใจที่ชักร้อนระอุและสะดุดขาดเป็นห้วงๆ เพียงแค่ได้เห็นเรือนร่างยวนตายวนใจแค่เสี้ยวนาที พลางคิดว่าตนเองจะทนไปได้สักกี่น้ำ ก็แม่คุณเล่นขยันมาให้เขาถอดผ้าซะเหลือเกิน และร่างเย้ายวนชวนมองนั่นมันก็ช่างกวนเลือดในกายให้ปั่นป่วนไปตลอดทั้งตัวได้ดีแท้สามสิบนาทีต่อมา เจ้าของห้อง

ชายหนุ่มคลี่ยิ้มออกมาบางๆ กดจมูกโด่งๆ ลงที่แก้มขาวของมารดาแรงๆ ก่อนจะหยัดร่างลุกขึ้นยืนแล้วบอกด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่ฟังดูจริงจัง“สิ่งที่มัมทำและต้องการอยากจะให้มันเกิด ตอนนี้มัมก็ทำสำเร็จแล้วล่ะครับ แต่สิ่งที่มัมอยากจะได้ คงต้องรอหน่อยนะครับ”พูดจบเควินก็หันหลังก้าวเข้าห้องนอนไปทันที ปล่อยให้มารดาเบิกตาโตมองตามหลังไปอย่างไม่อยากจะเชื่อประโยคที่ได้ยิน หมายความว่ายังไง แปลว่าพ่อลูกชายของนางรักใคร่ชอบพอในตัวชายิกาแล้วอย่างนั้นหรือ ชั่วครู่ถึงได้เปลี่ยนเป็นแย้มยิ้มกว้างอย่างยินดี เพราะใบหน้าหลานๆ กำลังผุดขึ้นมาในมโนภาพอีกครั้งคุณนายวิลเลียมเบอร์ลิซก้าวเข้าไปในห้องนอนของลูกชายอีกครั้ง หลังจากหายเข้าครัวไปทำข้าวต้มให้กับลูกชายกับลูกสาวคนใหม่เสร็จเรียบร้อยแล้ว แต่พอเห็นร่างสูงใหญ่ที่กำลังก้าวออกมาจากห้องแต่งตัวด้วยชุดกางเกงยีนกับเสื้อยืดสีขาวและมีแจ็กเก็ตสีดำสวมทับมาอีกชั้น ซึ่งมันไม่ใช่สูทอย่างที่ควรจะเป็นนางจึงเอ่ยถามอย่างสงสัย“อ้าว! แล้วนั่นจะไปไหนล่ะลูก ไม่ไปทำงานหรือไงจ๊ะ”“ผมจะไปฝรั่งเศสสักพักนะครับมัม”“ไปทำอะไรที่ฝรั่งเศส แล้วงานการไม่ทำหรือยังไงกัน” มารดาถามเสียงขุ่นทันที เพราะคิ