All Chapters of กรงเสน่หา: Chapter 51 - Chapter 60

ปกติเวลาที่เควินมาเคลียร์งานที่นี่ และแวะเวียนเข้ามาที่ไนท์คลับแห่งนี้อยู่บ่อยๆ เขาจะพกพาหญิงงามไม่ว่าจะเป็นนางแบบ นางงาม หรือไม่ก็ดาราแนบข้างมาด้วยทุกครั้ง ก็เลยไม่ค่อยสนใจนักร้องของไนท์คลับสักเท่าไร หรือจะเรียกว่าหน้าตาและน้ำเสียงอันไพเราะนั้นไม่เคยเข้ามาอยู่ในโสตประสาทก็ว่าได้ เพราะมันมีสิ่งที่น่าดึงดูดใจมากกว่าเป็นไหนๆ อยู่แนบข้างตลอดเวลานั่นเองนักร้องสาวเสียงคุณภาพและดูจะคุณภาพคับแน่นไปตลอดทั้งเนื้อทั้งตัวหลังจากที่ร้องเพลงจบไปสามเพลง คุณเธอก็พาเรือนร่างอวบอัดในชุดหนังสีดำรัดรึงไปทั้งร่างที่เน้นทุกสัดส่วนให้เห็นแบบไม่ต้องคำนวณไซซ์ให้เสียเวลาเยื้องย่างลงมาจากเวที แล้วมาทรุดนั่งลงข้างๆ หนุ่มหล่อที่หมายตาทันที แถมเขายังฉายเดี่ยวซะด้วยดูจากเสื้อผ้าแบรนด์หรูบนเรือนกายแกร่ง บวกกับหน้าตาคมคายและผิวพรรณที่บ่งชัดความเป็นผู้ดีออกมาทุกกระเบียดนิ้ว ซึ่งผู้หญิงที่ผ่านผู้ชายมาทุกรูปแบบรู้ได้ทันทีว่าคงกระเป๋าหนักอยู่ไม่เบา ถ้าคืนนี้เธอไม่จับให้อยู่หมัดก็คงโง่เต็มทีแล้วล่ะ ที่สำคัญรูปร่างเขย่าหัวใจซึ่งแน่นขนัดไปด้วยมัดกล้ามงดงามของบุรุษเพศราวกับนายแบบที่เธอกำลังลูบไล้อยู่ไปมาแผ่วเบา มันน่าสนใจ

ชายิการีบตะปบมือปิดสิ่งที่เขากำลังจ้องเอาไว้ว่องไวพร้อมกับสะบัดเสียงใส่ทันที“ฉันไม่เป็นไรทั้งนั้นแหละ ปล่อยสักทีได้ไหม อย่าทำแบบนี้นะ”คนบุกเข้ามาหายามวิกาลก็ปล่อยทันทีเหมือนกัน แต่ก่อนที่ชายิกาจะทันได้ตั้งตัว ร่างของเธอก็ลอยหวือเข้าสู่อ้อมแขนแข็งแรงไปอย่างรวดเร็ว“ว้าย!”เสียงใสร้องออกมาอย่างตกใจ สองมือรีบตะครุบปมผ้าขนหนูเอาไว้แน่น ด้านคนอุ้มก็ทำเป็นหูทวนลม ก้าวยาวๆ พาร่างละมุนไปวางลงบนเตียงด้วยมือหนักๆ ราวกับจะแกล้ง ก่อนจะโถมร่างใหญ่ที่อยู่ในชุดนอนลายทางสีเข้มตามลงมากักเรือนร่างนุ่มเอาไว้ทั้งตัว“เควิน นี่คุณจะทำบ้าอะไร อย่านะ! อ๊าย! คนบ้า นี่ลุกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ”เจ้าของเตียงโวยวายแตกตื่นดังลั่น และเบี่ยงหน้าหลบปากร้อนๆ กับจมูกโด่งๆ ที่กำลังซุกไซ้มากับลำคอขาวนวลของเธอจนดูขลุกขลักวุ่นวายไปหมด“ร้องเข้าไปสิ ผมจะบอกให้นะ คุณนายวิลเลียมเบอร์ลิซเขาอยากได้ลูกสะใภ้ใจแทบขาด ถ้าอยากเป็นชายิกา วิลเลียมเบอร์ลิซในคืนนี้ก็เอาสิ ร้องเลย! ร้องให้ดังๆ เอาให้ลั่นบ้านได้เลยยิ่งดี”ชายิกาถึงกับอ้าปากค้างชะงักเงียบกริบลงฉับพลันกับประโยคข่มขู่ที่เอ่ยมาแทบติดใบหน้าเนียนของเธอ พอคนแกล้งขู่เห็นแบบนั้นก็คล

ชายิกาจำต้องงัวเงียตื่นจากนิทราอันล้ำลึกในเช้ามืดวันต่อมา เมื่อรู้สึกว่ามีอะไรมาไต่แผ่วๆ ไปตามเรือนกายเปล่าเปลือยของเธอ มาพร้อมเรียวปากอุ่นจัดป้วนเปี้ยนอยู่แถวขมับบางตลอดจนข้างแก้มนุ่ม พอนึกขึ้นได้ว่าใครที่เข้ามาขอนอนด้วยเมื่อคืนนี้ พลันก็ต้องเบิกตาโพลงอย่างคนตื่นเต็มที่ฝ่ามือร้อนผ่าวที่กำลังไล่เลื้อยขึ้นมาจากหน้าท้องแบนเรียบจนเกือบถึงเนินทรวงอวบอิ่มอยู่รอมร่อ ถ้ามือเล็กจะไม่ปาดมาตะครุบข้อมือแข็งแรงกับฝ่ามือซนๆ ข้างนั้นเอาไว้เสียก่อน และให้ตายเถอะ ผ้านวมกับผ้าขนหนูมันร่วงไปอยู่ไหนแล้วก็ไม่รู้ เมื่อรวบรวมสติสตังให้มาอยู่กับเนื้อกับตัวได้มากพอ ชายิกาจึงรีบเอ่ยกับคนที่เริ่มทำให้เธอร้อนๆ หนาวๆ ไปทั้งตัวด้วยเสียงอู้อี้งุบงิบฟังแทบไม่ได้ยิน“คุณยังไม่ออกไปอีกเหรอเควิน นี่มันกี่โมงแล้ว”“จะรีบไล่ไปไหนล่ะครับ เพิ่งจะหกโมงเอง”เควินเหลือบมองนาฬิกาพรายน้ำบนผนังห้องนิดหนึ่งก่อนเอ่ยตอบ ก่อนดึงข้อมือของตนเองออกจากการยึดของมือเล็ก แล้วแกล้งรวบเอวคอดดันเข้ากับแผงอกเรียบตึงเสียเนียบแน่นพลางไต่ปากร้อนๆ ซุกไซ้ที่ลำคอนุ่ม ไล่ขึ้นไปตามปลายคางมนจนถึงแก้มเนียนหอมกรุ่น นี่ถ้าหากไม่มืดเขาคงเห็นว่ามันแดงปลั่

ขณะเดียวกันประมุขของวิลเลียมเบอร์ลิซก็ก้าวเข้าไปหาคนที่ยืนหน้าตาตื่นอยู่ตรงโซฟาอีกด้าน ใช้มือใหญ่กดศีรษะเล็กเบาๆ พลางเอ่ยชวนยิ้มๆ“ไปกินข้าวกันดีกว่านะลูก”ชวนแล้วก็โอบบ่าเล็กพาก้าวเข้าห้องอาหารไปทันที เมื่อคล้อยหลังสามีและคนที่รักเหมือนลูกสาว คุณนายวิลเลียมเบอร์ลิซก็เปิดปากเทศนาทันที“เควิน! มัมรู้นะว่าเราคิดที่จะทำอะไร เราคุยเรื่องนี้กันแล้วนะลูก ที่มัมพูดน่ะจำได้ไหม มัมละเป็นห่วงจริงๆ เลย นี่ยิ่งมัมกับแด็ดจะไม่อยู่ตั้งหลายอาทิตย์เสียด้วย จะทิ้งลูกแกะเอาไว้ให้เสือเลี้ยงหรือเปล่าก็ไม่รู้”ถ้อยคำเปรยเชิงบ่นของมารดาทำให้เควินหัวเราะขำ รั้งร่างมารดาเข้ามากอดอย่างประจบประแจงพลางเอ่ยบอกไปด้วยยิ้มๆ“มัมจะกังวลไปทำไมล่ะครับ ถ้าเกิดผมทำอะไรเขาขึ้นมาจริงๆ ผมว่ามัมควรจะดีใจมากกว่านะ ลูกสะใภ้สาวไทยน่ะมัมชอบไม่ใช่เหรอครับ ผมก็รับปากมัมไปแล้วไง ว่าถ้าไม่รักไม่ชอบผมจะไม่แตะต้องเขาเป็นอันขาด คำพูดของผมมันไม่น่าเชื่อถือแล้วใช่ไหมครับ”ซาร่าเงยมองหน้าลูกชายอยู่ชั่วครู่ ก่อนถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ยกมือบางลูบไล้ใบหน้าคมคายของคนเป็นลูกอย่างรักใคร่พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“มัมเชื่อคำพูดของลูกเสมอเควิน

ใบหน้าคมยังคงเรียบสนิทไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ แต่ในใจตอนนี้มันกำลังเดือดปุดๆ เพราะอยากรู้ใจแทบขาดว่าหน้าไหนที่มันกล้าส่งคนมาเผาโรงงานเจียระไนเพชรแห่งนี้กัน เคราะห์ดีที่การ์ดนายหนึ่งมาเห็นตอนที่พวกมันกำลังราดน้ำมันจึงไปตามบรรดาพรรคพวกมาไล่กวดเสียก่อนกระทั่งจับมือวางเพลิงได้สองคน แต่ยังเหลืออีกสองคนที่หนีขึ้นไปมุดหัวอยู่บนดาดฟ้า ซึ่งเขากำลังจะขึ้นไปสะสางบัญชีกับมัน ตอนลูอิสโทรไปรายงานให้ทราบก็เย็นเกือบได้เวลาเลิกงานอยู่แล้ว จากที่จะได้กลับบ้านไปพร้อมแม่ยอดขมองอิ่มของเขา ก็ต้องเปลี่ยนแผนรีบเร่งมาที่โรงงานแห่งนี้แทน คิดแล้วก็พานให้อารมณ์เสียพอขึ้นมาถึงบนดาดฟ้าก็เห็นการ์ดกำลังยืนเฝ้าประตูหนีไฟกันอยู่สี่นาย เมื่อเห็นเจ้านายหนุ่มก้าวตรงเข้ามาหาก็ค้อมศีรษะทักทาย เควินจึงพยักหน้าให้เล็กน้อย ก่อนดึงปืนตรงซอกไหล่ออกมากดแม็กซีนสำรวจความเรียบร้อยทีละกระบอก ขณะการ์ดที่มาด้วยกันก็ดึงปืนของตนเองออกมาเช็กและตั้งท่าเตรียมพร้อมเช่นกันจากนั้นการ์ดทั้งสามนายที่ขึ้นมาพร้อมกับเควินก็พยักหน้าส่งสัญญาณให้กับเจ้านายหนุ่มว่าพร้อมปฏิบัติการ ก่อนจะค่อยๆ ก้าวผ่านประตูของดาดฟ้าตามกันเข้าไป โดยให้เจ้านายหนุ่มเป็นคนก้า