All Chapters of กรงเสน่หา: Chapter 61 - Chapter 70

“ดูพูดเข้า! น่าตีจริงเชียว เพลาๆ ลงบ้างเถอะนะคะไอ้นิสัยเจ้าชู้ควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าน่ะ ยิ่งเดี๋ยวนี้โรคก็ตั้งเยอะตั้งแยะ ไม่กลัวหรือยังไงกัน สามสิบแล้วนะคะ มัวแต่ลอยไปลอยมาอยู่แบบนี้เมื่อไรมาเรียจะได้เลี้ยงเจ้าตัวน้อยสักทีล่ะคะ”คุณแม่บ้านใหญ่ที่ควบตำแหน่งแม่นมบ่นให้มาเป็นชุดพร้อมตาขุ่นเขียว คนได้ยินถึงกับทำหน้าเมื่อยไม่น่าเปิดประเด็นให้เลยไอ้เควิน!“อ้อ! แล้วนมแก้วนี้มาเรียจะเอามาให้คุณหนูชายา แต่เธอไม่ได้อยู่ในห้อง ตั้งแต่เย็นมาเรียยังไม่ได้เห็นหน้าเลยค่ะ มาเรียมัวแต่ขลุกอยู่ในครัวก็เลยไม่ทราบว่าคุณสองคนกลับบ้านมาตอนไหน แล้วตกลงทราบไหมคะว่าคุณหนูชายาอยู่ไหน”เควินค่อยๆ หุบยิ้มเปลี่ยนมาเป็นเคร่งเครียดเพียงชั่ววินาทีเมื่อได้ยินประโยคของมาเรีย ขายาวๆ ก้าวออกจากห้องลงไปยังโรงจอดรถอย่างร้อนรน พอไม่เห็นรถอิตาลีคันโปรดอยู่ในโรงจอดอย่างเช่นทุกวัน จึงรีบวิ่งไปขึ้นรถยุโรปคันหรูที่เพิ่งขับมาจอดยังไม่ถึงชั่วโมงออกไปจากคฤหาสน์อีกครั้งราวกับพายุ มือข้างหนึ่งก็กดหาพิกัดของลัมโบร์กินีของตนเองจากจีพีเอสในรถไปพลางไม่นานก็เห็นสัญญาณสีแดงกะพริบอยู่บนหน้าจอ แสดงว่าเจ้าลัมโบร์ของเขายังติดเครื่องยนต์อยู่

หลังจากที่ขอตัวไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ ครึ่งชั่วโมงต่อมาชายิกาก็พาร่างเพรียวบางในชุดนอนซึ่งเป็นเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นสีขาวที่เธอใส่นอนอยู่เป็นประจำ แต่มีชุดคลุมผ้าขนหนูสวมทับมาอีกชั้นและผูกสายคาดเอวเอาไว้อย่างแน่นหนา มายืนอยู่หน้าห้องคนเจ็บ เธอทำใจอยู่ชั่วครู่ก่อนจะลงมือเคาะประตูไม่ดังมากนัก เพราะเกรงว่าใครจะมาได้ยิน รออยู่แค่ชั่วอึดใจประตูก็ถูกเปิดออกราวกับว่าคนในห้องรอการมาของเธออยู่ก่อนแล้ว ทว่าพอคนมาเคาะประตูได้เห็นร่างเจ้าของห้องก็ถึงกับเบิกตากว้างอ้าปากค้าง ยืนนิ่งขึงอยู่แค่หน้าประตู“จะยืนจ้องผมอีกนานไหม เข้ามาสิ! ปกติผมไม่ค่อยใส่อะไรนอนหรอก มันอึดอัด”เจ้าของห้องเอ่ยยิ้มๆ เมื่อเห็นคนจะมาทำแผลให้ได้แต่ยืนจ้องตัวเองตาโต จ้องเอาๆ ตาแทบไม่กะพริบก็ว่าได้ บอกเสร็จก็พาร่างสูงใหญ่ที่มีแค่บ๊อกเซอร์ติดตัวไปนั่งเด่นเป็นสง่าอยู่ตรงโซฟามุมห้องอีกด้านด้วยหน้าตาเรียบเฉย ไม่มีท่าทีเคอะเขินให้เห็น ออกจะดูมั่นอกมั่นใจในหุ่นอันแสนจะเซ็กซี่เหลือกินเหลือใช้ของตนเองซะด้วยซ้ำเป็นชายิกาเองเสียอีกที่ยืนหน้าแดงปลั่งไปตลอดใบหู และลอบกลืนน้ำลายไปเสียเอื๊อกใหญ่ ก่อนจะขยับเข้ามาในห้องแล้วปิดประตูลงเบ

เควินกวาดตักตวงเอาความหอมหวานในโพรงปากนุ่มอย่างชำนาญแบบไม่ยอมถอยห่างแม้แต่วินาทีเดียว เล่นเอาคนได้รับจูบขอบคุณแทบหายใจหายคอไม่ทัน เธอจึงปล่อยเลยตามเลย ยอมให้เขาจูบเอาซะให้พอใจกว่าเขาจะยอมปล่อยกลีบปากอิ่มชายิกาก็แทบหมดแรง มือใหญ่ตรึงใบหน้านวลเนียนรูปไข่ที่กำลังแดงจัดเอาไว้ทั้งสองข้าง พลางไล่สายตาสีน้ำทะเลกวาดไปตามเครื่องหน้าทุกชิ้นด้วยประกายชื่นชมเปิดเผย ดวงตาสีสวยมาหยุดจ้องกลีบปากสีสดที่กำลังสั่นระริกน่ามองอยู่นานแสนนาน ก่อนจูบลงไปหนักหน่วงอย่างห้ามใจไม่ไหวอีกหน แล้วถึงเอ่ยบอกเบาๆ แทบเป็นกระซิบ“ฝันดีนะครับ ชายิกาของผม”เจ้าของชื่อตะลึงกับประโยคที่ได้ยินอยู่หลายวินาที ก่อนจะดึงมือใหญ่ออกจากแก้มนุ่มด้วยท่าทีขัดเขิน แล้วรีบดีดตัวลุกจากตักกว้างจะเดินหนีออกจากห้อง แต่ก็ยังไม่วายหันกลับมาเถียงอย่างไม่ยอมทั้งที่หน้าแดงหูแดงอยู่แบบนั้น“ใครเป็นชายิกาของคุณไม่ทราบ”“ถ้ายังไม่ยอมออกไปจากห้อง คืนนี้รับรองได้เป็นแน่ๆ”“นี่! ใครเขาอยาก...”“ถ้ายังเถียงเหยงๆ ไม่เลิก จะได้เป็นเดี๋ยวนี้เลยด้วย”ปากเล็กที่ตั้งท่าจะลับฝีปากเป็นอันหุบฉับเมื่อเจ้าของห้องเอ่ยออกมาสกัดเสียก่อน และพอเห็นคนตัวใหญ่ผุดลุกจาก

ไม่ถึงสิบนาทีชายิกาก็กลับเข้ามาในห้องคนป่วยอีกครั้ง เธอก้าวเข้าไปในห้องน้ำ ดึงผ้าขนหนูผืนเล็กขาวสะอาดออกมาจากตู้ข้างผนัง เอามาชุบน้ำให้พอหมาดๆ แล้วถึงก้าวออกมาหาคนป่วยบนเตียง เนื่องด้วยเตียงมันเป็นขนาดซูเปอร์คิงส์ไซซ์ค่อนข้างกว้างใหญ่เอาการ และตอนนี้คนป่วยก็นอนนิ่งอยู่กลางเตียง เธอไม่ได้มีแขนยาวถึงขนาดเอื้อมไปเช็ดตัวให้เขาได้ ยกเว้นต้องก้าวขึ้นไปนั่งบนเตียงเท่านั้นชายิกาละล้าละลังอยู่ได้ไม่นานก็ตัดสินใจก้าวขึ้นไปนั่งคุกเข่าอยู่บนเตียงข้างๆ คนป่วย เธอต้องทำการเช็ดตัวกับใส่เสื้อให้เรียบร้อยก่อนที่มาเรียจะขึ้นมาเห็น ดังนั้นเธอจะมัวช้าอยู่ไม่ได้ เวลานี้ดูเหมือนคนป่วยกำลังหลับ ขอให้หลับให้ลึกๆ ก็แล้วกัน เธอจะได้ไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจเวลาเช็ดตัวให้เขา ก็เคยทำให้ใครที่ไหนกันล่ะ แถมคนที่กำลังจะทำให้เป็นคนแรกยังเป็นชายหนุ่มผู้มีเรือนร่างแข็งแกร่งไปทั้งเนื้อทั้งตัว ชวนให้อกสั่นขวัญแขวนซะขนาดนี้ มันน่าประหม่าน้อยอยู่หรือมือเล็กเริ่มเช็ดไปตามใบหน้าคมคายที่มีไรหนวดครึ้มไปทั้งกรามแผ่วเบา และเลื่อนลงมาตามลำคอแกร่งช้าๆ แล้วเธอก็ได้รู้ในอีกวินาทีต่อมา ว่าการเช็ดตัวให้ผู้ชายตัวโตๆ และหนักอึ้งไปทั้งตัว

ตกบ่ายชายิกาก็มาขลุกอ่านหนังสืออยู่ในห้องสมุด หลังจากที่ช่วงเช้าเข้าไปเป็นลูกมือทำขนมให้กับมาเรียอยู่ในครัวพักใหญ่ แต่พอบ่ายสามโมงกว่าๆ เด็กในบ้านก็เข้ามารายงานว่ามาร์คัสมาขอพบ เธอจึงได้ออกไปพบผู้ช่วยหนุ่มที่รออยู่ในห้องรับแขก“สวัสดีค่ะคุณมาร์คัส”ชายิกาเอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้มสดใส แล้วทรุดลงนั่งตรงโซฟาเดี่ยวใกล้ๆ“สวัสดีครับ ผมเอาแฟ้มงานมาให้เจ้านายน่ะครับ แล้วเจ้านายเป็นไงบ้างครับ ตอนโทรไปสั่งงานช่วงเที่ยงฟังจากน้ำเสียงแล้วไม่ค่อยสู้ดีเท่าไรเลยนี่ครับ”“แค่ไข้หวัดธรรมดาเองค่ะ ถึกออกอย่างนั้นคงไม่เป็นไรหรอกค่ะ ได้นอนพักสักวันก็คงหาย แล้วที่ว่าน้ำเสียงไม่ค่อยสู้ดีนี่มันเป็นยังไงเหรอคะคุณมาร์คัส”ชายิกาแอบกัดคนป่วยพร้อมผุดอมยิ้มน้อยๆ เล่นเอาผู้ช่วยหนุ่มที่ได้ยินต้องคลี่ยิ้มแหยๆ และเหลือบไปมองทางประตูห้องรับแขกแบบอัตโนมัติ เพราะเกรงว่าคนป่วยที่ถูกนินทาจะมาได้ยินเอาได้ คราวนี้ละงานเข้าแน่ๆ“เอ่อ...ก็น้ำเสียงแข็งๆ ห้วนๆ ฟังดูแปลกๆ น่ะครับ”“แบบนั้นคงไม่ใช่อาการของคนป่วยแล้วมั่งคะคุณมาร์คัส คงอารมณ์อยากจะพาลแล้วไปลงกับใครไม่ได้มากกว่า หรืออีกทีก็ไม่ได้แอ้มอิสตรีมาเป็นเวลานานถึงได้ออกอาการหง