เตรียมคลานเป็นหมา

“ใครมาส่งน่ะลูก แม่เห็นในกล้อง” ไอรินได้แต่ทำหน้าเลิ่กลั่ก เธออยู่ในบ้านหลังนี้คนเดียวก็จริง แต่พ่อกับแม่ของเธอที่อยู่ต่างประเทศก็มักจะคอยสอดส่องเธอตลอด 

“ระ..รุ่นพี่น่ะค่ะ”

“ผู้ชาย?”

“ค่ะ”

“ไอริน...เฮ้อ” ร่างบางถึงกับหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นแม่ของเธอถอนหายใจแบบนั้น เจ้าตัวก้มหน้าหงุดเตรียมรับคำต่อว่าของผู้เป็นแม่ แต่ทว่า

“ทีหลังหัดชวนพี่เขาเข้าไปดื่มน้ำดื่มท่าก่อนสิลูก เขาอุตส่าห์มาส่งลูกถึงหน้าบ้านเชียวนะ”

“ค...คะ?” ใบหน้าสวยถึงกับหน้าเหวอ เธอนึกว่าแม่จะด่าเธอเสียอีก 

“หล่อดีนะลูก แม่ชอบ^^”

“มะ..แม่! หนูกับพี่ราชาไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ!” ไอรินพูดขึ้นด้วยท่าทีเขินเล็กน้อย คนเป็นแม่ที่เห็นท่าทีแบบนั้นก็ได้แต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ สุดท้ายก็พูดคุยกันไปเรื่อยเปื่อยก่อนจะแยกย้ายกันไป

มหาลัย

ร่างบางเดินเข้าห้องเรียนปกติ แน่นอนว่ารอบข้างของเธอว่างเปล่า เพราะคนส่วนใหญ่ก็นั่งกับเพื่อนและจะนั่งกันอยู่ทางด้านหลังกันหมด แต่ไอรินก็ไม่ได้สนใจ ชีวิตของเธอไม่มีเพื่อนก็ใช้ชีวิตได้ปกติสุขดี 

ยกเว้นก็แต่วันนี้ที่มันค่อนข้างจะแปลกไปหน่อย

ไอรินมองชายร่างสูงที่จู่ๆ ก็นั่งลงข้างเธอ ร่างบางหันมองซ้ายขวาที่มีที่นั่งว่างเหลืออีกเพียบ แต่ทว่าชายคนนี้กลับเลือกที่จะนั่งข้างๆ เธอเสียอย่างนั้น

“น้อง”

“คะ?” ไอรินตอบรับอีกฝ่าย พอชายคนนั้นหันหน้ามาตรงๆ เธอก็ถึงได้รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร

“รู้จักพี่ใช่ป่ะ” ไอรินพยักหน้ารับ ในคณะนิเทศแห่งนี้ก็คงไม่มีใครไม่รู้จักผู้ชายคนนี้หรอก ก็เขาเป็นหน้าเป็นตาให้กับคณะในฐานะเดือนประจำคณะ นิสัยดี สุภาพ ใบหน้าหล่อเหล่าสไตล์เกาหลีที่สาวๆ หลงใหล แต่ในสายตาของไอรินคิดว่ามันเฉยๆ ไม่ได้น่าดึงดูดเหมือนกับอีกคนเท่าไหร่

“รุ่นพี่มีอะไรรึเปล่าคะ” เธอเอ่ยถามด้วยความสงสัย 

“ขอเบอร์น้องหน่อยดิ” รุ่นพี่คนนั้นพูดพร้อมกับยื่นมือถือมาตรงหน้าของเธอ ไอรินได้แต่ทำหน้างง ไม่เข้าใจกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นเลยสักนิด 

จู่ๆ ผู้ชายที่หล่อระดับนี้จะมาขอเบอร์เธอทำไมกัน มันดูมีเงื่อนงำแปลกๆ?

“คือ.. ขอโทษนะคะ พอดีหนูไม่สะดวกให้เบอร์น่ะค่ะ” คำตอบของไอรินทำเอารุ่นพี่คิ้วกระตุก ทำหน้าไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที

ล่าแต้ม

เป็นกิจกรรมสนุกๆ ของคนหน้าตาดีที่จะไล่ขอเบอร์คนอื่นไปทั่วเพื่อเอาไปอวดกันในกลุ่มเพื่อนว่าตัวเองได้เบอร์คนนั้นคนนี้มา แน่นอนว่าเขาก็ได้เบอร์ของผู้หญิงคณะนี้มาครบแล้ว ขาดก็แต่ยัยแว่นคนนี้ที่ใครต่อใครก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า

ยาก!

แต่สำหรับเขาแล้ว คงไม่มีอะไรยากเกินไปกว่าการใช้หน้าตาและชื่อเสียงในการเข้าหาอย่างแน่นอน เพราะงั้นก็เลยคิดว่าขอไปก็น่าจะได้เลย แต่ทว่าเขากลับโดนยัยแว่นคนนี้ปฏิเสธเหรอเนี่ย

เสียหน้าชะมัด!

“เฮ้ยน้อง! พี่พูดดีๆ นะ”

“ขอเบอร์หน่อย แค่เลข10ตัว กดมา” ไอรินทำหน้าตึง ไอ้ที่เธอได้ยินมาคงไม่ผิดจริงๆ ผู้ชายที่หน้าตาดูสุภาพบุรุษ ต่อหน้าคนอื่นทำเป็นสุภาพแสนดี ที่แท้ก็ปลอมทั้งนั้นสินะ

“ไม่ค่ะ พอดีหนูมีแฟนแล้ว ไม่สะดวกให้เบอร์ใครค่ะ” ไอรินตอบปฏิเสธอีกครั้ง เธอยกมือขึ้นเท้าหัวหันหน้าไปทางอื่นเป็นการปิดจบการสนทนา นั่นยิ่งสร้างความเดือดดาลให้กับอีกฝ่ายไม่น้อยเลยทีเดียว ตอนนี้เพื่อนของเขาก็ยืนดูอยู่หน้าห้อง ป่านนี้คงหัวเราะเยาะใหญ่แล้วที่เขามั่นอกมั่นใจว่าจะได้เบอร์แน่ๆ แต่กลับทำไม่ได้แบบนี้

“เฮ้ย อย่ามาโกหก!”

“น้ำหน้าอย่างเธอเนี่ยนะจะมีแฟน?”

“คนอย่างพี่อุตส่าห์ลดตัวลงมาเล่นด้วยแท้ๆ ยังจะทำทรง!” รุ่นพี่คนนั้นพูดเสียงดัง คนในคลาสเริ่มหันมามองแต่ทว่าไอรินกลับไม่สนใจ

“เชี่ยเอ๊ย! นี่มึงคิดจะยั่วโมโหกูใช่ไหม!” รุ่นพี่คนนั้นกัดฟันกรอด กระชากไหล่ของเธอให้หันกลับมามองเขา

“ไหนล่ะแฟนน้อง! ถ้ามีจริงก็โชว์หลักฐานมา!”

“เหอะ! ที่แท้ก็แค่แกล้งทำเป็นเล่นตัว ตลกว่ะ! อยากให้พี่สนใจขนาดนั้นเลยรึไง!” ไอรินหันมองข้างกายที่มีใครหลายคนมองมาทางเธอพร้อมหัวเราะเยาะ อย่างสนุกสนาน ทั้งๆ ที่เธอเป็นเหยื่อแท้ๆ แต่อีกฝ่ายดันแสร้งเป็นเหยื่อเสียเอง

ไอรินได้แต่เงียบ ก็แน่แหละ เพราะสิ่งที่เธอพูดไปก็โกหกจริงๆ ไม่คิดเลยว่ารุ่นพี่ที่คนอื่นมองว่าเป็นสุภาพบุรุษคนนี้จะทำกับเธอแบบนี้ได้ลง

“ถ้ามีแฟนแล้วก็โชว์ให้พี่เขาดูไปสิครับน้องแว่น” เสียงของเพื่อนรุ่นพี่คนนั้นตะโกนอยู่ตรงหน้าทางเข้าพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ย ไอรินเม้มปากแน่น ใบหน้าสวยซีดเผือดเมื่อเห็นว่าทุกคนเริ่มคาดหวังกับตัวเอง และแน่นอนว่าพอเธอไม่มีหลักฐานจริงๆ ก็คงจะกลายเป็นตัวตลกของคนทั้งชั้นเรียนแน่ๆ 

“โชว์มาดิ่น้อง! เอาแต่พูดลอยๆ แบบนี้ใช้ไม่ได้นะครับ”

“ถ้าน้องมีแฟนจริง พี่คนนี้ยอมคลานเป็นหมารอบมหาลัยเลยเอ้า! ฮ่าๆ!” รุ่นพี่คนนั้นพอเห็นท่าทางของไอรินก็ยิ่งได้ใจ คิดจะมาทำให้เขาเสียหน้างั้นเหรอ ฝันไปเถอะ ถ้าไม่ได้เบอร์ อย่างน้อยก็ขอทำให้รุ่นน้องคนนี้ขายขี้หน้าหน่อยแล้วกัน

แต่ทว่า สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

“งั้นมึงก็เตรียมคลานเป็นหมาได้เลย” เสียงเข้มของใครบางคนดึงดูดความสนใจของทุกคนเป็นอย่างดี ไอรินเบิกตากว้าง มองร่างสูงของราชาที่เดินล้วงกระเป๋ากางเกงเข้ามาอย่างวางมาด สายตาคมมองตรงมาทางเธอทำเอาไอรินใจเต้นไม่หยุด ก่อนที่สายตาคนนั้นจะจ้องดุดันไปทางรุ่นพี่คนนั้นแทน

“เพราะกู..”

“เป็นแฟนยัยนี่เอง” เกิดเสียงฮือฮาขึ้นทันทีเมื่อราชาพูดจบ ไอรินได้แต่นั่งทำตาปริบๆ ด้วยความงุนงง งงแรกคืออีกฝ่ายมาอยู่ที่คลาสเรียนของเธอได้ยังไง งงที่สองก็คือเขามาเป็นแฟนของเธอตั้งแต่ตอนไหนนี่แหละ

ราชายกยิ้มมองรุ่นพี่คนนั้นที่ทำหน้าเหวอสุดๆ เขาเดินตรงไปหาไอรินที่ยืนตัวสั่นเป็นลูกหมาตกน้ำ ก็ไม่ได้อยากจะเข้ามายุ่งเกี่ยวหรอก แต่แค่บังเอิญมาเรียนห้องข้างๆ และได้ยินทุกบทสนทนาพอดี และยิ่งเห็นสีหน้าไปไม่เป็นของไอรินแล้ว บอกตามตรงเลยว่าจะปล่อยผ่านก็ทำไม่ลง

มือหนาโอบไหล่บางเข้ามาแนบชิด สายตาคมจ้องมองไปที่รุ่นพี่คนนั้นด้วยรอยยิ้มกวน

“ไง คลานดิ กูรอดูอยู่” รุ่นพี่คนนั้นถึงกับหน้าซีดเป็นไก่ต้ม มองทั้งสองคนสลับกันอย่างไม่เชื่อสายตาว่าทั้งคู่จะเป็นแฟนกันจริงๆ 

“กูไม่เชื่อ! ไหนหลักฐาน! เอารูปคู่มายืนยันดิ!”

“กูกับน้องเขาพึ่งคบกันก็เลยยังไม่มี” ราชาตอบเสียงเรียบ

“งะ..งั้นของแทนใจ!”

“ก็บอกว่าพึ่งคบกัน! หูมึงบ้วนคำพูดทิ้งรึไงวะแม่ง!” รุ่นพี่คนนั้นได้แต่เหงื่อแตกพลั่กๆ เมื่อเกมเริ่มเปลี่ยน แต่แทนที่จะเดินหนีก็กลับสู้ต่อ

“ถ้างั้น.. ถ้าเป็นแฟนกันจริงไหนลองจูบกันดิ! กล้าเปล่า!”

“เอาสิ ถ้าแค่แกล้งกันก็คงจะไม่กล้าทำกันจริงๆ หรอก!” ไอรินที่ได้ยินแบบนั้นก็เบิกตากว้าง รู้สึกว่าเรื่องมันจะไปกันใหญ่แล้วจริงๆ สู้ให้เธอพูดคำว่าขอโทษต่อรุ่นพี่คนนั้นไปก็คงจบๆ อีกอย่างเธอเกรงใจมากที่ดึงราชามาเกี่ยวด้วยแบบนี้

“คือรุ่นพี่คะ หนู..” ไอรินกำลังจะพูดอธิบายแต่คนอย่างราชาโดนกระตุกหนวดเสือแบบนี้แล้ว 

ใครจะทน!

“ได้ กูจะจูบแบบดูดดื่มให้มึงดูเอง”

“ค๊าาาา!!!”

พี่คะ จะทำอะไรปรึกษายัยน้องหน่อยก็ดี 5555

อย่าลืมคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ทีน้าา ยอดวิวน้อยจนตกใจ55555