All Chapters of หมอกับมาเฟีย(Nc 35+): Chapter 11 - Chapter 20

สิบนาทีกับการอาบน้ำแล้วแต่งตัว พอแต่งตัวเสร็จก็มาปกปิดรอยดูดเม้มของทัชชกรตามลำคอด้วยครีมรองพื้น พอจัดการปกปิดทุกอย่างเรียบร้อยร่างเล็กในชุดพยาบาลก็เดินออกมาจากห้องนอนก็เห็นเขานั่งบนโซฟาเอนตัวพิงพนักโซฟาดูโทรทัศน์อยู่ ‘เขาคิดว่าเนี่ยคือห้องเขารึไงกัน ทำไมยังไม่กลับอีก กินก็กินแล้ว’ เธอพึมพำในใจเมื่อมองไปทางโต๊ะทานข้าวไม่เห็นแซนด์วิชสองชิ้นแล้ว       “ไปทำงานเหรอ เอากุญแจห้องสำรองมาสิ หมอจำเป็นต้องพกติดตัวไว้หนึ่งดอก เวลามาหามารอที่ห้องจะได้ไม่ยาก คีย์การ์ดด้วย” เขาบอกหญิงสาวในชุดพยาบาลขาวสะอาด       “แต่นิ่มว่า...” ทัชชกรพูดแทรกไม่รอฟังสาวพยาบาลพูดจบ       “หนึ่งปีนะ สัญญาของเรา”       “แต่นิ่มไม่สะดวกค่ะหมอหมา”       “ยังมีอะไรไม่สะดวกอีก ตอนนี้นิ่มเป็น ‘เมีย’ หมอนะ เดี๋ยวโอนเง

เวลา 16.00 น.       กว่าจะประชุมเสร็จก็เย็น วันนี้รองประธานอย่างแม่เขาก็มาประชุมด้วย พอประชุมเสร็จแม่ก็ชวนมาคุยต่อในห้องทำงาน       “เดี๋ยวนี้พักที่ไหน คอนโดหรือห้องพักแพทย์หมอหมา” นั่งก้นยังไม่ทันร้อน แม่ก็เอ่ยถาม       “ก็งานที่โรงพยาบาลหนัก เดี๋ยวมีเคสผ่าตัด เดี๋ยวก็...” เขายังพูดไม่จบ แม่ก็พูดแทรกขึ้น       “แม่รู้จักเราดีนะหมอหมา บอกแม่มาสิว่าติดผู้หญิงที่ไหนอยู่ตอนนี้ ไปกกใครอยู่ วันก่อนเห็นวิบอกว่าหมอหมาให้เก็บกระเป๋าให้”       “ลูกอายุจะสี่สิบแล้วนะคุณหญิงแม่”       “เพราะอายุไม่น้อยแล้วน่ะสิ แม่ถึงถาม อย่าให้พลาดก็แล้วกัน เดี๋ยวหนูษาก็จะกลับมาแล้ว ทำตัวให้สะอาดด้วยล่ะ ผู้หญิงที่มีก็เลิกซะ!”       “มีผู้หญิงที่ไหนกั

“หมอล็อกประตูแล้ว ตั้งหลายวันนะนิ่ม คืนนี้หมอก็ไม่ได้กลับไปนอนด้วยอีก หมอต้องอยู่เวรจนดึก ไม่รู้เป็นอะไรช่วงนี้ชอบมีเคสฉุกเฉินให้ผ่าตัดมาตลอด” เขาบอกกับเธอพร้อมนวดคลึงเต้าอวบใหญ่ของนวิยา คนฟังยิ้มน้อยๆ ดีใจที่เขาอยู่เวรดึกและอาจมีเคสฉุกเฉินเข้าตอนออกเวรเหมือนทุกครั้ง เธอจะได้นอนสบายไม่ต้องอดหลับอดนอนให้เขาเอาเปรียบร่างกายจนเช้า “ปล่อยนิ่มก่อนค่ะหมอหมา ตอนนี้ไม่เหมาะนะคะ เราทำงานกันอยู่” “แต่พักเที่ยงนี่ แค่นี้เอง ขอแป๊บเดียวได้ไหม ถ้าไม่สะดวกบนเก้าอี้ ในห้องน้ำก็ได้” เขาไม่พูดเปล่า แต่ผละมือจากเอวเล็กที่โอบเลื้อยมาสอดกระโปรงพยาบาลของเธอเข้าไปลูบไล้ต้นขาเรียวเล็กของสาวเจ้า “อือ...หมอหมาคะ อย่าค่ะ” มือน้อยจับแขนใหญ่ให้หยุด “ทำไมไม่ได้ นิ่มไม่เห็นใจฉันเหรอ อีกอย่างอย่าลืมสินิ่มไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธหมอนะ หมอต้องการนิ่มก็ต้องตอบสนอง” “นิ่มรู้ค่ะว่านิ่มเป็นหนี้หมอหมาอยู่ แต่ที่นี่ไม่เหมาะจริงๆ ค่ะ” “หมอบอกว่าเหมาะก็ต้องเหมาะ และต้องได้เข้าใจไหม” เขาไม่สน เขาทำงานหนักหลายวันไม่ได้เสพติดกายสาวบนตักแทบจะลงแดงแล้วตอนนี้ เขารีบจับร่างเล็กนั่งสวมกอดบนต

“แล้วถามนิ่มรึยังว่ามีแฟนไหมตอนนี้ เดี๋ยวก็อกหักหรอก ไม่กลัวเขามีคนของเขาอยู่แล้วเหรอ” “ไม่นะ พยาบาลนิ่มบอกไม่มีใคร หมอถามแล้ว เมื่อกี้ก็ขอให้พยาบาลนิ่มทำข้าวกล่องมาเผื่อน่ะ เธอบอกว่าจะทำมาให้หมอด้วยนะหมอหมา” “ระวัง ‘ผัว’ เขามาแหกอกก็แล้วกันหมอแทน”ทัชชกรพูดใส่อารมณ์แล้วก็เดินจากไปด้วยความเดือดดาลคนตัวเล็กของตนเอง ไปรับปากจะทำมื้อเที่ยงให้แทนได้ยังไงกัน แบบนี้ต้องสั่งสอนซะแล้ว “อะไรกันหมอหมา เขายังไม่มีแฟนจะมี ‘ผัว’ มาแหกอกได้ยังไงกัน” แทนเอ่ยขบขำแล้วเดินสาวเท้ายาวๆ ล้วงกระเป๋ากางเกงตามเพื่อนสนิทไปติดๆ “เออ! น่า เดี๋ยวก็ได้เจอ ผู้หญิงสมัยนี้นะมี ‘ผัว’ กันไวจะตายไป หมอแทนน่ะตามผู้หญิงไม่ทัน” “เหรอ หมอหมาก็พูดไป พยาบาลนิ่มออกจะน่ารัก นิสัยดี ไม่มีผู้ชายซุกไว้หรอก” ‘หมอเนี่ยไงหมอแทน ผัวที่นิ่มซุกไว้’ เขาพึมพำตอบในใจ “เดี๋ยวก็รู้วันที่ผัวเขามาเอาปืนเป่าหัว” “พูดเวอร์ไป ว่าแต่คืนนี้อยู่เวรดึกเหรอ” แทนเอ่ยถามเพื่อน “อือ...อาทิตย์นี้ทั้งอาทิตย์อยู่เวรดึก” “หมอก็อยู่เหมือนกัน ไปละ ได้เวลาเข้าตรวจช่วงบ่ายแล้ว” แล้วแทนก็เดินแ

เวลา 08.40 น. นวิยามาทำงานปกติ และตั้งแต่มาถึงก็ได้ยินแต่เรื่องของทัชชกรกับศลิษา จนเธอต้องเดินออกมาจากวอร์ด เพราะไม่อยากได้ยินเรื่องของทั้งสอง “ทำไมต้องมายุ่งกับเราด้วย มีคู่หมั้นแล้วแท้ๆ” เธอพึมพำกับตนเองด้วยความเจ็บปวด ไม่รู้ว่ามันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ตอนนี้เธอไม่ชอบเลยยามได้ยินเรื่องของทัชชกรกับผู้หญิงคนอื่น “คนเห็นแก่ตัว!” แล้วเธอก็แหงนเงยหน้าขึ้นมองบนด้วยน้ำตาที่อาบคลอเบ้ากำลังจะล้นไหลออกมานอกดวงตา มือน้อยยกขึ้นปาดเช็ดน้ำตาทิ้ง ก่อนจะส่องกระจกเช็กความเรียบร้อยของตนเองแล้วล้างมือเดินออกจากห้องน้ำไปทำงานเหมือนกับว่าไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งๆ ที่ใจของเธอเจ็บแทบบ้าเวลา 16.00 น. นวิยาเลิกงานไม่ได้อยู่เวรดึกวันนี้ก็ขับมอเตอร์ไซค์สกู๊ปปี้ไอสีชมพูคันเก่าของตนเองที่เพิ่งซ่อมเสร็จกลับคอนโด แต่ก่อนจะถึงคอนโดได้แวะทานข้าวมันไก่ร้านประจำก่อนจะกลับมาห้อง พอขึ้นมาบนห้องเปิดประตูห้องเข้ามาก็เห็นคนตัวโตนอนหลับบนโซฟา เปิดโทรทัศน์ทิ้งไว้ เธอแขวนกระเป๋าผ้าไว้ที่ผนังห้องเหมือนทุกครั้งแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วเดินไปเปิดตู้เย็นรินน้ำใส่แก้วดื่มแก้กระหาย พอดื่มน้ำ