All Chapters of PAGHIHIGANTI NG ASAWANG ITINURING NA PANGIT: Chapter 61 - Chapter 70

POV ni Fredric“Saan ba talaga tayo pupunta?” Ngumiti nang malaki si Paula sa akin, dahan-dahang gumagapang ang kanyang kanang kamay patungo sa sensitibo kong bahagi. Mabilis ko itong itinulak palayo.“Mag-focus ka sa daan. Gusto mo bang mamatay tayo sa banggaan?” bulyaw ko.“Relax, sweetheart. Kailangan ka pa lang naging ganito kaingat? Dati, ikaw ang pinakamalokong lalaking nakilala ko. Hindi ko nilalait ang asawa mo, pero marami na ang nagbago sa iyo simula nang makasama mo siya. Ilang buwan pa lang mula noong nawala ka sa piling ko. Hindi mo ba nami-miss ang maging wild? Ang ibig kong sabihin, ang maging tunay na sarili mo. Sige na, Fredric, nagkasundo tayong maging magkaibigan noong binisita mo ako sa ospital, di ba? Isipin mo akong kanlungan mo, ang lugar kung saan mo maibubuhos ang lahat. Hindi ba’t lahat tayo ay may kailangan ng isang lugar kung saan maipapakita natin ang ating liwanag at kadiliman?”Nang tumingin ako sa mga mata ni Paula, nawala na ang anumang bakas ng tinawa

POV ni Fredric“Dito na lang. Para ka diyan.”Tinapik ko ang dashboard, hudyat kay Paula na itabi ang kotse sa mismong pasukan ng eksklusibong subdibisyon. Ngumiti siya nang may pag-uyam habang itinitigil ang sasakyan.“Bakit? Natatakot ka bang may makakita sa iyong kasama ako? Kahit ang lola mo at ang mahal mong asawa, hindi malalaman kung sino ang nakaupo sa loob ng kotseng ito. Sa tingin mo ba ay kakatukin nila ang bintana para tingnan kung sino ang nasa loob?”Hindi na ako nag-abalang makipagtalo. Agad akong bumaba at nagsimulang maglakad patungo sa kinaroroonan nina Mathilda at Lola.Ang tunog ng muling pag-paharurot ng makina ni Paula ay nagsabi sa aking hindi pa siya satisfied. Alam kong susundan niya ako—hindi siya kailanman bumibitaw nang ganun-ganun na lang.“Oh, nakalimutan ko—gitna pa pala tayo ng maliit na laro na binanggit mo kanina. Pasensya na, minsan nakakalimutan ko kung paano kontrolin ang sarili ko. At nga pala, ang ganda ng dati mong bahay. Sana makapunta ako roon

POV ni MathildaTumayo ako sa harap ng lahat, na masiglang nagpalakpakan dahil nagawa kong mag-donate ng dalawang milyong dolyar sa charity event na ito. Kahit noong bumababa na ako sa hagdan ng podium, patuloy pa rin silang nakatitig sa akin, at hindi na pinansin ang master of ceremonies na nagpapakilala sa isang sikat na mang-aawit para magpalabas. Ganito pala ang pakiramdam ng iginagalang—ang pera ay talagang kayang bumili ng paghanga ng mga tao. At least, nagagawa nitong pilitin silang kainin ang kanilang pride.Ako, si Mathilda—na palaging iniiinsulto at ginigipit—ang pinaka-iginagalang na babae sa kwartong ito ngayon.“Wow, medyo nakakabaliw iyon, di ba?” sabi ni Hans.“Oo nga. Naiintindihan mo ba kung bakit sumisigaw nang parang mga baliw ang lahat, na nagpapasikip sa tiyan ko?”Nagbago ang reaksyon ni Hans, at agad niyang hinawakan ang braso ko at nagtanong, “Ayos ka lang ba?”“Oo, hindi mo kailangang mag-alala. Unang pagbubuntis ko ito, pero sigurado akong ang paninikip ng ti

POV ni MathildaAng tawanan nina Fredric at Paula ay parang isang nakamamatay na usal na nagpapaulit-ulit sa aking mga tainga. Hatinggabi na halos sampung minuto na akong nakatayo rito, na isa lamang tagapanood sa usapan ng lahat sa mesa, kabilang na si Hans."Siyanga pala, gusto kong mag-anunsyo ng isang mahalagang bagay rito, habang marami ang nariritong mahahalagang tao, lalo na ang nakababatang kapatid na babae ni Paula. Nagdesisyon na akong pakasalan si Paula at makitira sa kanya bago matapos ang linggong ito sa pinakahuli."Tila huminto ang aking puso nang marinig kong lumabas ang mga salitang iyon sa bibig ni Fredric. Ang ibig kong sabihin, paano niya nagawang sabihin iyon? Sumiklab ang kagalakan mula sa lahat maliban kay Hans, na agad na tumingin sa akin. Napalunok ako nang malalim at hindi ko napigilan ang sakit; reflexively akong tumayo at umalis sa mesa.Pabilis ko ang aking lakad, hindi alam kung sino ang susunod sa akin. Sigurado akong may isa sa kanila na susunod sa akin

POV ni FredricAng araw na ito ay parang isang bagong araw na parehong medyo nakalulugod at nakaiinis. Nakalulugod dahil mahihiwalay na ako sa aking lola, na magbibigay sa akin ng buong kontrol sa lubos na hindi makatwirang pag-uugali ni Mathilda. Nakaiinis dahil kailangan ko na namang makisama ulit kay Paula, habang ibinabaon ang lahat ng kagustuhan kong maging masaya kasama si Mathilda.Hindi na ako tatanggap pa ng kahit anong dahilan kay Mathilda. Nagbenta man siya ng sarili niya kay Hans o hindi, ang katotohanan ay sinira na niya ako sa pagpunta niyang mag-isa kasama ito sa hotel na iyon. Nakatutuliro at nakadidiri. Ang lahat ng awa ko ay naglaho na; mas gusto ko pang bumalik kay Paula kaysa maging mabait kay Mathilda.Tumunog ang telepono ni Mathilda nang pumasok ako sa kanyang kuwarto. Mabilis kong binuksan ang pinto, at tila itinago niya ang kanyang telepono sa kanyang likuran."Sino 'yang tumatawag sa'yo? Bakit ganyan ang mukha mo, parang natatakot?""Wala, ano lang—."Naputol