Alle Kapitel von PAGHIHIGANTI NG ASAWANG ITINURING NA PANGIT: Kapitel 71 – Kapitel 80

POV ni MathildaBago ko lang narealize na kailangan ko ng mas maraming oras sa isang araw. Ang bente kuwatro oras ay parang sampung minuto lamang; dumating na ang araw na aking kinatatakutan. Ang tanging kagalakan na aking naranasan ay noong bumili kami ni Donya Rosa ng mga gamit sa bahay kahapon.Hindi ko alam kung paano haharapin ang lahat ng ito. Lalo pang tumindi ang aking pagkabalisa, lalo na nang makita ko ang mga gamit ng sanggol na nabili namin kahapon. Nakalulungkot isipin na hindi kailanman malalaman ng batang ito na ako ang kanyang ina.Lalo pang nadagdagan ang aking kalungkutan nang matuklasan ko na ang tunay na dahilan ng pagpunta ni Donya Rosa sa Singapore ay upang magpagamot para sa kanyang karamdaman. Bagaman itinago niya ito kay Fredric at sinabing pupunta siya roon para sa kapanatagan ng isip, natatakot lamang ako na baka hindi gumana ang paggamot at lalong lumala ang sitwasyon.Sa kaibuturan ng aking puso, umaasa ako na maging maayos si Donya Rosa, kahit man lang ha

POV ni Matilda"Matilda."Ang boses ni Frederick ang nagpaangat ng aking ulo. Simula nang makarating ako sa ospital bente minuto na ang nakalipas, nakaupo lang ako, lugami at durog ang puso, sa mahabang bangko sa waiting room ng ICU."Ginoong Frederick," mahina kong tugon.Lumingon-lingon si Frederick sa paligid na tila balisa. Pagkatapos, tinawag niya ang isa sa mga katulong na nakaupo hindi kalayuan sa akin."Paki-bantayan ang lola ko. Kailangan lang naming lumabas sandali ni Matilda. May urgent na bagay lang. Nakausap ko na ang attending physician niya, at sinabi nilang ililipat na siya sa regular room sa loob ng isang oras," sabi ni Frederick sa babaeng nakatayo sa tabi ko.Itinaas niya ang kanyang mga kilay, na nagbibigay ng senyales na tumayo ako at sumunod sa kanya.Pumasok kami sa elevator, at sa sandaling magsarado ang mga pinto, humarap siya sa akin gamit ang kanyang karaniwang malamig na ekspresyon."Kailangan natin itong planuhin nang maayos para magmukhang malinis. At uma

POV ni FredricHindi ko alam kung bakit ako patuloy na nagpapadala sa mga kapritso ni Paula. Pero ngayon, habang nakatayo sa labas ng apartment niya, naiisip ko na baka hindi naman masamang gumamit ng bagay na iyon kahit isang beses lang."Paula?" tawag ko. Mamatay-matay sa tahimik ang lugar, na para bang walang nabubuhay roon.Karaniwan ay naririnig ang ingay ng mga kapitbahay, pero ang kapaligirang ito ay eksaktong katulad ng kasalukuyang estado ng aking puso.Bumukas ang pinto, at nagulat ako sa isang babaeng blonde na ang mga mata ay tuluyan nang sabog sa droga."Sino—?""Pumasok ka, tanga!" sigaw niya."Ano ba?! Sino ka sa tingin mo?! Nasaan si Paula?"Dinuro ako ng babae gamit ang kanyang gitnang daliri at itinuro si Paula, na nakatumba na at walang malay sa sahig.Agad kong narealize na nakatatakot ang kaguluhang ito.May mga hiringgilya, cocaine, at ilang bote ng alak na nakakalat kahit saan. Bwisit. Ayaw kong madamay sa dagdag na gulo."Halika rito, para sa'yo 'to. Sinabi ni

POV ni MathildaNagising ako mula sa malalim na tulog dahil sa marahas na kalampag sa pinto. Hindi ko alam kung ilang oras akong nakatulog, dahil nahirapan akong makatlog gawa ng galit ko sa nakaiinis na mga inasal ni Fredric. Pagkatapos ay narinig ang pagbukas ng pinto; mukhang gising na nga si Fredric dahil nagdesisyon siyang matulog sa kuwarto sa ibaba, habang ako naman ay nasa ikalawang palapag."Bwisit!"Umalingawngaw ang sigaw ng isang babaeng galit na galit, at malinaw na boses iyon ni Paula. Mabilis akong bumangon sa kama at lumabas ng kuwarto. Ano bang kinagagalit ng baliw na 'yan sa oras na 'di pa man lang umaangat nang maayos ang araw? Mabuti na lang at malapit sa hagdan ang kuwarto ko, kaya nakausip ako mula sa gilid nito. Sumisisigaw si Paula na parang nawawalan na ng bait; itinapon pa nga niya ang kanyang bag, habang si Fredric naman ay natataranta at naguguluhan."Nasaan 'yang bwisit mong lola?! Bakit niya—?!"Naputol ang sasabihin ni Paula nang isang malakas na sampal

POV ni FredricInilabas ako ng busina ng isang kotse mula sa aking mga pag-iisip. Napatalon ako bigla — at halos mabangga pa sa isa pang sasakyan sa ikalawang pagkakataon.Ano bang nangyayari sa akin?Kanina pa hindi tumitigil sa pagmumulto sa akin ang imahe ng malungkot na mukha ni Mathilda. May nakaiinit na pagsikip na nakatbara sa aking dibdib, na para bang may isang bagay na mali… napakamali.Dahil ba ito sa nangyari kay Paula?Dahil sa kawalan ng pag-asa, madiin kong pinindot ang manibela, habang inilalabas ang galit na walang patutunguhan. At mabuti na lang, litaw na litaw na ang ospital sa harap ko.Pagkahinto na pagkahinto ng kotse ay agad akong lumabas. Mabilis akong naglakad — may isang bagay na kailangan kong itanong. Kailangan kong makita ang aking lola. Kailangan kong malaman ang dahilan sa likod ng lahat ng nangyari kay Paula.Nang makarating ako sa kanyang kuwarto, eleganteng nakaupo si Lola sa kanyang upuan. Ang kanyang make-up at pananamit ay maayos tulad ng karaniwan