Library

Search

Home / Romance / The Billionaires Surrogate Wife / Chapter 91 - Chapter 100

All Chapters of The Billionaires Surrogate Wife: Chapter 91 - Chapter 100

127 Chapters

Fight to Live, Fought to Love

Chapter 88Alaric’s POV“Sir, nakita na po ang location.”Parang tumigil ang mundo ko sa narinig kong ulat.Tumayo ako agad sa kinauupuan ko at nilapitan ang digital map na naka-project sa malaking screen ng command vehicle.“Sigurado ba?” mariin kong tanong.“Yes, Sir. Three independent surveillance teams confirmed the location. Isang safehouse sa liblib na bahagi ng Bulacan.”"Ito ang itinuturo ng tracking device mula sa kwintas ni Sir Brent"Napapikit ako sandali.Salamat.Sa wakas.“Let's move.”“Hindi na tayo puwedeng mag-aksaya ng kahit isang segundo.”“Kailangan kong maibalik ang anak ko.”Agad kumilos ang buong operasyon.Habang umaandar ang convoy ng mga sasakyan, nakikipag-ugnayan na rin ako sa mga taong pinagkakatiwalaan ko sa gobyerno.Hindi puwedeng pumalpak ang operasyong ito.Alam kong napakalawak ng impluwensiya ng mga Montague.May mga tao sila sa pulisya.May koneksiyon sila sa militar.May mga opisyal silang kayang bilhin.Ayokong makarating sa kanila ang balita bag

Saved

Chapter 89Celine's POV“Mom!”Parang himala ang tunog ng boses na iyon.Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Mabilis akong lumapit at niyakap si Brent nang buong higpit, na para bang natatakot akong mawala siyang muli sa aking mga bisig.“Brent…”Halos hindi ko na mabigkas ang pangalan niya sa sobrang pag-iyak.Ramdam ko ang panghihina ng maliit niyang katawan. May mga gasgas ang kanyang mga braso at mukha, at halatang ilang araw siyang hindi nakapagpahinga nang maayos. Ngunit sa kabila ng lahat ng pinagdaanan niya, napakahigpit ng yakap niya sa akin, na para bang gusto niyang tiyaking hindi na kami muling magkakahiwalay.“Mom… I missed you so much…”Lalong bumuhos ang mga luha ko.“I missed you too, baby… Mommy is so sorry…”Paulit-ulit ko siyang hinahalikan sa noo, sa pisngi, sa buhok. Hindi ko alam kung ilang beses ko iyong ginawa. Ang mahalaga lang sa akin ay maramdaman niyang ligtas na siya.Na narito na ang mommy niya.Na hindi na siya nag-iisa.Napaiyak din ang mga doktor at i

Wrath

Chapter 90Celine's POV“Hanggang kailan tayo mabubuhay sa takot?”Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Lumabas ang mga salitang matagal ko nang kinikimkim.“Hanggang kailan tayo matatakot na mawala ang isa sa atin?” halos mapasigaw kong tanong kay Alaric habang nakatingin ako sa kanya. Nanginginig ang boses ko, hindi dahil sa kahinaan, kundi dahil sa matinding galit at pagod.Tahimik lamang siyang nakatingin sa akin.Alam kong hindi niya inaasahan ang pagsabog ko.Kahit ligtas nang nakabalik ang anak naming si Brent...Kahit muli naming nayakap ang aming anak...Hindi pa rin nawawala ang takot na unti-unting sumisira sa katahimikan ng aming pamilya.Hindi ako nagtatanong dahil nagdududa ako sa kakayahan ni Alaric.Hindi kailanman.Nasaksihan ko ang lahat ng ginawa niya.Kung paano niya isinugal ang sariling buhay.Kung paano siya halos mawalan ng tulog sa kakahanap kay Brent.Kung paano niya ginamit ang lahat ng koneksiyon, kapangyarihan, at kayamanan para maibalik sa amin ang anak n

Blooded

Chapter 91Celine's POVMatagal akong nanahimik matapos ikuwento ni Alaric ang lahat ng nalalaman niya tungkol kay Marcus.Pakiramdam ko ay unti-unting nabubuo ang bawat piraso ng puzzle na matagal nang gumugulo sa buhay namin. Ang mga pangyayaring dati ay tila magkakahiwalay, ngayon ay malinaw nang magkakadugtong.Napabuntong-hininga ako."Hon..." mahina kong tawag kay Alaric. "Sino ba talaga si Marcus?"Napatingin siya sa akin bago dahan-dahang inilapag ang tasa ng kape sa mesa."Nakita mo na siya noon," kalmado niyang sagot. "Pero hindi ko naisip na darating ang araw na magiging pinakamalaking kalaban pala natin siya."Sinubukan kong alalahanin ang mukha nito.Oo...Naalala ko na.Tahimik siyang lalaki. Hindi palasalita. Lagi lamang nakasunod kay Alaric kapag may meeting o business trip. Malinis manamit, magalang makitungo, at halos hindi mo mapapansin kung hindi mo talaga titigan.Siya ang tipo ng taong madaling pagkatiwalaan.At marahil iyon ang pinakamalaking pagkakamali."Matag

Too Late

Chapter 92Alaric's POVMabigat ang bawat hakbang ko habang naglalakad papunta sa interrogation room ng detention facility.Hindi ko sana gustong makita pa si Diana.Sa totoo lang, sapat na ang lahat ng sakit at kaguluhang idinulot niya sa buhay namin.Pero sinabi ni Celine na puntahan ko siya."Baka may maisiwalat pa siyang impormasyon tungkol kay Marcus."Tama si Celine.Kung may kahit katiting na pag-asang mahuli si Marcus, kailangan kong subukan.Pagbukas ko ng pinto ay agad akong sinalubong ng pamilyar na mukha.Si Diana.Ngunit malayong-malayo na siya sa babaeng dating punong-puno ng kumpiyansa.Magulo ang kanyang buhok.Kupas ang mamahaling make-up na dati niyang ipinagmamalaki.Ang designer clothes na palagi niyang isinusuot ay napalitan ng kulay kahel na uniporme ng bilanggo.Pero isang bagay ang hindi nagbago.Ang yabang sa kanyang mga mata.At ang kawalan ng pagsisisi.Pagkakita pa lamang niya sa akin ay mabilis siyang tumayo."Alaric!"Bahagya siyang ngumiti na para bang w

I Got Your Back

Chapter 93Celine's POVLumipas ang maraming buwan, ngunit nanatiling parang multo si Markus—walang bakas, walang balita, ngunit palaging naroon ang kanyang anino sa likod ng aming mga buhay.Hindi kami nagpakampante ni Alaric kahit isang araw.Mas lalong hinigpitan ang seguridad sa aming bahay, sa opisina, maging sa paaralan ni Brent. Bawat sasakyang sumusunod sa amin ay agad na iniimbestigahan. Bawat tawag na walang caller ID ay pinapakinggan nang may pag-iingat.Dahil alam naming isang bagay lang ang tiyak.Hindi pa tapos si Markus.Hindi pa nawawala ang galit na bumubuhay sa kanya.At ang pinakamasakit...Hindi man lang niya alam ang buong katotohanan.Hindi si Alaric ang dahilan ng pagkamatay ng kanyang ama.Ang ama ni Markus ay isa lamang ring biktima.Noong una pa lamang ay tumanggi na si Alaric na paniwalaan ang alegasyon na nagnakaw ito ng sampung milyong piso mula sa isang malaking proyekto ng Thorne Global."Impossible," iyon ang paulit-ulit na sinabi ni Alaric noon.Kilala

Just Regret

Chapter 94Celine's POV"Ma'am, huwag na po kayong sumama. Delikado po."Mariing harang sa akin ng isa sa mga operatiba habang naghahanda silang umalis.Mahigpit kong kinuyom ang aking mga kamay."Hindi puwede.""Kailangan kong sumama.""Ma'am—""Kailangan ako ng asawa ko."Hindi ko na napigilan ang sarili ko.Hindi ako puwedeng manatili sa bahay habang hindi ko alam kung buhay pa ba si Alaric.Hindi ko kayang maghintay na lamang ng balita.Hindi pagkatapos ng lahat ng pinagdaanan namin.Nagkatinginan ang mga operatiba.Alam kong labag iyon sa protocol.Ngunit kilala rin nila ako.Alam nilang hindi nila ako mapipigilan.Makalipas ang ilang segundo ay napabuntong-hininga ang team leader."Sige, Ma'am.""Pero sa isang kondisyon."Tumango ako."Mananatili lang kayo sa sasakyan.""Hindi kayo bababa.""Hindi kayo gagalaw hangga't hindi namin kayo kinukuha."Tumango ako."Okay."Ngunit sa kaibuturan ng puso ko...Hindi ako nangakong susunod.Bago umalis si Alaric upang harapin si Markus, ma

Another Sunset

Another SunsetChapter 94Celine's POVMatapos ang lahat ng unos na muntik nang sumira sa aming pamilya...Sa wakas...Nakauwi rin kami.Hindi sa isang mansyon.Hindi sa isang malaking kumpanya.Kundi sa lugar na matagal na naming tinatawag na tahanan.Sa pagpasok pa lamang namin sa loob ng bahay, isang maliit na pares ng paa ang mabilis na tumakbo papunta sa amin."Dad!"Halos manginig ang puso ko nang marinig ko ang boses ng anak namin.Si Brent.Punung-puno ng saya ang kanyang mukha habang nakabuka ang maliliit niyang mga bisig.Walang pag-aalinlangang lumuhod si Alaric at sinalubong ang anak namin."Son!"Isang mahigpit na yakap.Isang yakap na para bang gusto niyang bumawi sa bawat segundong muntik na silang hindi na muling magkita."Miss na miss kita, Dad!""Miss na miss din kita, buddy."Napatawa si Brent nang paulit-ulit siyang halikan ni Alaric sa noo at pisngi.Ako naman...Tahimik lamang akong nakatayo.Nakatingin sa dalawa.At hindi ko namalayang tumutulo na pala ang mga l

New Beginnings

Chapter 96Celine's POVPagkatapos ng lahat ng unos na pinagdaanan namin, tila unti-unti nang bumabalik ang liwanag sa aming buhay.Wala na ang takot na bawat paglabas namin ng bahay ay may nag-aabang na panganib.Wala na ang mga gabing halos hindi kami makatulog sa pag-aalala.Wala na ang pakiramdam na anumang oras ay maaari kaming mawalan ng isa't isa.Ngayon...Mayroon na lamang kaming isang simpleng hangarin.Ang mabuhay nang tahimik.Bilang isang pamilya.At sa bawat paggising ko sa umaga, mas lalo kong nararamdaman ang pagpapala.Nakabalik na ang Hari.Napapangiti ako sa tuwing naiisip ko iyon.Muling bumalik si Alaric sa pamumuno ng Thorne Global Holdings—hindi bilang isang lalaking naghihiganti, kundi bilang isang pinunong mas matatag, mas mapagpakumbaba, at mas marunong magpahalaga sa mga taong nasa paligid niya.Habang magkahawak-kamay kaming naglalakad papasok sa lobby ng kumpanya, halos lahat ng empleyado ay magalang na yumuyuko."Good morning, Sir.""Good morning, Ma'am."

Big Family

Chapter 97Celine’s POVMatagal na ring pinaplano ni Alaric ang araw na ito.Matapos niyang ipa-renovate ang lumang swimming pool sa mansion, agad niyang sinabi sa akin ang gusto niyang gawin."Honey, gusto kong magkaroon ng swimming party."Napangiti ako."May okasyon?"Umiling siya."Hindi.""Anniversary natin?""Mas hindi."Natawa ako."Eh ano?"Lumapit siya sa akin at saka ako niyakap sa likod."Celebration.""Celebration of what?""Celebration na tahimik na ang buhay natin."Natigilan ako.Napangiti ako habang nakasandal sa dibdib niya.Pagkatapos ng lahat ng unos na pinagdaanan namin, ngayon lang kami nagkaroon ng pagkakataong magtipon-tipon nang walang iniisip na panganib.Wala nang nagtatago.Wala nang humahabol.Wala nang nagbabantang papatay sa amin.Ngayong araw...Puro tawanan na lang.Maaga pa lamang ay buhay na ang buong mansion.Nagkalat ang makukulay na inflatable floats sa malaking swimming pool.May higanteng unicorn float.Isang malaking flamingo.May maliit pang pi

PREV

...

8 9 10 11 12 13

NEXT

SCAN CODE TO READ ON APP

DMCA.com Protection Status