LOGINChapter 109Celine’s POVNagimbita kami ni Alaric sa mansiyon para sa isang family dinner with Ethan, nagplaplano kasi silang bumalik at manatili sa Pilipinas.Yamang malalaki na raw ang mga anak nila ni Romi. Gusto nilang maranasan ng mga bata na manirahan sa tinubuang lupa. Gusto nilang makilala ng mga anak nila nang mas malalim ang kulturang kinalakihan namin at magkaroon sila ng pagkakataong mamuhay dito, hindi lamang bilang mga bisita.Kapag pumupunta ako sa Amerika ay madalas ko rin naman nadadalaw ang kanilang pamilya. At hindi naman nawala ang aming koneksiyon dahil si Ethan ang itinalaga kong CEO sa HCAF. Kahit abala kami sa kanya-kanyang buhay, nanatili pa rin ang pagkakaibigan namin. Para sa akin, si Ethan ay hindi lamang isang taong pinagkakatiwalaan ko sa negosyo. Isa rin siya sa mga taong naging bahagi ng buhay ko sa loob ng maraming taon.Excited ang lahat.Tatlo ang naging anak ni Ethan. Dalawang magkasunod na lalaki at bunsong babae. Mga mestisohin sila na namana kay
Chapter 108Celine’s POV“Mom, pumayag ka na. I want to be independent.”Napatingin ako kay Dreia. Hindi ko agad maintindihan kung saan nanggagaling ang bigla niyang kagustuhang maging independent. Bata pa siya para isipin ang ganitong mga bagay, pero ramdam ko sa boses niya na seryoso siya.“What do you mean?”“Tutal malaki naman ang Casa Hernandez, doon na lang ako mag-stay. Sayang naman yun kung sino-sino lang ang nakatira sa mansyon mo.”Napakunot ang noo ko.“Dreia, hindi lang kung sino-sino sila. Sila Tita Carol mo iyon. They are my only family.”“But they are not blood-related, unlike me.”Natigilan ako.Hindi ko alam kung bakit parang may kung anong kirot sa dibdib ko nang marinig ko ang salitang blood related.Kung alam lang niya…Kung alam lang niya ang buong katotohanan.Pero hindi.Hindi niya alam.At wala siyang dapat malaman.Hindi ngayon.Marahil ay hindi kailanman.“Siguro, Mom, when I get older, I want to take that mansion.”Parang biglang tumigil ang mundo ko.“No.”
Chapter 107Celine’s POVPinaasikaso ko agad kay Carol si Clariz para sa training bilang assistant ko.Napakalaki ng plano ko para sa kanya.Gusto kong makabalik siya sa pag-aaral at matapos ang Architecture. Alam kong hindi magiging madali ang lahat para sa kanya, lalo na't marami siyang pinagdaanan. Pero alam ko rin na hindi pa huli ang lahat para magsimula siyang muli.“Ma’am? Totoo po?”Halatang hindi makapaniwala si Clariz habang hawak niya ang mga papeles na inihanda para sa kanya.“Naku Clariz, hindi mo pa talaga kilala si Ma’am Celine mo. Hindi iyan mahilig magbiro,” sabi pa ni Carol.“Ito po ang susuwelduhin ko? Halos tatlong beses ang laki sa suweldo ko ng 12 oras, tapos puwede po akong mag-aral?”Tumango ako.“Of course. Alam ko kung gaano kahalaga na makatapos ka. At least you have a fight over life.”Napangiti ako nang makita ko ang reaksiyon niya. Para siyang batang unang beses nakatanggap ng magandang regalo.“Naku Ma’am, deserve ko po ba ito?”“Nakakahiya naman po.”“H
Chapter 107Celine’s POV“Mom?”“Are you still looking for that girl?”“For all we know, baka nga nagnakaw pa yan dito sa bahay.”Reklamo pa ni Dreia.Hindi ko na lang siya sinagot. Dahil hindi niya rin naiintindahan kung bakit ganoon na lamang ang kagustuhan kong mahanap si Clariz. Hindi ko maipaliwanag sa kanila kung bakit pakiramdam ko ay may kung anong humihila sa puso ko para hanapin ang batang iyon.“Kuya Brent, stop Mom.”“D, hayaan mo na si Mom, gusto niya lang tulungan si Clariz.”Umirap ito.“Baka magulat na lang ako isang araw na nandito na yang babaeng iyan at inampon ninyo.”“Magagalit talaga ako Mom.”Pagkatapos ay tinalikuran na niya ako.Hindi ako nagpaapekto sa sinabi ni Dreia. Pinahanap ko pa rin kung nasaan si Clariz.Halos lahat ng mga restaurant sa University Belt ay ipinahanap ko siya. Lahat ng restaurant, tambayan at mga stores. Kahit iyong maliliit na establisyimento na madalas puntahan ng mga estudyante ay pinasuyod ko.Pero hindi ko pa rin siya natagpuan.Min
ContinuationChapter 105Celine's POVKahit bawal na makuha ang mga impormasyon sa kanya dahil sa confidentiality, ay binigyan ako ng unibersidad. Alam kasi nilang mabuti ang intensiyon ko at gusto ko talagang tulungan si Clariz.Agad kong pinuntahan ang address na ibinigay sa akin.At nakarating nga ako sa Tondo, Maynila, sa bahay nila.Pero pagdating ko doon ay wala siya.Maliit lamang ang bahay at simple ang paligid. Malayo sa lugar na nakasanayan kong makita. Ngunit hindi ko hinusgahan ang lugar.Ang tanging iniisip ko ay si Clariz.“Ah, Ma'am, si Clariz po?”“Nasa trabaho po siya.”“Pero nag-aaral siya, di ba?”“Yun lang,” sabi ng kapitbahay nila na halos kasing tanda ko.Napatingin ako sa kanya.“Ano pong ibig ninyong sabihin?”“Mukhang hihinto na siya para magtrabaho.”Bumulong pa ito sa akin, na para bang natatakot na may makarinig.“Ayaw nang umuwi ng bata kasi binubugbog ng bagong asawa ng nanay niya kapag walang dalang pera.”“Ha?”Para akong binuhusan ng malamig na tubig.
Struggling with LifeChapter 106Celine’s POVNagmamadali akong nagutos sa mga katulong na maghanda ng masasarap na mga almusal, dahil may bisita kami.Si Clariz.Gusto kong maging komportable siya habang nananatili sa amin. Alam kong hindi siya sanay sa mga ganitong lugar, kaya gusto kong iparamdam sa kanya na hindi siya bisita lamang sa bahay namin. Gusto kong maramdaman niyang may mga taong handang tumulong sa kanya.Ako mismo ang pumunta sa guest room para yayain siya sa almusal.Pero, pagpasok ko, wala na siya doon.“Nasaan na siya?”Napatingin ako sa paligid. Maayos ang kama at wala man lang bakas niyaSa side table ay may nakita akong isang sulat.Dahan-dahan ko iyong kinuha at binasa.To Mr. and Mrs. Thorne,Maraming salamat po sa lahat. Hindi ko po malilimutan ang inyong kabaitan. Hanggang sa nabubuhay ako. Nagpapasalamat po ako at nakilala ko po kayo.Love,ClarizNapahawak ako sa dibdib.“Ha, bakit umalis na siya?”Napakalaki ng panghihinayang ko. Hindi ko man lang siya nak
KABANATA 4Celine Herrera POV Puting kisame ang unang bumungad sa akin pagdilat ko ng mga mata, at puti rin ang kumot na nakabalot sa akin. Amoy disinfectants at mamahaling pabango ang paligid. Hindi ito ang amoy ng bahay namin, at mas lalong hindi ito ang amoy ng kalsada kung saan ako huling bum
KABANATA 3Celine Herrera POV Tatlong buwan na ang lumipas mula nang gabing iyon sa penthouse, pero pakiramdam ko ay habambuhay na ang dumaan. Akala ko, ang pagpirma sa kontrata ang pinakamahirap na bahagi. Akala ko, kapag nakuha na ang pera at nailipat si Lola sa maayos na ospital, magiging mada
KABANATA 2Celine Herrera POV Tumigil ang sasakyan sa tapat ng isang mataas na building. Pagkabukas ng pinto ng driver, sinalubong ako ng malamig na hangin ng gabi. Hindi ako pamilyar sa lugar na ito, pero alam kong nasa bahagi kami ng lungsod kung saan nakatira ang mga taong hindi na kailangang
KABANATA 1Celine Herrera POV Mahigpit ang hawak ko sa asul na folder na naglalaman ng diploma ko. Sa wakas, Architect Celine Herrera na ako. Habang naglalakad ako palabas ng unibersidad, suot pa rin ang graduation toga, parang gusto kong sumigaw sa tuwa. Limang taon akong nagtiis sa kakarampot n







