เข้าสู่ระบบChapter 112Celine's POV“Mom, Tita Carol just called. Andun po si Dreia sa Casa Hernandez.”Nakahinga ako nang maluwag na pagkalipas ng ilang araw mula nang maglayas siya ay nagpunta na siya sa Casa.Tahanan niya rin iyon.At siguradong tinutulungan na siya ni Carol na maunawaan ang lahat.Mahal na mahal namin si Dreia at kahit gaano pa kabigat ang mga kasalanan niya ay mahal pa rin namin siya.Bilang ina, hindi ko kayang basta na lamang itapon ang isang anak kahit ilang beses niya akong saktan.Kahit ilang beses siyang magkamali.Kahit ilang beses niya akong biguin.Dahil ganoon magmahal ang isang ina.Kahit masakit, patuloy pa rin akong umaasa na darating ang araw na maiintindihan niya kung bakit namin ginagawa ang lahat ng ito.“Celine, pumunta ka rito.”“Why, Carol?”“We can't handle Dreia.”Napakunot ang noo ko.Ano na naman kaya ang ginawa niya?“Sige, I’m on my way.”Ano naman kaya ang ginawa niya?Na kahit saan na lang ay gumagawa siya ng gulo.Kailan ba siya titigil?Baka ta
Chapter 111Celine’s POV“Seriously, Dreia?”Halos hindi makapaniwala si Andrew habang hawak niya ang kanyang wallet at cellphone.“Do you think you can get away with this?”Tahimik lamang si Dreia, ngunit kitang-kita sa mukha niya ang pagkainis.“Hey guys,” pangaawat pa ni Brent kay Andrew at Dreia. “Calm down.”“Anak, bakit ba?” tanong ko kay Andrew.“You know, Mom, I went to her room and found this.”Itinaas niya ang kanyang wallet at cellphone.Napatingin ako sa mga iyon.“Bakit, ano ba iyan?”“These are my wallet and cellphone.”Napatingin siya kay Dreia.“Siya pala ang kumuha o rather, siya ang nag-utos na kumuha.”Napatitig ako kay Dreia.“Dreia, is this true?”“No, Mom. Andrew is lying.”Napailing siya.“Tsaka bakit ba sa tuwing may mali sa bahay na ito, ako na lang ang lagi ninyong pinagbibintangan?”“Cut the act, Dreia.”“Wala namang gagawa niyan kundi ikaw lang.”“Bakit, nakita mo bang ginawa ko?”“Baka ikaw lang iyan, para mapagtakpan mo ang ginawa mo ng isang araw na pagb
Chapter 110Celine’s POV“Wala pa rin ba si Andrew?”Hindi ako sinasagot ni Dreia.Tahimik lang siyang nakaupo habang kinakain ang natitira niyang pagkain, pero halata sa mukha niya na may iniisip.Pagkatapos naming mag-dinner ay ipinatawag ni Alaric ang security ni Andrew at Dreia.“Bakit ninyo hinayaan si Andrew? Bakit hindi ninyo siya kasama?”“Kasi po sabi ni Ma’am Dreia, may lakad daw po si Sir Andrew. Kaya nauna na po si Ma’am Dreia.”Nagkatinginan na lamang kami ni Alaric.Kanina pa kasi namin tinatawagan si Andrew pero hindi nito sinasagot ang tawag.Hindi ko maiwasang mag-alala.Hindi naman ito normal kay Andrew.Napakafriendly ni Andrew at amiable. Pero hindi naman siya iresponsable para pagalalahanin ang kanyang mga magulang.Kung may lakad siya, nagsasabi siya.Kung male-late siya, tumatawag siya.Kaya hindi ko maiwasang kabahan.“Nasaan daw siya?” tanong ni Alaric.“Ang sinabi lang po ni Ma’am Dreia ay sumama raw po si Sir Andrew sa barkada.”Napatingin ako kay Dreia.“Dr
Chapter 110Celine’s POV“Yaya, di pa ba lumalabas ng kuwarto si Dreia?”“Hindi pa po, Ma’am.”Nagtataka ako dahil hindi siya lumabas para pumasok sa eskwelahan. Hindi naman iyon ang nakasanayan niya. Kahit na minsan ay matigas ang ulo niya at madalas kaming hindi nagkakaintindihan, hindi pa rin niya ugaling lumiban sa klase nang walang dahilan.May sakit kaya si Dreia?Ilang sandali akong nakatayo sa hallway, nag-iisip kung pupuntahan ko ba siya o hahayaan ko muna. Pero nanaig ang pag-aalala ko.Pumunta ako sa kuwarto niya. Hindi na ako kumatok.Nakalock ito kaya pinakuha ko pa ang susi sa kasambahay.“Ma’am, baka natutulog lang po si Ma’am Dreia,” maingat na sabi ng kasambahay.“Buksan mo na lang. Kailangan ko siyang makausap.”Pagkabukas ng pinto, agad tumambad sa akin ang amoy ng usok ng sigarilyo.Napahinto ako.Kahit napakalaki ng kuwarto ay napuno ito ng makapal na usok. Halos hindi ko makita nang maayos si Dreia na nakaupo sa gilid ng kama, hawak ang isang sigarilyo sa pagitan
Chapter 109Celine’s POVNagimbita kami ni Alaric sa mansiyon para sa isang family dinner with Ethan, nagplaplano kasi silang bumalik at manatili sa Pilipinas.Yamang malalaki na raw ang mga anak nila ni Romi. Gusto nilang maranasan ng mga bata na manirahan sa tinubuang lupa. Gusto nilang makilala ng mga anak nila nang mas malalim ang kulturang kinalakihan namin at magkaroon sila ng pagkakataong mamuhay dito, hindi lamang bilang mga bisita.Kapag pumupunta ako sa Amerika ay madalas ko rin naman nadadalaw ang kanilang pamilya. At hindi naman nawala ang aming koneksiyon dahil si Ethan ang itinalaga kong CEO sa HCAF. Kahit abala kami sa kanya-kanyang buhay, nanatili pa rin ang pagkakaibigan namin. Para sa akin, si Ethan ay hindi lamang isang taong pinagkakatiwalaan ko sa negosyo. Isa rin siya sa mga taong naging bahagi ng buhay ko sa loob ng maraming taon.Excited ang lahat.Tatlo ang naging anak ni Ethan. Dalawang magkasunod na lalaki at bunsong babae. Mga mestisohin sila na namana kay
Chapter 108Celine’s POV“Mom, pumayag ka na. I want to be independent.”Napatingin ako kay Dreia. Hindi ko agad maintindihan kung saan nanggagaling ang bigla niyang kagustuhang maging independent. Bata pa siya para isipin ang ganitong mga bagay, pero ramdam ko sa boses niya na seryoso siya.“What do you mean?”“Tutal malaki naman ang Casa Hernandez, doon na lang ako mag-stay. Sayang naman yun kung sino-sino lang ang nakatira sa mansyon mo.”Napakunot ang noo ko.“Dreia, hindi lang kung sino-sino sila. Sila Tita Carol mo iyon. They are my only family.”“But they are not blood-related, unlike me.”Natigilan ako.Hindi ko alam kung bakit parang may kung anong kirot sa dibdib ko nang marinig ko ang salitang blood related.Kung alam lang niya…Kung alam lang niya ang buong katotohanan.Pero hindi.Hindi niya alam.At wala siyang dapat malaman.Hindi ngayon.Marahil ay hindi kailanman.“Siguro, Mom, when I get older, I want to take that mansion.”Parang biglang tumigil ang mundo ko.“No.”
KABANATA 4Celine Herrera POV Puting kisame ang unang bumungad sa akin pagdilat ko ng mga mata, at puti rin ang kumot na nakabalot sa akin. Amoy disinfectants at mamahaling pabango ang paligid. Hindi ito ang amoy ng bahay namin, at mas lalong hindi ito ang amoy ng kalsada kung saan ako huling bum
KABANATA 3Celine Herrera POV Tatlong buwan na ang lumipas mula nang gabing iyon sa penthouse, pero pakiramdam ko ay habambuhay na ang dumaan. Akala ko, ang pagpirma sa kontrata ang pinakamahirap na bahagi. Akala ko, kapag nakuha na ang pera at nailipat si Lola sa maayos na ospital, magiging mada
KABANATA 2Celine Herrera POV Tumigil ang sasakyan sa tapat ng isang mataas na building. Pagkabukas ng pinto ng driver, sinalubong ako ng malamig na hangin ng gabi. Hindi ako pamilyar sa lugar na ito, pero alam kong nasa bahagi kami ng lungsod kung saan nakatira ang mga taong hindi na kailangang
KABANATA 1Celine Herrera POV Mahigpit ang hawak ko sa asul na folder na naglalaman ng diploma ko. Sa wakas, Architect Celine Herrera na ako. Habang naglalakad ako palabas ng unibersidad, suot pa rin ang graduation toga, parang gusto kong sumigaw sa tuwa. Limang taon akong nagtiis sa kakarampot n







