KABANATA 2

AVA POV

Sobrang lamig ng aircon dito sa loob ng sasakyan, pero parang wala lang ’yun kumpara sa aura ng lalakeng katabi ko. Alexander Valderamos. Isang banggit lang ng pangalan niya, tiklop na agad ang mga tao sa boardroom. At ngayon, heto kami—mag-asawa na.

Tahimik lang si Alexander habang nakatingin sa labas ng bintana. Hindi man lang niya ako tinatapunan ng tingin o sinusubukang hawakan ang kamay ko. Para lang kaming dalawang strangers na nagkataong magkatabi sa loob ng sasakyan. Walang kibo, walang pansinan.

"Alex—"

"Don't," putol niya sa akin nang hindi man lang lumingon. "Save your explanations for later. We have a reception to attend."

Napalunok ako. "Alam niyo po pala."

Bigla siyang lumingon sa akin. Ang talim ng tingin niya, at walang bahid ng emosyon.

​"I'm not an idiot, Ava. I know who I'm marrying. Or at least, I know who I'm supposed to marry."

Hindi ako nakakibo. Ugong na lang ng makina ang naririnig ko sa sobrang tahimik. Pagdating namin sa hotel para sa reception, pagbukas pa lang ng pinto, nakakasilaw na agad 'yung flash ng mga camera ng media sa labas.

"Smile," bulong ni Alexander. Hinarap niya ako at hinawi ang ilang hibla ng buhok na humaharang sa mukha ko. Kung titingnan ng mga tao sa paligid, mukhang ang sweet niya, pero ramdam ko ang higpit ng hawak niya sa braso ko ay ay mahigpit na parang babala. ​"Make them believe you're the happiest bride in the world."

Dire-diretso kaming pumasok sa grand ballroom. Ramdam ko ang tingin ng lahat ng tao sa amin. Sa isang table sa dulo, nakita ko sina Papa at Mama na halatang kinakabahan at hindi mapakali. Noong nagkatinginan kami ni Papa, agad siyang lumingon sa ibang direksyon. Doon na talaga bumigat ang loob ko. Kitang-kita sa mga mukha nila; alam nila ang ginawa nila sa akin, pero mas mahalaga pa rin sa kanila ang sarili nilang kapakanan.

Umupo kami sa main table. Sunod-sunod ang mga lumalapit para bumati.

"Congratulations, Mr. Valderamos! Napakaganda ng bride mo," sabi ng isang matandang negosyante. "Bagay na bagay kayo ni Arabella."

"Thank you, Mr. Sy," sagot ni Alexander. Inakbayan niya ako at inilapit sa kanya. "She's... unique. More than I expected."

Pinilit kong ngumiti kahit parang naninigas na ang panga ko. "Salamat po."

Nang magsimula ang dinner, nagkaroon kami ng pagkakataon na mag-usap nang kaming dalawa lang habang maingay ang musika sa paligid.

"Anong balak niyo sa akin?" mahina kong tanong habang kunwari ay kumukuha ng pagkain.

Uminom muna si Alexander ng wine bago sumagot. "Anong balak ko? It depends. Where's your sister, anyway?"

"Hindi ko po alam. Umalis siya bago pa magsimula ang lahat."

"And your parents thought it would be a great idea to put you in that gown?" Tumawa siya nang bahagya, isang tunog na walang bahid ng saya. "Very creative. They must be really desperate."

"Paumanhin po. Hindi ko rin ginusto ito," sabi ko, kahit alam kong mahina ang dating niyon.

"You had a choice, Ava. You could have walked away. But you stood there, you said 'I do,' and you wore that ring." Itinaas niya ang kamay ko kung saan nagniningning ang diamond ring. "You're just as complicit as they are."

"Wala akong choice! Makukulong si Papa kung hindi natuloy ang kasal na 'to!" Halos tumaas ang boses ko kaya napatingin ang ilang bisita sa malapit na table.

Hinila ako ni Alexander papalapit sa kanya hanggang sa halos magdikit na ang mga mukha namin . "Lower your voice. We're in a room full of sharks. One wrong move and your father's company will be the least of your worries."

"Nasasaktan ako, Alexander," bulong ko dahil sa higpit ng hawak niya sa bewang ko.

Dahan-dahan niyang niluwagan ang hawak niya, pero hindi siya lumayo. "Listen to me carefully. I have a reputation to maintain. My grandfather is watching, and he expects a perfect wife. For now, you will play the part of Arabella. You will smile, you will dance with me, and you will not say a word to anyone about this switch."

"Paano pagkatapos nito?"

"After tonight, we go to my house. Then we talk."

Tumayo siya at inilahad ang kamay sa akin. Oras na para sa unang sayaw ng bagong kasal. Ramdam ko ang panginginig ng mga tuhod ko habang inaakay niya ako sa gitna ng dance floor. Ang ilaw ay nakatutok sa amin, at ang mga tao ay nagsimulang magpalakpakan.

Inilagay ko ang mga kamay ko sa balikat niya habang ang mga kamay niya ay nasa bewang ko. Mabagal ang kanta, pero ang tibok ng puso ko ay parang nakikipag-karera.

"Bakit niyo itinuloy ang kasal kung alam niyo namang hindi ako si Bella?" tanong ko habang nagsisimula kaming umikot.

Tumingin siya sa akin, ang kanyang mga mata ay parang sinusuri ang bawat bahagi ng mukha ko. "Because I needed a wife today. Not tomorrow, not next week. Today. It didn't matter who was under that veil as long as a Santos signed that contract."

"Contract? Akala ko ba kasal ito?"

"Everything is a contract, Ava. Even this." Lumapit siya at bumulong sa tenga ko, gaya ng ginawa niya sa simbahan. "Your sister saved herself by running away. You, on the other hand... you just signed your soul over to me."

Biglang nanigas ang buong katawan ko. Tumingin ako sa paligid—sa mga mamahaling bulaklak, sa malalaking chandelier, at sa mga taong plastik na nakangiti sa amin. Lahat ng karangyaan sa loob ng ballroom na 'to, pakiramdam ko biglang naging pader na nakapalibot sa akin. Wala na akong takas.

"Don't look so miserable," dagdag niya habang iniikot ako. "People might think I'm kidnapping you instead of marrying you."

"Hindi ba't ganun na rin 'yun?"

Hindi siya sumagot. Sa halip, mas hinigpitan niya ang hawak sa akin hanggang sa matapos ang kanta. Isa-isang lumapit ang mga magulang ko para mag-congratulate bago kami umalis.

"Ava, anak..." Lumapit si Mama para yakapin ako. "Salamat. Hinding-hindi namin ito malilimutan."

Bumulong ako sa kanya habang magkayakap kami. "Ma, ayoko na. Gusto ko nang umuwi."

Humakbang pabalik si Mama at hinawakan ang magkabilang pisngi ko. Pilit ang ngiti niya. "Anong umuwi? Kasal ka na, anak. Ang bahay ni Alexander ang bahay mo na ngayon. Be a good wife, okay? Para sa atin 'to."

Tumingin ako kay Papa. Ni hindi siya makatingin nang diretso sa akin. "Ingat kayo sa biyahe," ang tanging nasabi niya.

Pinanood ko silang maglakad palayo hanggang sa mawala sila sa paningin ko. Naiwan akong nakatayo sa tabi ni Alexander, suot ang gown na hindi sa akin, daladala ang pangalang hindi akin, at papunta sa buhay na hindi ko kailanman ninais.

"Let's go," sabi ni Alexander. "The car is waiting."

Lumabas na kami ng hotel. Madilim na sa labas at ramdam ko na 'yung lamig ng hangin. Bago ako sumakay ng sasakyan, nilingon ko muna 'yung ballroom sa huling pagkakataon. Alam ko sa sarili ko na pag-alis namin dito, hindi na ako 'yung dating Ava.

​Tahimik lang kami nung umandar na 'yung sasakyan. Nakatitig lang ako sa mga kamay ko na nakapatong sa kandungan ko. Habang tumatagal, parang lalong bumibigat 'yung suot kong singsing.

"We're here," sabi ni Alexander makalipas ang halos kalahating oras.

Tumingala ako at nakita ang isang malaking gate na dahan-dahang bumubukas. Isang malawak na driveway ang bumulaga sa amin, patungo sa isang mansyon na gawa sa salamin at bato.

Ipinark ng driver ang sasakyan sa harap ng pinto. Bumaba si Alexander at hindi na ako hinintay na pagbuksan. Sumunod na lang ako, habang hawak ang laylayan ng gown ko.

Pagpasok sa loob, sinalubong kami ng isang matandang babae na naka-uniform. "Welcome home, Sir Alexander. Welcome home, Madam."

"Thank you, Manang. You may go to rest," maikling sagot ni Alexander. "Ava, follow me."

Umakyat kami sa malawak na hagdan hanggang sa makarating sa isang malaking pinto sa dulo ng hallway. Binuksan niya ito at bumulaga ang isang master bedroom na mas malaki pa sa buong apartment ko.

"This is your room," sabi niya habang tinatanggal ang kanyang tuxedo jacket at inihahagis sa sofa.

"Room natin?" mahina kong tanong.

Lumingon siya sa akin at tinaas ang isang kilay. Room yours. I have my own suite. Did you really think we'd be sharing a bed?"

Hindi ako nakasagot. Nakatayo lang ako sa gitna ng kwarto, suot pa rin ang gown ko.

"Get out of that dress and get some sleep. We have a long day tomorrow," sabi niya bago siya lumakad patungo sa pinto.

"Alexander?" tawag ko.

Huminto siya pero hindi lumingon.

"Bakit ako? Pwede niyo naman silang idemanda na lang. Pwede niyo namang ipahiya ang pamilya ko at humanap ng ibang mapapangasawa."

Doon siya lumingon at may kakaibang kislap sa mga niya.

"Because your sister was too easy to read," sabi niya. "But you... you're a blank slate, Ava. And I've always preferred writing my own story."

Pagkasara niya ng pinto, naiwan akong mag-isa sa sobrang tahimik na kwarto. Sinubukan kong abutin 'yung zipper sa likod ng gown ko, pero hindi ko talaga kaya. Napaupo na lang ako at napatitig ako sa malaking bintana—tanaw na tanaw ko ang dilim ng buong city sa labas.