KABANATA 3

AVA POV

Nagising ako dahil sa sikat ng araw na tumatama sa mukha ko. Ilang sandali pa akong nakatitig sa kisame, sinusubukang alalahanin kung nasaan ako. Hindi ito ang maliit kong kwarto sa bahay nina Papa. Ang ganda ng moldings sa taas at sobrang lambot ng higaan.

Doon ko lang naalala. Kasal na nga pala ako. At hindi lang ’to masamang panaginip.

Bumangon ako at napansin kong naka-silk robe na ako. Siguro may maid na nagbihis sa akin kagabi nung nakatulog ako sa sahig dahil sa sobrang pagod at iiyak. 'Yung wedding gown ko naman, maayos na nakasabit sa gilid—parang nanunumbat sa akin kung anong klaseng kasal ang pinasok ko.

Lumabas ako ng kwarto at dahan-dahan akong bumaba ng hagdan. Sobrang tahimik sa loob ng mansyon, ’yung tipong pati tunog ng sarili kong mga hakbang, naririnig ko na. Pagdating ko sa dining area, nandoon na si Alexander. Nakaupo siya sa dulo ng mahabang lamesa habang may hawak na tablet at tasa ng kape. Naka-white polo na siya na nakatupi hanggang siko.

"Good morning," mahina kong bati.

Hindi siya tumingin. "Your breakfast is getting cold. Maupo ka na."

Lumapit ako at naupo sa tapat niya. Ang daming pagkain—eggs, bacon, pancakes, prutas—pero pakiramdam ko ay may nakabara sa lalamunan ko. "Alexander, kailangan nating mag-usap tungkol sa nangyari kahapon."

Ibinaba niya ang kanyang tablet at tumingin sa akin. "What about it? It’s done. You’re here. My lawyers are already processing the public records."

"Pero hindi ako si Bella. Paano kung malaman ng lolo mo? O ng media?"

Sumandal si Alexander sa kanyang upuan at tinitigan ako nang seryoso. "As long as you play your part, no one will care. For the world, you are the woman I married. Whether your name is Arabella or Ava, it doesn't change the fact that the Valderamos and Santos families are now tied."

"So, ganoon na lang 'yun? Gagamitin niyo lang ako?"

"Don't act so innocent, Ava," malamig niyang sagot. "Inubos ng tatay mo ang investment na ibinigay ko sa kanya. This marriage was his only way out. You weren't forced by me. You were sold by your father."

Tumayo siya at iniwan ang kanyang kape. "I have meetings all day. Don't leave the house. My driver will be outside if you need anything, but you are not allowed to go back to your parents' house without my permission."

Naiwan akong mag-isa sa lamesa. Ang bawat salita niya ay parang sampal sa akin. Kinuha ko ang cellphone ko mula sa bulsa ng robe at mabilis na idineyal ang numero ni Mama. Kailangan kong marinig na may mauuwian pa ako.

"Hello? Ma?" mabilis kong sabi nang sagutin niya ang tawag.

"Ava? Oh, kamusta? Maayos ba ang pagtrato sa'yo ni Alexander?" Ramdam ko ang kaba sa boses ni Mama.

"Ma, kailangan kong umuwi. Hindi ko kaya rito. Parang bilanggo ako. Ma, please, sunduin niyo ako o kaya magpadala kayo ng pamasahe."

Nagkaroon ng mahabang katahimikan sa kabilang linya. Naririnig ko ang mahinang pag-uusap nila ni Papa sa background.

"Ava, makinig ka," seryoso na ang boses ni Mama. "Huwag kang gagawa ng kahit anong gulo riyan. Alam mo namang kapag umalis ka, kukunin ni Alexander ang lahat sa amin. Gusto mo bang makitang nasa kalsada ang mga magulang mo?"

"Pero Ma, paano naman ako? Hindi ko siya mahal. Hindi ko man lang siya kilala!"

"Matututunan mo rin siyang mahalin, anak. Gwapo naman si Alexander, mayaman, at makapangyarihan. Maraming babae ang nangangarap na mapunta sa posisyon mo. Pagtiisan mo na muna. Huwag kang babalik dito hangga't hindi mo napapaamo ang asawa mo. Ikaw ang pambayad-utang namin, Ava. Isipin mo naman ang sakripisyo namin para mapalaki ka."

Toot. Toot. Toot.

Pinatayan ako ng telepono ng sarili kong ina.

Dahan-dahan kong ibinaba ang kamay ko. 'Yung luhang kanina ko pa pinipigilan, tuloy-tuloy nang pumatak sa plato ng pagkaing hindi ko man lang nagalaw. Mas masakit pa palang marinig 'yun sa kanila kaysa kay Alexander. Para sa kanila, hindi ako anak—isa lang akong transaction. Isang gamit na pwedeng ipamigay para lang hindi sila mahirapan.

Nagpalipas ako ng oras sa loob ng kwarto. Sinubukan kong magbasa, manood ng TV, pero wala akong maintindihan. Pakiramdam ko ay sumisikip ang paligid kahit gaano pa kalawak ang mansyong ito.

Bandang hapon, lumabas ako sa garden para makalanghap ng sariwang hangin. Nakita ko ang isa sa mga bodyguard na nakatayo malapit sa gate.

"Excuse me, pwede ba akong lumabas sandali? Maglalakad-lakad lang sa subdivision," tanong ko.

Umiling ang lalake nang hindi tumitingin sa akin. "Sorry po, Madam. Sabi ni Sir Alexander, bawal po kayong lumabas nang wala siya o ang driver."

"Kahit sa kanto lang?"

"Order po ni Sir."

Bumalik ako sa loob ng bahay na mas lalong bumibigat ang dibdib. Dumiretso ako sa library at naupo na lang sa sahig, nakasandal sa isa sa mga estante ng libro. Doon ko na ibinuhos lahat ng iyak ko. Walang nakakakita, walang makakarinig. Sa gitna ng lahat ng yaman sa paligid ko, ngayon ko lang naramdaman ’yung ganitong klaseng hirap. Wala akong pera dahil lahat ng accounts ko, kontrolado ni Papa noon—at ngayon, mukhang wala rin akong access sa kahit ano rito. Wala rin akong matakbuhang kaibigan. Sino ba namang maniniwala sa akin?

Nang magdilim na, narinig ko na ’yung pag-ugong ng sasakyan sa labas. Nariyan na si Alexander.

​Hindi ako lumabas ng library. Nanatili lang akong nakaupo doon sa dilim. Narinig ko ang pagbukas ng pinto at ’yung mabibigat niyang hakbang sa hallway. Huminto ’yung mga yabag niya mismo sa tapat ng library.

.

Bumukas ang pinto at biglang pumasok ang liwanag galing sa hallway. Napapikit ako sa silaw. Nakatayo doon si Alexander—maluwag na ang kurbata niya at halatang pagod galing sa trabaho.

"Why are you sitting here in the dark?" tanong niya.

Hindi ako sumagot. Pinunasan ko lang ang mga mata ko at tumayo, sinusubukang ayusin ang sarili ko.

"I asked you a question, Ava." Lumapit siya sa akin. Naamoy ko ang bahagyang amoy ng alak sa hininga niya. "Have you been crying all day?"

"Wala kang pakialam," sagot ko, sa wakas ay tumingin sa kanya nang diretso.

Isang maikling tawa ang kumawala sa kanya. "You're right. I don't. But you're making the staff uncomfortable. Eat your dinner and go to bed."

"Bakit mo ba ginagawa 'to?" tanong ko bago siya makatalikod. "Kung kailangan niyo lang ng asawa, marami namang iba riyan na mas gusto ang pera niyo. Bakit kailangang ako pa? Bakit kailangang sirain mo ang buhay ko?"

Humarap siya sa akin, ang mukha niya ay walang bahid ng pagsisisi. "Because your family owed me. And in business, you always take the most valuable asset available. It just so happens, Ava, na ikaw ang pinakamahalagang bagay na meron sila na hindi nila kayang protektahan."

Lumabas siya ng library at iniwan akong muli sa dilim. Wala akong ibang nagawa kundi ang mapahawak sa estante para hindi matumba. Sa bawat oras na lumilipas, mas lalong nagiging malinaw sa akin ang katotohanan.

Sa larong ito, ako ang talo.

At malinaw na—wala nang paraan para makaalis pa ako.