All Chapters of พันธกาลเร้นรัก: Chapter 121 - Chapter 130

หมู่นี้นางพักผ่อนไม่เพียงพอเท่าใดนักเรื่องพระราชทานสมรสเมื่อครู่ เดิมทีก็ก่อคลื่นลมลูกใหญ่โหมกระหน่ำในใจนาง นางยังคงอยู่ในระหว่างพยายามทำใจยอมรับซ้ำยังต้องมาเผชิญหน้ากับคนที่ทำให้นางรังเกียจเดียดฉันท์เช่นโจวจื้อซ่าง นางจึงมิอาจอดกลั้นได้อีกต่อไป นางเกาะกำแพงเอาไว้พลางอาเจียนจนแทบจะสำรอกน้ำดีออกมา น้ำตาก็พลอยร่วงหล่นลงมาเป็นสาย“แม่นางเจียง เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”ประจวบเหมาะกับที่โจวจื้อซ่างยังเดินเข้ามาเอ่ยถามเจียงโย่วหนิงไม่สนใจเขา หมุนกายเดินจากไป หากต้องมองเพิ่มอีกเพียงปราดเดียว นางคงได้อาเจียนออกมาอีกเป็นแน่นางหานเดินตามมาแล้วเอ่ยว่า “วันนี้ถือว่าพวกเจ้าได้พบหน้ากันแล้ว หลังจากนี้ก็จงทำความรู้จักกันให้ดีเถิด”เจียงโย่วหนิงสาวเท้าก้าวเร็วมุ่งหน้าไปยังเรือนเยาเยว่ น้ำตาร่วงหล่นมาตลอดทางนางไม่เข้าใจเลยนางหานเกลียดชังนาง ตอนเด็กก็เคยทอดทิ้งนาง ภายหลังเห็นอยู่ชัด ๆ ว่ามีโอกาสนับครั้งไม่ถ้วนที่จะเอาชีวิตน้อย ๆ ของนาง…ต่อให้นางตายไปก็ไม่มีผู้ใดมาสืบสาวราวเรื่องไม่รู้ว่าเหตุใดนางหานจึงยังเลี้ยงดูนางจนเติบใหญ่ แล้วค่อยจับนางแต่งงานกับคนเช่นโจวจื้อซ่างอีกเพียงเพื่อต้องก

“เก็บของขึ้นมา แล้วถอนคำพูดเมื่อครู่กลับไปเสีย”น้ำเสียงของจ้าวหยวนเช่อกลับมาราบเรียบเย็นชาดุจเดิม“ขะ…ข้าไม่เก็บ”เจียงโย่วหนิงลืมตาขึ้น นัยน์ตาที่ชุ่มชื้นเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงเขากลับมิได้กล่าวโทษนาง ทั้งยังมิได้ลงมือตอบโต้กลับมาหรือ?“อย่าให้ข้าต้องกล่าวเป็นหนที่สอง”จ้าวหยวนเช่อขยับดึงคอเสื้อเล็กน้อยน้อยครั้งนักที่เขาจะเผยท่าทีร้อนรนกระวนกระวายใจเช่นนี้ออกมา“ข้าตบตีท่าน ท่านก็ตบตีคืนได้ ข้ากล่าวว่าตัดขาดก็คือตัดขาด ไม่มีวันถอนคำพูด ท่านนำของของท่านแล้วกลับไปเถิด”เจียงโย่วหนิงเบือนหน้าหนีเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น น้ำเสียงของนางแม้นุ่มนวลทว่าหนักแน่นเด็ดขาด เอ่ยปากไล่เขาออกไปบัดนี้เขาตกเป็นคู่หมั้นของผู้อื่นแล้ว นางไม่อยากเผชิญหน้ากับเขาอีกหมัดของจ้าวหยวนเช่อพลันเงื้อจู่โจมเข้ามาเจียงโย่วหนิงตกใจกลัวจนหลับตาแน่น ทว่ากลับไม่ยอมหลบเลี่ยงหากเขาต้องการทุบตีก็ทำเถิด เป็นนางที่ลงมือก่อนนี่คือสิ่งที่นางสมควรแบกรับทว่าความเจ็บปวดที่คาดคิดไว้กลับมิได้เกิดขึ้นข้างหูแว่วเสียงดังทึบหนัก เป็นเสียงเนื้อกระดูกกระแทกเข้ากับบานประตูไม้เจียงโย่วหนิงชำเลืองหางตาไปมองตามสัญชาตญ

เจียงโย่วหนิงใจสั่นระรัว คิดอยากจะวิ่งหนีเอาชีวิตรอด“แม่นางเจียง ข้าแซ่โจวถูกใจเจ้าโดยไม่ถามถึงชาติกำเนิด ยิ่งไปกว่านั้นต่อให้เจ้าเป็นเพียงบุตรบุญธรรม ทว่าก็เป็นถึงบุตรีบุญธรรมของจวนกั๋วกง มิใช่ผู้ใดจะเทียบเทียมได้ เจ้าอย่าได้ดูถูกตนเองไปเลย”โจวจื้อซ่างไม่เสแสร้งอีกต่อไป เขาค่อย ๆ เผยธาตุแท้ออกมา พลางขวางหน้าและยิ้มให้นางอย่างเยือกเย็น“ท่านก็รู้ว่าข้าคือบุตรีบุญธรรมของจวนกั๋วกง” เจียงโย่วหนิงสูดลมหายใจเข้าลึก บังคับตนเองให้ใจเย็นลง “ท่านล่วงเกินและไม่เคารพความสมัครใจของข้าเช่นนี้ เคยคิดหรือไม่ว่าจะอธิบายต่อจวนเจิ้นกั๋วกงเช่นไร?”นางพยายามนึกย้อนถึงตำราที่จ้าวหยวนเช่อเคยสอนให้อ่าน รวมถึงเนื้อหาในตำราพิชัยสงครามยามที่กำลังของตนเองไม่เพียงพอ ต้องรู้จักใช้บารมีข่มขู่ผู้อื่น เวลานี้จึงสมควรขอยืมบารมีของจวนเจิ้นกั๋วกงมากดดันโจวจื้อซ่าง“ต้องอธิบายอันใดเล่า?” โจวจื้อซ่างเตะประตูให้ปิดลง ก่อนจะยื่นมือหมายไปสัมผัสใบหน้าของนาง “งานมงคลของเจ้ากับข้า ฮูหยินเจิ้นกั๋วกงเป็นผู้อนุญาตแล้ว แต่โบราณมาเรื่องแต่งงานล้วนต้องฟังคำสั่งบิดามารดาและแม่สื่อ ทำไม? หรือเจ้ากล้าขัดคำสั่งของฮูหยินเจิ้นกั๋

อย่างไรเสียเขาก็เป็นถึงขุนนางเกลือขั้นสี่ แม้มิอาจกล่าวได้ว่ามีอำนาจล้นฟ้าในราชสำนัก ทว่าก็เป็นตัวตนที่บรรดาขุนนางใหญ่ขั้นหนึ่งยังมิกล้าล่วงเกินโดยง่ายเขาไม่เชื่อหรอกว่าจ้าวหยวนเช่อจะยอมแตกหักกับเขาเพียงเพื่อน้องสาวบุญธรรมคนหนึ่งใบหน้าของจ้าวหยวนเช่อเขียวคล้ำ ไม่เอ่ยสิ่งใด ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง เขารวบตัวเจียงโย่วหนิงเข้าสู่อ้อมแขน ก้าวฉับ ๆ ไปข้างหน้าสองสามก้าวแล้วยกเท้าถีบเข้าที่ใบหน้าของโจวจื้อซ่างถีบซ้ำแล้วซ้ำเล่าโจวจื้อซ่างกลิ้งเกลือกคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดอยู่บนพื้น พลางร้องขอความเมตตา “ซื่อจื่อโปรดไว้ชีวิตด้วย ข้าไม่กล้าแล้ว...”เขานึกหวาดกลัวขึ้นมาแล้วจ้าวหยวนเช่อจงใจจะสังหารเขาให้ตายคาที่อย่างชัดเจน!ยามนี้เขามิอาจสนใจสิ่งใดได้อีก หวังเพียงรักษาชีวิตรอดเท่านั้น“นายท่าน อย่าถีบแล้วขอรับ! จะถึงแก่ชีวิตเอาได้!”ชิงเจี้ยนรีบพุ่งเข้าไปห้ามปรามดวงตาของจ้าวหยวนเช่อแดงก่ำ แผ่จิตสังหารพลุ่งพล่าน สองเท้ายังคงกระหน่ำลงไปไม่หยุดหย่อนชิงเจี้ยนมิอาจห้ามปรามได้เลย ท่ามกลางความชุลมุนเขาจึงรีบหันไปขอร้องเจียงโย่วหนิง “แม่นางเจียง ท่านช่วยเกลี้ยกล่อมนายท่านทีเถิดขอร

นางพลันรู้สึกว่าตนเองมิได้ไร้ค่าถึงเพียงนั้น การต่อต้านของนางนับว่าได้ผลนางมิได้ตระหนักเลยว่าสภาพจิตใจของตนเองได้แปรเปลี่ยนไปโดยไม่รู้ตัว“ไม่รู้ว่าโจวจื้อซ่างบาดเจ็บหนักเพียงใดหรือ?” นางหานเอ่ยถามจ้าวหยวนเช่อหากบาดเจ็บสาหัสจริง เกรงว่าเรื่องนี้คงมิอาจจบลงด้วยดี“ไม่ถึงตายหรอกขอรับ” จ้าวหยวนเช่อทอดสายตามองไปที่เจียงโย่วหนิง “วันหน้า เรื่องการแต่งงานของนาง ท่านแม่มิต้องยุ่งอีก”“จ้าวอวี้เหิง คำพูดของเจ้าหมายความว่าอย่างไร? หรือคิดว่าข้ามิได้คำนึงถึงโย่วหนิงกัน!” นางหานขมวดคิ้ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ “ข้าเห็นว่าชาติตระกูลของตระกูลโจวไม่เลว ทั้งตัวเขายังมีความก้าวหน้า จึงได้พยักหน้าตกลงการแต่งงานนี้ หากข้ารู้ล่วงหน้าว่าโจวจื้อซ่างเป็นคนเช่นนั้น ต่อให้พูดอย่างไรก็ไม่มีทางยอมเด็ดขาด”นางรีบร้อนเอ่ยแก้ตัวชั่วขณะหนึ่งนางก็คิดไม่ออกว่าเหตุใดจ้าวหยวนเช่อจึงกล่าวเช่นนี้กะทันหัน หรือเขาล่วงรู้ถึงแผนการที่นางมีต่อเจียงโย่วหนิงแล้ว?เจียงโย่วหนิงเองก็ตื่นตระหนกอยู่บ้างแม้จ้าวหยวนเช่อจะมีนิสัยเย็นชา ทว่ายังคงเคารพรักนางหานผู้เป็นมารดาเป็นอย่างยิ่ง นางไม่เคยเห็นเขาใช้น้ำเสียง