All Chapters of พันธกาลเร้นรัก: Chapter 111 - Chapter 120

นางอยากสงบจิตใจ เพื่อขบคิดถึงเรื่องราวที่จะเกิดขึ้นต่อไปให้ถี่ถ้วน“เหตุใดคุณหนูจึงดูมีเรื่องหนักใจนักเจ้าคะ? เกิดอันใดขึ้นหรือ?”ฟางเฟยออกมารับที่หน้าประตูเรือน เมื่อเห็นสีหน้าของเจียงโย่วหนิงดูผิดปกติ จึงอดเอ่ยถามมิได้“ไม่มีอันใด ข้าเพียงเหนื่อยล้าอยู่บ้าง เจ้าไปเตรียมน้ำให้ข้าอาบเถิด ข้าอยากพักผ่อนเร็วหน่อย”เจียงโย่วหนิงมิได้เอ่ยเรื่องราวเหล่านั้นออกมาบอกฟางเฟยไปก็ไร้ประโยชน์ รังแต่จะทำให้นางต้องพลอยเป็นกังวลไปด้วยเปล่า ๆ“ท่านจะไม่รับประทานมื้อค่ำหรือเจ้าคะ?”ฟางเฟยเอ่ยถามด้วยความไม่วางใจ“ข้ากินมาจากโรงหมอแล้ว”เจียงโย่วหนิงเดินเข้าไปในห้องอันที่จริงนางยังมิได้กินมื้อค่ำ ทว่าเพราะไม่อยากพูดคุยให้มากความ นางจึงพูดปดออกไปหลังอาบน้ำเสร็จ นางก็เอนกายลงบนเตียงคำพูดของจ้าวเยว่ไป๋ยังคงดังก้องวนเวียนอยู่ในหู เช่นเดียวกับแววตาหื่นกระหายของโจวจื้อซ่างที่ยากจะสลัดหลุดได้นางต้องแต่งงานกับบุรุษพรรค์นั้นจริง ๆ หรือ?ในยามนี้ หากนางเอ่ยปากขอจากไป นางหานย่อมไม่มีทางพยักหน้าเห็นชอบเป็นแน่คนทั้งจวนเจิ้นกั๋วกงก็คงไม่มีผู้ใดยินยอมเพราะพวกเขายังคาดหวังให้นางทำประโยชน์อยู่นาง

“ท่านแม่มาแล้ว!”เท้าเล็กขาวผ่องของนางถีบลงบนไหล่กว้างกำยำของเขา ใบหน้าพลันซีดเผือดไร้สีเลือด วิญญาณแทบจะหลุดลอยออกจากร่างด้วยความตื่นตระหนกหากนางหานมาเห็นนางกับจ้าวหยวนเช่อพัวพันกันเช่นนี้ มีหวังนางคงถูกสับเป็นชิ้น ๆ แน่นางไม่อยากตาย และจะตายมิได้จ้าวหยวนเช่อขยับเข้ามาใกล้ เอาปลายจมูกที่ชื้นเหงื่อคลอเคลียกับพวงแก้มเนียนนุ่มของนาง ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ยังจะไปอีกหรือไม่?”ดูเหมือนเขาจะมิได้เกรงกลัวเลยสักนิดว่านางหานจะมาเห็นภาพนี้ กระทั่งน้ำเสียงที่เอ่ยก็ยังคงราบเรียบเชื่องช้าดังเช่นยามปกติไร้ซึ่งความร้อนรนแม้แต่น้อย“ไม่ไปแล้ว ท่านรีบปล่อยข้าเถิด?”เจียงโย่วหนิงหวาดกลัวจนร้องไห้ไม่ออก ไฉนเลยจะกล้าดื้อดึงกับเขาต่อไป?ยามนี้นางเพียงหวังให้เขาหลบซ่อนตัวให้ดีและอย่าส่งเสียงดังเช่นคราก่อน เพื่อมิให้นางหานจับได้จ้าวหยวนเช่อจึงยอมปล่อยนาง นิ้วมือเรียวยาวช่วยผูกสายรัดเอวให้อย่างคล่องแคล่ว ทั้งยังช่วยจัดแต่งเส้นผมให้นางอีกด้วยเขายื่นมือออกไปปล่อยม่านเตียงลงมาเจียงโย่วหนิงรู้สึกเพียงว่าเบื้องหน้ามืดสลัวลง จากนั้นจึงได้ยินเขากระซิบกำชับข้างหู “แค่ยื่นหน้าออกไปก็พอ บอก

เจียงโย่วหนิงผลักเขาคราหนึ่งทว่าผลักไม่ออกคล้ายกับว่าเส้นสายในใจของนางได้ขาดสะบั้นลงอย่างสิ้นเชิง เรี่ยวแรงที่จะดิ้นรนสูญสิ้นไปในพริบตา สองมือทิ้งตัวลงข้างกายอย่างเชื่องช้าท่ามกลางความมืดมิด จ้าวหยวนเช่อประคองใบหน้าของนางขึ้นมา ประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากของนาง ทั้งอ่อนนุ่มและร้อนผ่าวลมหายใจที่รินรดลงมา ล้วนเป็นกลิ่นอายของเขาเขากำลังจุมพิตนางนางผิดแผกไปจากปกติ มิได้หลบเลี่ยง มิได้ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย และมิได้เอ่ยคำขัดขืนใด ๆปลายนิ้วของจ้าวหยวนเช่อสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นเขารู้สึกถึงความผิดปกติ จึงชะงักมือลง“ท่านอยากหลับนอนก็ทำเถิด”น้ำเสียงของเจียงโย่วหนิงแผ่วเบา ทว่าแข็งกระด้างยังจะขัดขืนไปไยเล่า? เจ็บปวดเพียงชั่วข้ามคืน ผ่านพ้นไปก็ไม่เจ็บแล้วไม่ว่าจะเป็นจ้าวหยวนเช่อหรือการจัดแจงของนางหาน ล้วนเป็นสิ่งที่นางมิอาจต่อต้านได้บุตรีบุญธรรมที่ไร้ที่พึ่งพิง เดิมทีก็ควรเชื่อฟังการจัดแจงแต่โดยดี เพื่อตอบแทนบุญคุณที่จวนเลี้ยงดูมาการต่อต้านก็เป็นเพียงการดิ้นรนอย่างไร้ความหมาย ไม่มีความจำเป็นอันใดอีกต่อไป“เจ้ายินดีแต่งให้โจวจื้อซ่างใช่หรือไม่?”จ้าวหยวนเช่อน้ำเสียงเย็

นางก้มหน้าลง ในใจรู้สึกผิดยิ่งนักท่านหมอจางช่วยเหลือนางมามาก ยามนี้โรงหมอกำลังยุ่งเหยิง แต่นางกลับทิ้งภาระจากมาเสียดื้อ ๆช่างรู้สึกผิดต่อเขายิ่งนัก“ในจวนมีเรื่องอันใดหรือ?”ท่านหมอจางชะงักไปเล็กน้อย เอ่ยปากถามขึ้นเซี่ยหวยอวี่ก็เดินตามมาข้างหน้า พิงเสาระเบียงมองเจียงโย่วหนิงโดยมิได้เอ่ยสิ่งใด“อืม”เจียงโย่วหนิงพยักหน้า มิได้อธิบายอันใดเพราะไม่รู้จะเริ่มเอ่ยจากที่ใดหากเอ่ยมากความไปก็รังแต่จะทำให้ท่านหมอจางต้องพลอยเป็นกังวล สู้ไม่เอ่ยอันใดเลยเสียยังจะดีกว่า“ข้าเข้าใจแล้ว” ท่านหมอจางพยักหน้า นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า “อีกไม่กี่วันก็จะเป็นเทศกาลไหว้พระจันทร์แล้ว ปีก่อน ๆ ล้วนฉลองด้วยกันมาตลอด มิเช่นนั้นถึงเวลาก็ออกมาทานข้าวพร้อมหน้ากัน ถือเสียว่าเป็นการเลี้ยงส่งเจ้าด้วยดีหรือไม่?”เขารักและเอ็นดูเด็กคนนี้ ในมุมหนึ่ง เขาถึงกับมองนางเป็นดั่งบุตรสาวแท้ ๆ ของตนเมื่อนางต้องจากไปอย่างกะทันหัน เขาก็ย่อมรู้สึกอาลัยอาวรณ์ทว่า เขาย่อมเข้าใจความลำบากใจของเจียงโย่วหนิง จวนขุนนางชั้นสูงนั้นลึกล้ำดุจห้วงสมุทร เจียงโย่วหนิงพำนักอยู่ในจวนเจิ้นกั๋วกง ย่อมมีเรื่องที่มิอาจทำตามใจต

น้ำเสียงของจ้าวหยวนเช่อในยามนี้ราวกับเสียงสวรรค์นางเพิ่งเคยรู้สึกเป็นคราแรกว่า การถูกผู้คนทั้งห้องจ้องมอง ยังชวนให้สบายใจกว่าการถูกโจวจื้อซ่างจ้องมองเพียงลำพังยิ่งนัก“ท่านพี่”นางก้าวไปเบื้องหน้า แล้วย่อกายคารวะจ้าวหยวนเช่อจ้าวหยวนเช่อหลุบตาลงกวาดมองนางอย่างเรียบเฉย มิได้เอ่ยสิ่งใดซูอวิ๋นชิงยิ้มจนเห็นไรฟัน “น้องหญิงเจียง คนทั้งห้องล้วนร่วมยินดีกับข้าและซื่อจื่อ เหตุใดเจ้าจึงไม่ยินดีกับพวกเราเล่า? หรือเจ้าคิดว่าพวกเราไม่คู่ควรกัน?”นางควงแขนจ้าวหยวนเช่อ สีหน้าลำพองใจ ทอดสายตามองเจียงโย่วหนิงอย่างท้าทายไม่ว่าเบื้องหลังเจียงโย่วหนิงกับจ้าวหยวนเช่อจะมีความสัมพันธ์คลุมเครืออันใด ทว่ายามนี้งานมงคลของนางกับจ้าวหยวนเช่อได้กำหนดเป็นที่แน่ชัดแล้ว อีกทั้งยังเป็นสมรสพระราชทานจากฮ่องเต้นางย่อมมีสิทธิ์ที่จะภาคภูมิใจสีหน้าของจ้าวหยวนเช่อเย็นชา คล้ายกับว่าทุกสิ่งมิได้เกี่ยวข้องอันใดกับตน“ขอแสดงความยินดีกับท่านพี่และพี่สะใภ้ ขอให้ผู้มีใจรักมั่นได้ครองคู่ ครองรักหวานชื่นไม่เสื่อมคลาย อยู่ร่วมกันตราบจนผมขาวโพลน”ภายใต้แพขนตาดำขลับของเจียงโย่วหนิง แววตาของนางหม่นหมองลงขณะเอ่ยคำอวยพรออกม