All Chapters of พันธกาลเร้นรัก: Chapter 141 - Chapter 150

นอกจากความเศร้าเสียใจแล้ว นางยังอดกังวลมิได้ อยู่ ๆ ไฉนนางหานจึงต้องส่งคนมาลาดตระเวนในเรือนหลังเพิ่มขึ้นด้วย? หรือว่าระแคะระคายสิ่งใดเข้าแล้ว? เช่นนั้นนางจะออกไปจากที่นี่ได้อย่างไร?ระหว่างที่กำลังคิดอย่างกระวนกระวายใจ มือใหญ่ข้างหนึ่งก็เชิดศีรษะของนางขึ้นมา จากนั้นหมอนนุ่มนิ่มใบหนึ่งก็สอดเข้ามารองรับไว้การหนุนหมอนย่อมสบายกว่าจริง ๆ ตอนนี้นางไร้เรี่ยวแรง อีกทั้งไม่อยากดิ้นรนให้เปล่าประโยชน์ จึงมิได้ขยับเขยื้อนกายด้านหลัง ฟูกเตียงยุบยวบลง แผงอกอุ่นร้อนแนบชิดติดแผ่นหลังของนาง ตามติดด้วยผ้าห่มต่วนที่คลุมลงมาห่มกายให้นางอย่างมิดชิด เผยให้เห็นเพียงใบหน้างดงามหาได้ยากเขาเอนกายพิงนาง ล้มตัวลงนอนอยู่เบื้องหลัง ท่อนแขนสอดเข้าไปใต้ลำคอ วางพาดกับผนังเตียงด้านในโอบกอดนางไว้อย่างหลวม ๆราวกับช้อนสองคันที่วางซ้อนทับกันเตียงป๋าปู้หลังใหญ่โต จึงเหลือพื้นที่ว่างไปกว่าค่อนเตียงเจียงโย่วหนิงขยับตัวร่นเข้าไปด้านในเตียงอีกนิด ทว่าไร้หนทางหลบเลี่ยง จึงทำได้เพียงนอนตัวแข็งทื่อไม่กล้าขยับนางถูกเขายั่วโทสะจนโกรธเคือง อีกทั้งลำคอยังเจ็บปวด ย่อมข่มตาหลับไม่ลงทำได้เพียงเบิกตากว้างนับเวลา รอให้ฟ้าส

เดิมทีมารดาสั่งให้มามาเดินทางมา ทว่านางกลับเสนอตัวมาเองเพราะเห็นแก่ปู ใครจะรู้เล่าว่าพี่ใหญ่จะรักถนอมภรรยานอกสมรสผู้นั้นถึงเพียงนี้เจียงโย่วหนิงที่อยู่ในห้องนอนฟังแล้วถึงกับอกสั่นขวัญแขวนเดิมทีคิดว่าผ่านไปสองวันแล้วคนตระกูลโจวมิได้มาหาเรื่องถึงเรือน เรื่องราวก็คงจะผ่านพ้นไปเช่นนี้คาดไม่ถึงว่าพ้นเทศกาลไหว้พระจันทร์ไปได้ไม่ทันไร มารดาโจวก็หามโจวจื้อซ่างมาเอาเรื่องถึงเรือน คิดว่าคงตั้งใจรอให้พ้นช่วงเทศกาลไปก่อนแล้วค่อยมาคิดบัญชีกับนางเป็นแน่จ้าวหยวนเช่อไล่จ้าวเชียนหัวกลับไปแล้ว เมื่อกลับเข้ามาในห้องนอนและเลิกม่านเตียงขึ้น ก็เห็นใบหน้าซีดเผือดตื่นตระหนกของเจียงโย่วหนิง ดูราวกับสัตว์ตัวน้อยที่กำลังตกใจ ทั้งดูไร้เดียงสาและทำสิ่งใดไม่ถูกเห็นได้ชัดว่า นางถูกคำพูดเมื่อครู่ของจ้าวเชียนหัวทำให้หวาดกลัวเสียแล้วเจียงโย่วหนิงสวมใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว พอเห็นเขา นางก็พลันหยัดกายลุกขึ้นยืน สองมือซ่อนไว้ด้านหลังด้วยความประหม่าเขาเอียงหน้ามองนาง ทว่ามิได้เอ่ยสิ่งใดออกมาครู่หนึ่งปกตินางมักแต่งกายด้วยสีสันเรียบง่าย ส่วนใหญ่เป็นสีเขียวอ่อนหรือสีชมพูจาง ๆ พอเปลี่ยนมาสวมเสื้อสีขาวกระโปรงสีแด

“เจียงโย่วหนิง เปิดประตู”น้ำเสียงกังวานใสของจ้าวหยวนเช่อดังขึ้นที่นอกประตูไร้ซึ่งความยินดีหรือขุ่นเคืองเขาเป็นเช่นนี้เสมอ อารมณ์ความรู้สึกไม่เคยเผยให้เห็นโดยง่ายเจียงโย่วหนิงยืนอยู่หลังบานประตู สองมือบีบเข้าหากันแน่นจนเจ็บปวด ริมฝีปากเม้มสนิท มิได้สนใจเขาการปิดประตูเมื่อครู่เป็นเพียงสัญชาตญาณของนางยามนี้หลังจากปิดประตูแล้ว นางกลับรู้สึกหวาดหวั่นอยู่บ้าง ภายในใจยังคงเกรงกลัวเขา ทว่านางจำเป็นต้องทำเช่นนี้นับแต่กลับจากเรือนของเขาเมื่อคราวก่อน พวกเขาก็มิได้พบหน้ากันอีกเลยหลายวันมานี้นางมิได้ไปที่โรงหมอ คอยอยู่เป็นเพื่อนอู๋มามาทุกวัน ใช้ชีวิตอย่างเชื่องช้าและเรียบง่ายยามว่างมีมากจึงได้ขบคิดอย่างถี่ถ้วน ผ่านช่วงเวลาอันน่าตระหนกตกใจเหล่านั้นมาแล้ว นางย่อมเข้าใจถึงความล้ำค่าของชีวิตอันสงบสุขดีกว่าผู้ใดทว่านางกลับมิอาจสลัดเขาให้หลุดพ้นยามนี้ หนทางเดียวที่จะตัดขาดความสัมพันธ์กับเขาได้ คือการไม่พบเจอกันเป็นการส่วนตัวอีก หากไม่พบหน้าย่อมไม่มีเรื่องราวใดเกิดขึ้น และมิต้องใช้ชีวิตอย่างอกสั่นขวัญแขวนอีกต่อไปดังนั้นวินาทีแรกที่เห็นจ้าวหยวนเช่อ นางจึงเลือกที่จะปิดประตูเรือนไม่

นางเดาไว้ไม่ผิดจริง ๆ จ้าวหยวนเช่อคิดจะไปเป็นเพื่อนเจียงโย่วหนิงด้วยเจียงโย่วหนิงมิอาจรั้งอยู่ได้อีกต่อไปจ้าวหยวนเช่อมิได้เอ่ยสิ่งใด เพียงปรายตามองเจิ้งฉีโย่วเจิ้งฉีโย่วรีบอธิบายว่า “ท่านหญิงเข้าใจผิดแล้วขอรับ ก่อนหน้านี้ท่านซื่อจื่อกับโจวจื้อซ่างเคยมีเรื่องบาดหมางกันมิใช่หรือ? มารดาโจวฟ้องร้องว่าท่านซื่อจื่อเป็นคนสังหารโจวจื้อซ่าง ดังนั้นท่านซื่อจื่อจึงต้องไปร่วมการไต่สวนตามขั้นตอนด้วยขอรับ”เขายกมือเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ในใจร้องครวญครางอย่างหนักหากเป็นยามปกติ เขาย่อมมิกล้าพาตัวจ้าวหยวนเช่อไปไต่สวนที่ศาลว่าการแน่ทว่าครานี้ รุ่ยอ๋องมาหาเขาถึงห้องตำราด้วยตนเอง เพื่อเร่งรัดให้เขาจัดการคดีนี้รุ่ยอ๋องระหกระเหินอยู่ภายนอกมาหลายปี ฮ่องเต้ทรงรู้สึกผิดต่อเขา ยามนี้จึงทรงรักใคร่ทะนุถนอมเขาดั่งแก้วตาดวงใจเจิ้งฉีโย่วย่อมมิกล้าละเว้นการปฏิบัติหน้าที่อย่างตงฉินเขาต้องติดร่างแหอยู่ท่ามกลางผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสอง ช่างทุกข์ระทมยิ่งนัก ทั้งยังไม่รู้ว่าจะจบเรื่องนี้ลงเช่นไรดีจ้าวหยวนเช่อเลิกเปลือกตาขึ้น ปรายตามองซูอวิ๋นชิงซูอวิ๋นชิงรู้ตัวว่าตนเองผิด จึงรีบเอ่ยทันทีว่า “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้

คำกล่าวนี้ ก็คือการชำระล้างความสงสัยในตัวเขาให้กระจ่าง“ท่านพกกระบี่แล้วอย่างไรเล่า? ไม่แน่ว่าท่านอาจจงใจใช้มีดทำครัวเพื่อไม่ให้ผู้ใดสงสัยก็เป็นได้”มารดาโจวราวกับเตรียมการไว้ก่อนแล้ว จึงเอ่ยปากโต้เถียงกับเขาทันที“หากข้าลงดาบเพียงครั้งเดียว ศีรษะของเขาย่อมหลุดจากบ่าเป็นแน่ นี่เป็นฝีมือของผู้ที่มีเรี่ยวแรงน้อย สมควรเป็นสตรีผู้หนึ่ง”จ้าวหยวนเช่อปรายตามองมารดาโจวอย่างเย็นชาแวบหนึ่งในใจของเจียงโย่วหนิงก็รู้สึกว่าเขากล่าวได้มีเหตุผล เขาเป็นผู้ฝึกยุทธ์ หากฟันมีดทำครัวลงไป ศีรษะของโจวจื้อซ่างย่อมไม่มีทางยังคงเชื่อมติดอยู่กับลำคอได้มารดาโจวได้ฟังก็ร่างกระตุกสั่น รูม่านตาหดเกร็ง ใบหน้าซีดเผือด นางยกมือขึ้นกุมหน้าอกร้องครวญครางว่าเจ็บปวด เอ่ยว่าต้องการพักผ่อนสักครู่เจิ้งฉีโย่วโบกมือคราหนึ่ง อนุญาตตามนั้น ทั้งยังกล่าวว่าประเดี๋ยวค่อยไต่สวนคดีใหม่อีกครั้ง“เข้ามานี่”จ้าวหยวนเช่อเรียกเจียงโย่วหนิงเจียงโย่วหนิงไม่อยากอยู่ตามลำพังกับเขา ทว่าเมื่อเห็นเจิ้งฉีโย่วหันมามอง ก็ไม่กล้าแสดงท่าทีผิดปกติอันใดออกมา ทำได้เพียงก้มหน้าเดินตามเขาเข้าไปในห้องโถงด้านข้างอย่างไม่เต็มใจนัก“รินชา”จ้