พันธกาลเร้นรัก のすべてのチャプター: チャプター 101 - チャプター 110

“คนเหล่านั้นเป็นผู้ใดกัน? เหตุใดถึงพกมีดมาด้วย?”เจียงโย่วหนิงนั่งยอง ๆ อยู่ข้างกายเขา ใบหน้าเล็กขมวดมุ่น พลางทายาให้เขาและเอ่ยถามไปด้วยเซี่ยหวยอวี่ปรายตามองนางพร้อมรอยยิ้ม ตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจว่า “พวกปล่อยเงินกู้ ข้าติดค้างเงินพวกเขาอยู่”“เหตุใดเล่า?”เจียงโย่วหนิงอดไม่ได้ที่จะเบิกตากลมโตใสกระจ่างมองเขาเซี่ยหวยอวี่เหยียดขาเรียวยาวออกไป ท่าทางเกียจคร้าน เอ่ยด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยว่า “ท่านแม่ของข้าป่วยหนัก ไม่มีทางเลือกอื่น”มือที่กำลังทายาของเจียงโย่วหนิงชะงักไปครู่หนึ่งเซี่ยหวยอวี่ดูเป็นคนพึ่งพาไม่ได้ นึกไม่ถึงว่าจะเป็นบุตรกตัญญูผู้หนึ่ง“แล้วยามนี้ท่านแม่ของท่านเป็นอย่างไรบ้าง?”นางเอ่ยถามด้วยความห่วงใยเซี่ยหวยอวี่กลั้นยิ้มพลางกล่าว “ไม่มีเงินรักษาแล้ว คาดว่าคงใกล้ตายแล้ว”เจียงโย่วหนิงกะพริบตาใสกระจ่างปริบ ๆ ในใจยังคงรู้สึกเวทนา จึงถามเขาว่า “ท่านยังขาดเงินอยู่อีกเท่าใด?”นางนึกถึงอู๋มามาหากมิได้ท่านหมอจางยินดีช่วยเหลือ อู๋มามาก็อาจจะไม่อยู่แล้วเช่นกันมารดาของเซี่ยหวยอวี่ผู้นี้คือมารดาแท้ ๆ หากสิ้นใจไปจริง ๆ เขาจะโศกเศร้าเพียงไรกัน?เซี่ยหวยอวี่ถูปลายนิ้วเข้า

“ถอดออกเสีย”จ้าวหยวนเช่อผู้มีเรือนร่างสูงสง่าเอามือไพล่หลังข้างหนึ่ง นัยน์ตาหม่นแสงจ้องมองนางเจียงโย่วหนิงยกแขนกอดตนเองตามสัญชาตญาณ ใบหน้าแดงก่ำไปหมด“ท่าน...ท่าน...”นางอึกอักอยู่นาน กลับมิอาจเอ่ยคำใดออกมาได้บุรุษผู้นี้มีใบหน้าที่ดูสูงส่งไร้ตัณหา ทว่าเหตุใดจึงเอ่ยวาจาหน้าไม่อายเช่นนี้ออกมาได้?กลางวันแสก ๆ ทั้งยังอยู่ในห้องกรรมฐานของอารามเขากระทำเกินไปแล้ว!“เปลี่ยนเสีย”จ้าวหยวนเช่อยกมือขึ้น โยนเสื้อผ้าตัวหนึ่งให้นางเจียงโย่วหนิงก้มลงมอง จึงเห็นว่าเป็นผ้ากันเปื้อนสำหรับสวมทับด้านนอก เมื่อก่อนอู๋มามาชอบใส่ นางเองก็มักเห็นฟางเฟยสวมใส่อยู่เสมอสิ่งนี้มิใช่ของที่เอาไว้สวมยามทำงานหรอกหรือ? จ้าวหยวนเช่อให้นางสวมสิ่งนี้เพื่ออันใดกัน?นางอดมิได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองเขาจ้าวหยวนเช่อมองด้วยแววตาเรียบเฉย มิได้มีท่าทีว่าจะอธิบายเจียงโย่วหนิงรู้ว่าถามไปก็ไร้ประโยชน์ จึงลุกขึ้นถอดเสื้อคลุมตัวนอกวางไว้ด้านข้าง แล้วผูกผ้ากันเปื้อนอย่างว่าง่ายนางก้มลงพิจารณาตนเอง รู้สึกอยู่บ้างว่าดูคล้ายแม่ครัวน่าเสียดาย ที่นางทำอาหารไม่เป็นเลยสักนิด“มานี่”จ้าวหยวนเช่อหันกายเปิดประตูเดินออกไ

จ้าวหยวนเช่อขึ้นเสียงสูงเจียงโย่วหนิงหัวใจกระตุกวูบ ท้ายที่สุดก็ยังคงหวาดกลัวเขาอยู่บ้างนางเดินอ้อยอิ่งเข้าไปตรงหน้าเขาปลายนิ้วของจ้าวหยวนเช่อเชยคางนางขึ้นเจียงโย่วหนิงเอียงศีรษะหลบเลี่ยงจ้าวหยวนเช่อบีบคางนางไว้ ไม่ยอมให้นางขยับเขยื้อน หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดใบหน้าให้นางอย่างเบามือ“ร้องไห้อันใดอีก?”เขาขมวดคิ้วมุ่น เอ่ยถามขึ้นประโยคหนึ่งขอบตานางแดงก่ำ ปลายจมูกก็แดงเรื่อ เห็นได้ชัดว่าผ่านการร้องไห้มา แต่พอใช้มือเช็ดน้ำตา คราบเขม่าดำจึงเปื้อนบนใบหน้าขาวกระจ่างใสเป็นหย่อม ๆ ราวกับลูกแมวน้อยที่ถูกควันไฟรมจนมอมแมม ทั้งน่าสงสารและน่าเอ็นดู“คือ...คือสำลักควันเจ้าค่ะ...”เจียงโย่วหนิงได้ยินเขาถามไถ่ ความขมขื่นในใจก็ไม่อาจกลั้นไว้ได้อีก นางเบือนหน้าหนี นัยน์ตาดำขลับกระจ่างใสรื้นไปด้วยหยาดน้ำตาอีกคราจ้าวหยวนเช่อเช็ดหน้าให้นางจนสะอาด แล้วเก็บผ้าเช็ดหน้าเข้าที่“ย้ายไฟเข้าไปในเตาเสีย”เจียงโย่วหนิงหมุนตัวเดินจ้ำอ้าวเข้าไปไฟกองนั้นจวนจะมอดดับอยู่รอมร่อ นางเติมหญ้าแห้งลงไปเล็กน้อยแล้วเขี่ยให้ไฟลุกโชนขึ้นมา ทว่ากลับทำอันใดต่อไม่ถูกจ้าวหยวนเช่อก้าวเข้าไปสอนนางใช้ก้านหญ้าแข็ง

องค์หญิงจิ้งเหอเก็บเรื่องนี้ไว้ในใจเช่นกัน จึงเป็นฝ่ายเสนอตัวมากับนางด้วย“ท่านหญิง ข้าเพิ่งกล่าวไปเมื่อครู่ ว่าข้าเป็นเพียงผู้นำคนคุ้มกันแม่นางเจียงมาขอพรที่นี่ นายท่านของข้ามิได้อยู่ที่นี่ขอรับชิงเจี้ยนก้มหน้า สีหน้าเคร่งขรึมจริงจังดั่งกำลังปฏิบัติหน้าที่“กล้าให้ข้าเข้าไปดูหรือไม่?”ซูอวิ๋นชิงยังคงดึงดันไม่ยอมเลิกราตั้งแต่ต้น นางก็ระแวงสงสัยมาตลอดว่าจ้าวหยวนเช่อกับเจียงโย่วหนิงมีความสัมพันธ์ฉันชู้สาวกันนางย่อมมิได้ล้มเลิกความคิดที่จะแต่งให้จ้าวหยวนเช่อเพียงเพราะเรื่องนี้ ทว่าเจียงโย่วหนิงผู้นี้ นางจำต้องกำจัดทิ้งให้จงได้มิเช่นนั้น หลังแต่งงานไปแล้วนางคงมิอาจใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเป็นแน่นี่นับเป็นโอกาสอันดีเยี่ยมที่จะได้กำจัดเจียงโย่วหนิง โดยหยิบยืมมือขององค์หญิงจิ้งเหออย่างไรเสียองค์หญิงจิ้งเหอก็ไม่เกรงกลัวสิ่งใด การสังหารบุตรสาวบุญธรรมของจวนเจิ้นกั๋วกงสักคนย่อมมิใช่เรื่องใหญ่อันใด อย่างมากที่สุดฝ่าบาทก็คงตำหนิเพียงไม่กี่คำ เรื่องก็คงเงียบหายไปผู้ใดเล่าจะมาใส่ใจความเป็นตายของบุตรสาวบุญธรรมผู้หนึ่ง?“องค์หญิง ท่านหญิงซู เหตุใดพวกท่านจึงมาอยู่ที่นี่ได้เจ้าคะ?”ไม่ไกลออ

เจียงโย่วหนิงก้าวเดินไปข้างหน้าทางหวังเยี่ยนหลิงหนึ่งก้าวทุกคนล้วนจับจ้องมาที่นางนางรู้สึกอึดอัดใจยิ่งนักหลายปีมานี้ นางคุ้นชินกับการยืนหลบมุม มิได้เป็นที่สะดุดตาของผู้ใดมาเนิ่นนานแล้วจู่ ๆ กลับตกเป็นเป้าสายตาของผู้คนมากมายเพียงนี้ จิตใจของนางจึงว้าวุ่นไม่สงบเอาเสียเลย“เจียงโย่วหนิง เจ้ากล้าหรือ!”หวังเยี่ยนหลิงตวาดเสียงกร้าวเพื่อเอ่ยเตือนนางนางเป็นถึงบุตรีของราชครูผู้สูงศักดิ์ จะยอมทนรับความอัปยศเช่นนี้ได้อย่างไร?เจียงโย่วหนิงตกใจจนชะงักฝีเท้า แพขนตางอนงามดั่งปีกผีเสื้อสั่นระริก“เจียงโย่วหนิง”จ้าวหยวนเช่อขมวดคิ้วพลางเอ่ยเรียกนางเจียงโย่วหนิงหัวใจกระตุกวาบ นางก้มหน้าลงและเอ่ยเสียงแผ่วเบา “ข้าเจ็บมือ”มือของนางเจ็บจริง ๆเมื่อครู่ตอนที่ฝึกใช้หินเหล็กไฟจุดไฟ ฝ่ามือของนางถูกเสียดสีจนเป็นแผลพุพองเลือดออกนางอดกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้และมิได้บอกกล่าวแก่จ้าวหยวนเช่อเช่นนั้นก็อย่าตบหวังเยี่ยนหลิงเลยเถิดแม้จะได้ระบายโทสะชั่วคราว ทว่าเบื้องหลังของหวังเยี่ยนหลิงมีจวนราชครูทั้งจวนคอยหนุนหลัง ภายหน้าจวนราชครูย่อมไม่ปล่อยนางไปเป็นแน่ราชครูหวังมิอาจทำอันใดจ้าวหยวนเช่อได้