All Chapters of พันธกาลเร้นรัก: Chapter 191 - Chapter 200

เจียงโย่วหนิงหลุบตาลงจ้องมองถ้วยชาเจี้ยนจ่านสีดำในมือพลางครุ่นคิด เรื่องนี้น่าจะเป็นฝีมือขององค์หญิงจิ้งเหอแม้ซูอวิ๋นชิงจะเป็นถึงท่านหญิง ทว่าท้ายที่สุดก็มิใช่คนในวัง การจะสับเปลี่ยนข้าวของเครื่องใช้ย่อมมิได้สะดวกปานนั้นจ้าวหยวนเช่อปรายสายตามองนาง หัวคิ้วขมวดมุ่นเล็กน้อย คล้ายจะล่วงรู้ถึงความผิดปกติเจียงโย่วหนิงสบตากับเขา ทว่าภายในใจกลับขมขื่นเขารังเกียจที่นางชักช้าไม่ยอมลงมือจนทำให้จวนเจิ้นกั๋วกงต้องขายหน้ากระนั้นหรือ? หรือกังวลว่านางมัวแต่อิดออดจนรุ่ยอ๋องไม่ถูกใจนางกันแน่?เมื่อหวนคิดถึงเรื่องราวตรงหน้า ภายในใจของนางยิ่งเจ็บปวดราวกับถูกมีดกรีดเฉือน องค์หญิงจิ้งเหอวางแผนทำร้ายนางก็เพราะเขา ซูอวิ๋นชิงลอบกัดนางก็เพราะเขาเช่นกันนางกลั้นใจกัดฟันกรอด ยกมือขึ้นจับป้านชาเทน้ำเดือดจัดลงในถ้วยเจี้ยนจ่านสีดำเพื่อเริ่มอุ่นถ้วยชาองค์หญิงจิ้งเหอมองเห็นภาพนี้ ก็แค่นเสียงหัวเราะเยาะในลำคอนางเตรียมการไว้แต่เนิ่นแล้ว ต่อให้เจียงโย่วหนิงจะชงชาเป็นจริง ๆ นางก็ให้คนสับเปลี่ยนเป็นถ้วยเจี้ยนจ่านสีดำไปแล้วเจียงโย่วหนิงต้องทนความร้อนให้ได้ถึงจะดีนางอยากจะรู้นักว่าเจียงโย่วหนิงจะแสร้งทำไปได

เจียงโย่วหนิงสะดุ้งตกใจ เหลือบสายตามองไปยังทิศทางนั้นเหตุใดคล้ายกับได้ยินเสียงเซี่ยหวยอวี่ร้องเรียกนางกัน?“เซี่ยหวยอวี่ เป็นท่านจริง ๆ หรือ? เหตุใดท่านจึงมาอยู่ที่นี่ได้?”บริเวณนั้นแสงสลัวเกินไปจนมองสีหน้าผู้คนไม่ชัดเจน ทั้งยังมองการแต่งกายไม่ถนัดตาทว่านางก็ยังจดจำเขาได้จากรูปร่างเงาเลือนรางเซี่ยหวยอวี่มักจะไร้กิริยาสำรวมอยู่เสมอ แม้แต่อยู่ในวังหลวงก็ยังเอนกายพิงเสา เหยียดขากว้างยืนด้วยท่าทางไม่ยี่หระต่อสิ่งใด“ข้ามาทำธุระ”น้ำเสียงของเซี่ยหวยอวี่แฝงแววขบขันเจียงโย่วหนิงเดินเข้าไปหาเขา พลางชะเง้อมองซ้ายขวา “ท่านไปเป็นบ่าวรับใช้จวนใต้เท้าท่านใดมาหรือ?”นางคาดเดาว่าเซี่ยหวยอวี่คงไปเป็นบ่าวรับใช้ของขุนนางใหญ่ผู้ใดเป็นแน่ มิเช่นนั้น เขาจะเข้ามาในวังหลวงได้อย่างไร?เมื่อเซี่ยหวยอวี่ได้ยินก็หัวเราะออกมา ทว่ามิได้เอ่ยอธิบายอันใด“ท่านยังไม่ตามนายท่านของท่านไปอีกหรือ? หรือนายท่านของท่านยังไม่ออกมา?” เจียงโย่วหนิงหันกลับไปมอง แล้วเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ท่านไปอยู่จวนผู้ใดกัน?”“เมื่อครู่ อยู่ที่ตำหนักต้าชิ่งรู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง? ฝ่าบาททรงดีต่อเจ้าหรือไม่?”เซี่ยหวยอว

ชิงเจี้ยนมองไปเบื้องหน้า ส่ายหน้าพร้อมทอดถอนใจ “ล้ำลึกก็ส่วนล้ำลึก กลัวเพียงว่าแม่นางจะเข้าใจผิดอีกครา”“กลัวอันใดกัน? นายท่านมีหรือจะง้อแม่นางมิได้?”ชิงหลิวเป็นคนไร้หัวจิตหัวใจ จึงมิได้รู้สึกว่านี่เป็นเรื่องสลักสำคัญอันใดสตรีก็เช่นนี้ ง้อเสียหน่อยก็สิ้นเรื่อง ยิ่งไปกว่านั้น แม่นางเจียงก็เป็นสตรีที่พูดจาง่ายดายมิใช่หรือ?……เรือนเยาเยว่เจียงโย่วหนิงรั้งชายกระโปรงขึ้น ก้าวเท้าเข้าไปในบริเวณเรือนยามได้ยินเสียงฝีเท้าจากเบื้องหลัง นางก็เร่งฝีเท้าให้เร็วยิ่งขึ้น ในใจพลันรู้สึกปวดแปลบและขมขื่นเขากระทั่งจับนางแต่งกายงดงาม หมายจะส่งตัวให้รุ่ยอ๋องแล้ว ยังจะตามมาทำไมอีกเล่า?จ้าวหยวนเช่อมิได้เอ่ยสิ่งใด เพียงเร่งฝีเท้าติดตามนางไปอย่างกระชั้นชิดเจียงโย่วหนิงร้อนรนกระวนกระวายใจ นางรีบวิ่งเข้าไปในห้องนอนแล้วหมุนตัวกลับมาปิดประตูเขามาก็มีแต่จะรังแกนาง ทำให้นางต้องเสียน้ำตานางไม่อยากพบหน้าเขาเลยแม้แต่น้อยพลันเกิดเสียงดังทึบขึ้นคราหนึ่งก่อนที่บานประตูจะปิดสนิท จ้าวหยวนเช่อก็สอดปลายเท้าที่สวมรองเท้าหนังกวางเย็บหกตะเข็บเข้าไปขวางไว้เสียงดังทึบเมื่อครู่คือเสียงประตูหนีบเข้าที่เท้

จ้าวหยวนเช่อช่วยนางทำความสะอาดตุ่มพองอย่างระมัดระวัง แล้วจึงทายาให้อย่างเบามือความเย็นซาบซ่านซึมผ่านปลายนิ้ว ความเจ็บปวดพลันบรรเทาลงไปมิใช่น้อย“มิต้องพันแผลแล้วเจ้าค่ะ”เจียงโย่วหนิงเห็นเขาเริ่มตัดผ้าพันแผลบาง ๆ จึงรีบเอ่ยปากพลางผละลุกขึ้นจากอ้อมอกของเขาบาดแผลของนางล้วนอยู่บริเวณปลายนิ้วซึ่งเป็นจุดที่พันผ้าได้ยากจ้าวหยวนเช่อไม่เอ่ยสิ่งใด เพียงแต่รั้งตัวนางให้กลับมาพิงซบในอ้อมอกดังเดิมเจียงโย่วหนิงดิ้นรนด้วยความรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ“อย่าขยับซี้ซั้ว”จ้าวหยวนเช่อหลุบตาลงเอ่ยเตือนนางเจียงโย่วหนิงพลันชะงักค้างไปในทันทีการที่เขาเอ่ยเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร นางย่อมรู้ดีกว่าผู้ใดใบหน้าของนางแดงก่ำ บังเกิดความรู้สึกทั้งเขินอายและขัดเคืองใจขึ้นมาพร้อมกันเขาช่างหน้าหนายิ่งนัก!ดีแต่เอาเรื่องพรรค์นั้นมาข่มขู่นางอยู่เรื่อยจ้าวหยวนเช่อทำทีประหนึ่งไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ยังคงง่วนกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าต่อไปเจียงโย่วหนิงเบือนหน้าหนีไปมองทางอื่นด้วยความกระดากอายเขาชอบทำนักก็ปล่อยให้เขาทำไปเถิดแล้วแต่เขา“เรื่องราวในวันนี้เป็นมาอย่างไร? รู้หรือไม่ว่าเป็นฝีมือผู้ใด?”จ้าวหยว

เจียงโย่วหนิงตกตะลึงจนอดมิได้ที่จะเงยหน้ามองเขาความหมายของเขาคือ เขายินดีจะช่วยเหลือนางเช่นนั้นหรือ?เหตุใดกัน?ภายในใจของนางสับสนวุ่นวายอีกครา ขบคิดเท่าใดก็ไม่เข้าใจ“ทว่า...”จ้าวหยวนเช่อเชยคางของนางขึ้นมาเจียงโย่วหนิงถูกบีบบังคับให้ต้องสบตาเขา ขนตางอนยาวสั่นระริกดุจปีกผีเสื้อที่ตื่นตระหนก จิตใต้สำนึกสั่งให้ผลักมือที่กอบกุมดวงหน้าของนางออก ทว่ากลับผลักไม่ออก“ในใต้หล้านี้ไม่มีสิ่งใดได้มาโดยเปล่า”เขาเอ่ยน้ำเสียงนั้นฟังดูแผ่วเบา ทว่าเจียงโย่วหนิงกลับรู้สึกว่าถ้อยคำของเขาแต่ละตัวอักษร ราวกับก้อนหินแข็งกร้าวที่ทุบลงบนศีรษะของนาง“ข้าไม่ให้ท่านช่วยแล้ว...”นางทั้งอับอายทั้งขัดเคืองจนใบหน้าแดงก่ำ ออกแรงผลักมือเขาออกไป หมายจะหันหลังหนีจากอ้อมกอดเขาทันทีสิ่งใดคือ “ไม่มีสิ่งใดได้มาโดยเปล่า” กัน? สู้บอกมาตามตรงเลยดีกว่าว่าเขาจะไม่ยอมช่วยเหลือนางอย่างไร้เหตุผล แต่ต้องการให้นางนำสิ่งของมาแลกเปลี่ยนนอกจากตัวนางเองแล้ว ยังมีสิ่งใดให้น่าหมายปองอีกหรือ?กล่าวมาตั้งยืดยาว มิใช่ว่าต้องการให้นางเอาเรือนร่างเข้าแลกกับความช่วยเหลือของเขาหรอกหรือ?แผนยุแยงให้แตกแยกนี้ นางไม่ใช้แล้วมิไ