All Chapters of พันธกาลเร้นรัก: Chapter 211 - Chapter 216

“ท่านหญิง เดินไปเดินมาข้าก็ชักจะร้อนขึ้นมาแล้ว มิสู้พวกเราไปนั่งพักตรงนั้นสักประเดี๋ยวดีหรือไม่?”จ้าวซือรุ่ยปรายตามองเจียงโย่วหนิงแวบหนึ่ง ก่อนชี้ไปยังศาลาที่ถูกปิดล้อมไว้เบื้องหน้า พลางเอ่ยเสนอเสียงเบาหากเดินอยู่ตลอด ย่อมเป็นธรรมดาที่เจียงโย่วหนิงจะไม่รู้สึกหนาวเย็นเท่าใดนัก ต้องให้เจียงโย่วหนิงยืนนิ่งอยู่กับที่นั่น ถึงจะยิ่งหนาวเหน็บอีกทั้ง นางยังมีเรื่องสำคัญยิ่งกว่าที่ต้องกระทำ“ได้” ซูอวิ๋นชิงหันไปส่งยิ้มให้เจียงโย่วหนิง “พวกเจ้าสองคน รออยู่ด้านนอกนี้เถิด”นางย่อมเข้าใจความหมายของจ้าวซือรุ่ยดี จึงตามน้ำปล่อยให้เจียงโย่วหนิงยืนตากลมหนาวอยู่นอกศาลายังมีจ้าวเยว่ไป๋ผู้นั้นอีก มิใช่คอยเข้าข้างเจียงโย่วหนิงอยู่เสมอหรอกหรือ? ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พี่น้องรักใคร่กลมเกลียว ก็จงอยู่ทนหนาวด้านนอกด้วยกันเสียเถิด“ขออภัยด้วยน้องหญิงห้า ข้าทำให้เจ้าต้องพลอยลำบากไปด้วย”เจียงโย่วหนิงเอ่ยกับจ้าวเยว่ไป๋ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“พี่หญิงเจียงกล่าวอันใดกัน ข้ามิได้หนาวเสียหน่อย” จ้าวเยว่ไป๋ยัดเตาพกใส่มือของนาง “ท่านรีบผิงไฟสักประเดี๋ยวเถิด”รอบศาลาถูกปิดล้อมไว้ เหลือเพียงทิศที่รับแสงตะวัน ด้านใน

ผู้คนได้ยินดังนั้น พลันส่งเสียงฮือฮาขึ้นมาทันทีมีคนไม่น้อยที่ดวงตาทอประกายวิบวับละครฉากการต่อสู้แย่งชิงในเรือนหลังเช่นนี้ น่าสนใจกว่าการกินข้าวยิ่งนักองค์หญิงจิ้งเหอยกสองแขนขึ้นกอดอก มองดูฉากนี้ด้วยความสนใจ สายตาของนางจับจ้องไปที่จ้าวหยวนเช่อมากกว่าผู้ใดรูปร่างที่ไหล่กว้างเอวสอบ ใบหน้าที่หล่อเหลาหมดจดไร้ผู้ใดเทียบเทียม อีกทั้งยังมีลักษณะโดดเด่นเหนือผู้อื่นนั้น…ช่างน่าเสียดายยิ่งนักที่นางมิได้ลิ้มลอง“เจ้าเห็นด้วยตาของตนเองอย่างนั้นหรือ?”นางหานหันไปมองจ้าวซือรุ่ยในใจของนางรู้สึกรำคาญยิ่งนักสายเลือดอนุภรรยา ช่างเป็นพวกไร้รสนิยมเสียจริง ต่อให้เกลียดชังเจียงโย่วหนิงเพียงไร จ้าวซือรุ่ยก็ไม่ควรหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมากล่าวต่อหน้าผู้คนมากมายถึงเพียงนี้เรื่องราวภายในครอบครัว ล้วนสามารถปิดประตูพูดจากันเป็นการภายในได้จ้าวซือรุ่ยไม่เห็นแก่ภาพรวมเช่นนี้ รอให้งานเลี้ยงสิ้นสุดลงเสียก่อน นางจะต้องสั่งสอนนังหนูผู้นี้ให้หลาบจำ“ข้าเองก็เห็นไม่ค่อยชัดเจนนัก” จ้าวซือรุ่ยชะงักไปเล็กน้อยก่อนเอ่ย “แต่ว่า ข้าเห็นเจียงโย่วหนิงซุกซ่อนบางสิ่งลงในถุงหุ้มเตาพกเจ้าค่ะ”นางมองออกว่านางหานไม่พอใจ

นางมิได้กังวลว่านางหานจะไม่ยินยอมด้วยว่าอนุหลี่นั้นช่างประจบเอาใจเก่ง เจิ้นกั๋วกงจึงมักไปค้างคืนที่เรือนของนางถึงเจ็ดแปดวันในทุกเดือนนางหานนั้นปรารถนาจะไล่อนุหลี่ไปให้พ้นหูพ้นตาอยู่แล้ว“วิธีจัดการของโย่วหนิงนั้นเหมาะสมยิ่งนัก เอาตามที่นางว่าเถิด” นางหานโบกมือพลางเอ่ย “ซือรุ่ยไม่รู้ความเกินไป ไปรับโทษโบยสามสิบทีที่ศาลบรรพชนก่อน แล้วค่อยไปอยู่บ้านไร่ฝั่งตะวันออกกับอนุของเจ้าก็แล้วกัน”ใบหน้าของจ้าวซือรุ่ยพลันซีดเผือด นางกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำในใจของนางเกลียดชังเจียงโย่วหนิงเข้ากระดูกดำ!เดิมที หากนางต้องทนลำบากไปอยู่บ้านไร่เพียงลำพังก็ไม่เป็นไร อย่างไรเสียอนุของนางก็ยังอยู่ในจวน คอยพูดจาออดอ้อนขอความเมตตาจากท่านพ่อ เชื่อว่าอีกไม่นานนางก็จะได้กลับมาอย่างปลอดภัยทว่านังเจียงโย่วหนิงตัวดีกลับเสนอให้อนุไปอยู่บ้านไร่กับนางด้วย เช่นนี้แล้วในจวนก็ไม่มีผู้ใดคอยพูดแก้ต่างให้ โอกาสที่นางและอนุจะได้กลับมามิใช่มืดมนหรอกหรือ?โดยเฉพาะยามนี้ที่นางถึงวัยออกเรือนแล้ว นางกับมารดาของตู้จิ่งเฉินยังพอมีการไปมาหาสู่ มารดาตู้เอ็นดูนางมากนัก เดิมทีนางยังหวังว่าจะสามารถกอบกู้เรื่องการแต่งงานกลับมาได้