《พันธกาลเร้นรัก》全部章節：第 181 章 - 第 188 章

ท้ายที่สุดนางก็ยังคงจิกฝ่ามือตนเองเพื่อข่มกลั้นความอยากดื่มน้ำเอาไว้“โย่วหนิง เจ้าเป็นอันใดไป เหตุใดใบหน้าจึงแดงซ่านเพียงนี้?”แววตาเมตตาอารีของนางหานซุกซ่อนความจับผิดเอาไว้นังเด็กเหลือขอนี่จู่ ๆ ก็หน้าแดงขึ้นมาด้วยเหตุอันใดอีก?นางสงสัยว่าเจียงโย่วหนิงยังคงไม่ตัดใจ และกำลังคิดหาวิธีเย้ายวนจ้าวหยวนเช่ออีก“ท่านแม่ ข้ารู้สึกไม่ค่อยสบายเจ้าค่ะ” เจียงโย่วหนิงบีบผ้าเช็ดหน้าซับหน้าผาก ลุกขึ้นกล่าวลา “ข้าขอตัวก่อน ขอท่านพ่อท่านแม่โปรดอภัยด้วยเจ้าค่ะ”“ต้องตามหมอมาดูอาการหรือไม่?”เจิ้นกั๋วกงเอ่ยถามด้วยความห่วงใย“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ลูกพักผ่อนสักหน่อยก็ดีขึ้นแล้ว”เจียงโย่วหนิงส่ายหน้า“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้าก็ไปเถิด อย่าลืมลองอาภรณ์ด้วยเล่า”นางหานแทบจะอดใจรอไล่นางไปให้พ้น ๆ ไม่ไหวเจียงโย่วหนิงย่อกายคารวะพวกเขาก่อนจะหันหลังเดินออกไปเมื่อเดินพ้นโถงใหญ่ สายลมหนาวด้านนอกพัดโชยมา ความร้อนรุ่มบนใบหน้าของนางจึงค่อย ๆ จางหายไป จังหวะการเต้นของหัวใจก็เริ่มกลับมาสงบลงจ้าวหยวนเช่อคนบ้าผู้นี้!ช่างกล้าทำทุกเรื่องเสียจริงนางกระชับอาภรณ์ให้แน่นขึ้น สาวเท้าก้าวเดินท่ามกลางสายลมหนาว เด

“จ้าวอวี้เหิง ระดูของข้ามา... ท่านทำมิได้ ทำมิได้...”ด้วยความร้อนรน เจียงโย่วหนิงนึกถึงข้ออ้างที่ตนคิดเตรียมไว้ก่อนหน้านี้ได้ จึงโพล่งออกไปในทันทีนางร้องไห้พลางรวบกระชับอาภรณ์ของตน และยื่นมือออกไปผลักไสเขาจ้าวหยวนเช่อมักจะคอยตามพัวพันนางอยู่เสมอยามที่นางอยู่เพียงลำพังและว่างเว้นจากสิ่งใด ก็มักจะคิดฟุ้งซ่านไปเรื่อยเปื่อย เคยคิดเอาไว้ว่าหากตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ นางควรจะปฏิเสธเขาอย่างไรดีหากระดูมา เขาคงมิอาจขืนใจนางได้อีกเพียงแต่ไม่รู้ว่าเขาจะเชื่อหรือไม่?ท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวาย จ้าวหยวนเช่อคล้ายจะรับฟังคำพูดของนาง จึงหยุดการกระทำลงในทันใดเจียงโย่วหนิงได้ยินเสียงหอบหายใจของเขาอย่างชัดเจนนางตัวแข็งทื่ออยู่กับที่มิกล้าขยับเขยื้อน แม้แต่เสียงสะอื้นไห้ก็มิกล้าส่งเสียงลอดออกมาแม้แต่น้อยเขาเห็นนางเป็นสิ่งใดกันแน่?ตัวแทนของซูอวิ๋นชิงหรือ? ภรรยานอกสมรสของเขา? หรือสตรีบำเรออารมณ์กัน?ไม่ว่าจะเป็นสิ่งใด นางล้วนไม่ยินยอมพร้อมใจทั้งสิ้น“จริงหรือ?”จ้าวหยวนเช่อขยับเข้ามาใกล้ สองมือประคองศีรษะของนางไว้ นิ้วหัวแม่มือลูบไล้ใบหูของนางแผ่วเบา พลางหลุบดวงตาอันดำขลับมองลงมาน้

เจียงโย่วหนิงดิ้นรน หันหน้าขวับหมายจะเอ่ยปาก“ชู่ว รีบดูสิ”จ้าวหยวนเช่อปิดริมฝีปากนางไว้ แล้วประคองใบหน้านางให้หันไปมองนอกหน้าต่างชั่วขณะที่เจียงโย่วหนิงช้อนตามอง ดอกไม้ไฟสว่างไสวหลายสายพลันสาดแสงเจิดจ้าอาบย้อมผืนฟ้า และส่องสว่างกระทบดวงหน้างดงามหมดจดของนางในเวลาเดียวกันประกายแสงหลากสีสันเบ่งบานประชันโฉม ราวกับทางช้างเผือกร่วงหล่นสู่แดนดิน ประดับประดาผืนฟ้าสลัวยามรัตติกาลให้กลายเป็นภาพวาดอันงดงามที่แสนพลิ้วไหว“เจียงโย่วหนิง ขอให้ปีใหม่นี้แคล้วคลาดปลอดภัย วสันตฤดูมีแต่ความสิริมงคล”จ้าวหยวนเช่อแนบริมฝีปากกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูนางเจียงโย่วหนิงใจเต้นโครมครามดั่งรัวกลอง อดมิได้ที่จะเบิกตาดำขลับฉ่ำน้ำหันกลับไปมองเขาสองเท้าคล้ายเหยียบย่างอยู่กลางอากาศ ราวกับกำลังตกอยู่ในห้วงฝัน เบื้องหน้าคล้ายมีกลีบดอกไม้ร่วงหล่นลงมานับไม่ถ้วน กระทั่งลมหายใจยังไม่กล้าสูดเข้าออก ด้วยเกรงว่าจะปลุกตนเองให้ตื่นจากความฝันอันงดงามนี้เขามีมุมที่อ่อนโยนละมุนละไมเช่นนี้เชียวหรือ?“ท่านควรจะพูดอันใดกับข้าหรือ?”ท่ามกลางแสงไฟที่สว่างวาบสลับมืดมิด หว่างคิ้วของเขาคล้ายมีรอยยิ้มพาดผ่านเจียงโย่วหนิงรวบร

“เจ้าค่ะ”เจียงโย่วหนิงรับคำอย่างว่าง่ายทว่าในใจยังคงอยากรู้อยากเห็น จึงอดมิได้ที่จะลอบมองซ้ายขวาเป็นระยะ ลอบพิจารณานางกำนัลและขันทีที่เดินผ่านไปมา อีกทั้งยังมองดูสถาปัตยกรรมอันโอ่อ่าตระการตาในวังหลวงงานเลี้ยงปีใหม่จัดขึ้นที่ตำหนักต้าชิ่งเจียงโย่วหนิงเดินตามหลังนางหาน คุกเข่าโขกศีรษะถวายบังคมฮ่องเต้และฮองเฮา ตลอดจนทำความเคารพไทเฮาตามธรรมเนียมอย่างเคร่งครัดจากนั้นจึงนั่งลงหน้าโต๊ะเตี้ยตามที่นางหานจัดแจงไว้ที่นั่งในงานเลี้ยงแบ่งแยกชายหญิงอย่างชัดเจนที่นั่งฝั่งบุรุษอยู่ทางซ้าย ฝั่งสตรีอยู่ทางขวา หันหน้าเข้าหากันนางเห็นจ้าวหยวนเช่อนั่งตัวตรงอยู่ตรงตำแหน่งแรกสุดทางฝั่งซ้ายมือหากมิใช่บัลลังก์มังกรแล้ว ตำแหน่งนั้นก็นับว่ายิ่งใหญ่ที่สุดแม้แต่องค์ชายยังมิได้นั่งตำแหน่งนั้น ย่อมเห็นได้ชัดว่าฮ่องเต้ทรงไว้วางพระทัยในตัวเขาเพียงไรถัดลงมาจึงจะเป็นที่นั่งของเหล่าองค์ชายเจียงโย่วหนิงจำไม่ได้ว่าใครเป็นใคร เห็นเพียงว่าฝั่งนั้นมีที่นั่งว่างอยู่หนึ่งที่ตั้งแต่ต้นจนจบ นางมิกล้าเงยหน้าขึ้นมองฮ่องเต้แม้แต่ปราดเดียว ด้วยเกรงว่าจะเสียกิริยาหน้าพระพักตร์จนต้องทิ้งชีวิตน้อย ๆ ของตนไป อีก