All Chapters of พันธกาลเร้นรัก: Chapter 201 - Chapter 210

ทว่าเบื้องหลังคือโต๊ะตำรา ไร้หนทางให้หลบเลี่ยงจ้าวหยวนเช่อถอดรองเท้าและถุงเท้าของนางออกอย่างคล่องแคล่วเท้าขวาดูย่ำแย่ยิ่งกว่าเท้าซ้าย มีตุ่มพองเลือดอยู่ถึงสี่ห้าแห่งจ้าวหยวนเช่อมิได้เอ่ยคำใด เขารวบร่างนางขึ้นอุ้มไปวางบนเตียง แล้วหันหลังเดินออกไปเจียงโย่วหนิงงุนงงยิ่งนัก ไม่รู้ว่าเขาคิดจะทำสิ่งใด จึงก้มลงมองเท้าของตนเองนางวางเท้าพาดไว้ริมขอบเตียงเพื่อตรวจดูบาดแผลมองดูนิ้วมือซ้ายที่ถูกพันแผลไว้อย่างแน่นหนา สลับกับมองดูเท้าที่เต็มไปด้วยรอยเลือด นางเองยังรู้สึกเวทนาตนเองนักการเข้าวังครานี้ ทั้งมือและเท้าล้วนได้รับบาดเจ็บ บางทีคนที่มีฐานะเช่นนาง สวรรค์คงกำหนดมาแล้วว่าไม่ควรเข้าไปในสถานที่พรรค์นั้นไม่นานจ้าวหยวนเช่อก็ยกอ่างน้ำร้อนกลับมา วางลงบนตั่งพักเท้าหน้าเตียงเจียงโย่วหนิงมองเขาด้วยความตื่นตระหนกและหวาดระแวงน้ำอ่างนี้ หรือว่าจะนำมาล้างเท้าให้นางกัน?จ้าวหยวนเช่อย่อกายลงนั่งยอง ๆ ยื่นมือไปทดสอบอุณหภูมิน้ำ จากนั้นก็จับข้อเท้านางดึงลงมา“ท่านจะทำสิ่งใด?”เจียงโย่วหนิงขืนตัวหลบไปด้านหลัง ภายในใจทั้งหวาดกลัวทั้งร้อนรน ตกใจอยู่ไม่น้อยนี่เขากำลังจะทำอะไร?จะล้างเท้าให้

นางกลัวว่านางหานจะสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงบีบแขนเสื้อซับหยาดเหงื่ออย่างแนบเนียน บังคับตนเองให้สงบสติอารมณ์ลง“ท่านแม่ต้องจัดการธุระในจวน ช่างเหน็ดเหนื่อยเกินไปแล้วเจ้าค่ะ ข้าสามารถดูแลตนเองได้”นางหลุบขนตางอนยาวสีดำขลับลง ภายในใจเริ่มครุ่นคิดช่วงหลายปีที่จ้าวหยวนเช่อมิได้อยู่ในจวน นางหานแทบจะไม่เคยแม้แต่จะมาพบหน้านางด้วยซ้ำทว่าตั้งแต่จ้าวหยวนเช่อกลับมา ไม่ว่าทางสีหน้าหรือวาจา นางหานล้วนปฏิบัติต่อนางด้วยความเมตตาปรานี ทว่าไม่เคยลงมือกระทำสิ่งใดอย่างแท้จริง ตัวอย่างเช่นการจัดมุมผ้าห่มให้นางเช่นนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้รับการปฏิบัติเช่นนี้วันนี้นางหานผิดปกติไปถึงเพียงนี้ หรือว่ามีเรื่องใดที่ต้องใช้งานนางกระนั้นหรือ?“ที่ข้ามาก็มิได้มีเรื่องอื่นใด เพียงอยากถามเจ้าสักหน่อย ว่าเจ้าชงชาเป็นได้อย่างไร?”บนใบหน้าของนางหานเจือรอยยิ้มบางเบา เอ่ยถามความสงสัยในใจออกมา“ยามว่างข้าไม่มีสิ่งใดทำ เห็นพี่หญิงสามชงชา จึงลองศึกษาด้วยตนเองเจ้าค่ะ”หัวใจของเจียงโย่วหนิงกระตุกวูบ รีบหาข้ออ้างอย่างรวดเร็วนางกลับนึกไม่ถึงว่าการแสดงฝีมือในวันนี้ จะทำให้นางหานรวมถึงคนทั้งจวนเจิ้นกั๋วกงเกิดความร

นางหานเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังและห่วงใยคำพูดเหล่านี้ของนางล้วนออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจถึงอย่างไร การที่เจียงโย่วหนิงแต่งงานกับรุ่ยอ๋องย่อมเป็นผลดีต่อจวนเจิ้นกั๋วกง ในเมื่อมิอาจปฏิเสธเรื่องนี้ได้ เช่นนั้นก็จงกอบโกยผลประโยชน์จากมันเสียเถิด“คำสอนของท่านแม่ ลูกจำใส่ใจแล้วเจ้าค่ะ”เจียงโย่วหนิงก้มหน้าขานรับเหตุผลที่นางหานกล่าวมา มีหรือที่นางจะไม่เข้าใจ?รุ่ยอ๋องผู้นั้น นางไม่เคยพบหน้าค่าตามาก่อน และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาหมายตานางตั้งแต่เมื่อใดทว่านางรู้ดี อีกฝ่ายย่อมเกิดความหลงใหลในรูปโฉมเป็นแน่ เหล่าเชื้อพระวงศ์ผู้สูงศักดิ์มักเป็นเช่นนี้เสมอ การถูกตาต้องใจสตรีก็ไม่ต่างอันใดกับการถูกใจสิ่งของสวยงาม ล้วนต้องสรรหาสารพัดวิธีเพื่อให้ได้มาครอบครองทว่าเมื่อได้มาอยู่ในมือแล้วกลับไม่รู้จักทะนุถนอม พวกเขามีของดีงามมากมายให้ครอบครอง แล้วจะมอบรักแท้ให้ผู้ใดได้อย่างไร?ต่อให้แรกเริ่มจะรู้สึกแปลกใหม่กับนางอยู่บ้าง ทว่าภายหลังย่อมต้องเบื่อหน่ายดั่งเช่นประโยคหนึ่งที่จ้าวหยวนเช่อเคยสอนนางไว้ ใช้รูปโฉมปรนนิบัติผู้อื่น จะยั่งยืนไปได้สักเพียงไรเชียว?ทันทีที่นางกล่าวจบ ฝ่ามือใหญ่ของจ้าวหยวนเช่อก็

นางไม่รบกวนให้เขาต้องมาใส่ใจ“เจ้ากล่าวเช่นนี้ได้ ข้าก็วางใจ อีกไม่กี่วันในจวนจะจัดงานเลี้ยงปีใหม่ ถึงยามนั้นเจ้าอย่าลืมไปร่วมงานเล่า แต่งกายให้งดงามเสียหน่อย อย่าให้รุ่ยอ๋องรู้สึกว่าจวนของเราปฏิบัติต่อเจ้าไม่ดี” นางหานพยักหน้าพลางหยัดกายลุกขึ้นอีกครั้ง “พักผ่อนให้เร็วหน่อยเถิด”“ท่านแม่เดินระวังด้วย ฟู่อวี้ ช่วยข้าไปส่งท่านแม่ที”เจียงโย่วหนิงยืดกายขึ้นกล่าวส่งสายตาทอดมองนางหานเดินออกจากประตูไป กระทั่งได้ยินเสียงฝีเท้าห่างไกลออกไป นางจึงถอนหายใจอย่างโล่งอกเสียทีเรือนร่างที่ตึงเครียดผ่อนคลายลง นางกำลังจะเลิกผ้าห่มขึ้นจ้าวหยวนเช่อกลับมุดออกมาจากใต้ผ้าห่ม สองมือค้ำยันอยู่ข้างกายนาง กักขังนางไว้ในอ้อมแขน พลางก้มลงมองนางจากมุมสูงเพราะอุดอู้อยู่ใต้ผ้าห่มเป็นเวลานาน ใบหน้าขาวซีดเกลี้ยงเกลาของเขาจึงปรากฏริ้วแดงระเรื่อที่หาดูได้ยาก ดวงตาที่ดำขลับลดทอนความคมกริบลง ดูอ่อนโยนและกระจ่างใสขึ้นหลายส่วนท่วงท่านี้ช่างคลุมเครือชวนให้คิดลึกเสียจริง ใบหน้าของเจียงโย่วหนิงพลันแดงซ่าน ยกมือขึ้นผลักแผงอกของเขา“ท่านรีบไปเถิด” นางเบือนหน้าหนีมิยอมมองเขา วาจาที่เอื้อนเอ่ยล้วนไร้เยื่อใยขึ้นเรื่อย

“เจ้าไปเถิด”ปลายนิ้วของจ้าวหยวนเช่อเคาะลงบนศีรษะของนางเบา ๆ“ข้าหรือ?”เจียงโย่วหนิงอดมิได้ที่จะแหงนหน้าขึ้นมองเขาแสงสลัวราง ทำให้มองเห็นเพียงโครงหน้าด้านข้างของเขาอย่างเลือนรางเท่านั้น“ข้าอุตส่าห์เอาตัวเข้าเสี่ยงอันตรายเพื่อเจ้าถึงเพียงนี้ เจ้าจะไม่ทำอันใดเลยหรือ?”ปลายนิ้วของจ้าวหยวนเช่อเคาะลงบนศีรษะนางเบา ๆ อีกครานางเอียงศีรษะหลบมือของเขา แล้วเอ่ยรับคำ “เจ้าค่ะ”นี่เป็นเรื่องของนาง การที่นางจะออกหน้าเองก็สมควรแล้วจ้าวหยวนเช่อมิได้เอ่ยสิ่งใดอีก“ท่านรีบไปเถิด”เจียงโย่วหนิงเร่งเร้าเขาอีกคราในเมื่อตกลงกันเรียบร้อยแล้ว เขายังจะรั้งอยู่ที่นี่เพื่ออันใดอีก?“เรื่องยังมิได้จัดการเลย พอหมดประโยชน์ก็คิดจะถีบหัวส่งกันเร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”ฝ่ามือใหญ่ของจ้าวหยวนเช่อยีลงบนศีรษะของนางเบา ๆเจียงโย่วหนิงซุกตัวอยู่ในอ้อมอกของเขาอย่างว่าง่ายโดยไม่เอ่ยสิ่งใดอีกนางยังต้องพึ่งพาเขา จึงมิกล้าทำตัวเกินเลยไปนัก ภายในใจสับสนว้าวุ่น เรื่องราวสารพันผุดขึ้นมาในหัวไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเนิ่นนานเพียงใด นางก็หลับสนิทไป……งานเลี้ยงปีใหม่ของจวนเจิ้นกั๋วกงกำหนดจัดขึ้นในวันที่หกเดือนอ้