Todos los capítulos de พันธกาลเร้นรัก: Capítulo 221 - Capítulo 230

ภายในใจนางมีความเป็นปรปักษ์ต่อเจียงโย่วหนิง ทว่าบนใบหน้ากลับมิได้แสดงออกมาให้เห็นเจียงโย่วหนิงมิใช่เพียงเกิดมามีใบหน้างดงามหรอกหรือ? ถึงกับล่อลวงบุตรชายของนางจนหลงใหลไม่ได้สติ จากคนที่เคยเชื่อฟังและกตัญญูที่สุด บัดนี้กลับกล้าขัดใจนาง แอบไปพบเจียงโย่วหนิงเป็นการส่วนตัวจ้าวซือรุ่ยล้วนบอกนางหมดแล้ว เรื่องที่การแต่งงานระหว่างบุตรชายของนางกับจวนเจิ้นกั๋วกงต้องพังทลายลง ล้วนเป็นเพราะเจียงโย่วหนิงชักใยอยู่เบื้องหลังยามนี้ เจียงโย่วหนิงขับไล่จ้าวซือรุ่ยไปแล้ว ซ้ำยังเป็นที่ต้องตาของรุ่ยอ๋องจนกำลังจะเข้าไปเป็นอนุในจวนอ๋องหรือว่ายังคิดจะมาหน่วงเหนี่ยวบุตรชายของนางอีกกระนั้นหรือ?“ฮูหยิน”เจียงโย่วหนิงย่อกายคารวะนางด้วยความนอบน้อม“แม่นางเจียงเกรงใจไปแล้ว” มารดาตู้เผยรอยยิ้มส่งให้นาง “ข้าดูเสื้อผ้าชุดหนึ่งไว้ทางฝั่งโน้น จึงจะให้เฉินเอ๋อร์ไปช่วยเลือกเสียหน่อย”ระหว่างที่เอ่ยปาก นางก็ดึงตัวตู้จิ่งเฉินให้เดินจากไป“ท่านแม่ ข้า...”ตู้จิ่งเฉินขัดขืน หมายจะชักแขนกลับเขาอยากอยู่กับเจียงโย่วหนิงต่ออีกสักครู่หากคิดจะพบหน้านางในคราวหน้า ก็ไม่รู้ว่าจะเป็นยามใด“ไปเถิด ไปกันได้แล้ว”มารดา

แผ่นหลังบอบบางแลดูอ้างว้างน่าเวทนา ราวกับสูญเสียที่พึ่งพิงไปในชั่วพริบตา ถูกสูบเรี่ยวแรงและจิตวิญญาณไปจนสิ้น“พี่หญิงเจียง...”จ้าวเยว่ไป๋รีบวิ่งตามไป ก่อนจะหันขวับกลับมาแอบถลึงตาใส่ซูอวิ๋นชิงและพี่ใหญ่ของตนเองซูอวิ๋นชิงช่างร้ายกาจนัก พี่ใหญ่ก็เลวทราม! ภายนอกร่ำลือกันว่าพี่ใหญ่เป็นผู้ที่เที่ยงธรรมที่สุดในเมืองหลวง ทว่าการกระทำกลับไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย!“ขอบคุณซื่อจื่อเจ้าค่ะ”ซูอวิ๋นชิงรับโคมไฟมาจากมือของจ้าวหยวนเช่อ ปรายตามองแผ่นหลังของเจียงโย่วหนิงที่เดินจากไป ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มเจิดจ้าครานี้เจียงโย่วหนิงคงประจักษ์แล้วกระมัง ว่าในสายตาของจ้าวหยวนเช่อนั้นผู้ใดสำคัญกว่ากัน? ช่างไม่เจียมตัวเอาเสียเลย ความคิดเล็กคิดน้อยที่ไม่ควรมีเหล่านั้น เจียงโย่วหนิงควรจะรีบเก็บพับไปเสียแต่เนิ่น ๆจ้าวหยวนเช่อเพียงแต่นิ่งเงียบไม่พูดจา“พี่หญิงเจียง ท่านอย่าได้โกรธเคืองไปเลย ข้ามอบโคมไฟลูกท้อให้ท่านดีหรือไม่?”จ้าวเยว่ไป๋ประคองโคมไฟลูกท้อสุดหวงแหนของตนไปตรงหน้าเจียงโย่วหนิง“ข้าไม่เอา เจ้าเล่นเถิด”เจียงโย่วหนิงคลี่ยิ้มบาง ๆ ทำทีประหนึ่งไม่มีอันใดเกิดขึ้น ทว่ากลับต้องข่มความปวดหนึบในใจ

เจียงโย่วหนิงปรายตามองเนื้อผ้าของเสื้อคลุมตัวนี้ดูประหลาดนัก มีผ้าหลากหลายชนิด ทั้งยังเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยขนาดไม่เท่ากัน คล้ายนำมาเย็บปะติดปะต่อ ทว่าฝีมือการตัดเย็บกลับประณีตบรรจงยิ่งนัก ดูไม่เข้ากับเนื้อผ้าเอาเสียเลยจ้าวหยวนเช่อมิได้อธิบายอันใด เขาหยิบหมวกคลุมหน้าประดับผ้าโปร่งบางอีกใบขึ้นมาสวมลงบนศีรษะของนาง“หากกลัวผู้อื่นมาพบเห็นถึงเพียงนี้ มิสู้ปล่อยข้ากลับไปเถิด”เจียงโย่วหนิงมองลอดหมวกคลุมหน้าไปยังเขาผ้าโปร่งบางบดบังสายตาไปกึ่งหนึ่ง ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาหมดจดของเขาดูเลือนรางไปบ้างนางจึงมิได้หวาดกลัวเขาเท่าใดนักแล้ว“เช่นนั้นก็ถอดออกดีหรือไม่?”จ้าวหยวนเช่อหันกลับมามองนางเจียงโย่วหนิงรีบก้มหน้าลงทันที พลางเม้มปากแน่นมิเอื้อนเอ่ยสิ่งใดอีกนางหวาดกลัวการถูกผู้อื่นพบเห็นยิ่งกว่าเขาเสียอีกสุดท้ายจ้าวหยวนเช่อก็หยิบโคมไฟออกมาหนึ่งดวง ก่อนจะยัดก้านไม้เล็ก ๆ สำหรับถือโคมใส่มือนางเจียงโย่วหนิงอดมิได้ที่จะมองลอดช่องว่างของหมวกคลุมหน้าเพื่อพินิจโคมไฟดวงนั้นมันคือโคมไฟรูปปูตัวใหญ่สีแดงสดกระดองปูดูสมจริงราวกับมีชีวิต ก้ามปูยังขยับไปมาได้อย่างคล่องแคล่ว ท่าทางชูก้ามอ้าปากร

จ้าวเชียนหัวเบะปาก ในใจรู้สึกริษยาปูตัวนั้นนางยังมิได้ลิ้มรส จวบจนบัดนี้นางก็ยังคงนึกถึงไม่คลาย วันนี้เขายังจะมอบโคมรูปปูให้นางอีก สตรีผู้นั้นดีแต่คอยแย่งชิงของดีของนางไป“เจ้าล่วงรู้ได้อย่างไรว่านางเป็นคนกินปู?”นางหานอดมิได้ที่จะขมวดคิ้วมองนาง“ข้าไปที่เรือนของพี่ใหญ่จึงได้เห็นมาเจ้าค่ะ” จ้าวเชียนหัวเอ่ย “ครานั้น พี่ใหญ่ถึงกับพานางกลับไปพักอยู่ที่เรือนอวี้ชิงด้วยซ้ำ”“เรื่องเกิดขึ้นเมื่อใดกัน เหตุใดเจ้าจึงไม่บอกข้าให้เร็วกว่านี้?”นางหานฟังแล้วโทสะพลุ่งพล่านดังไฟสุมจ้าวหยวนเช่อเหตุใดจึงได้เลอะเลือนถึงเพียงนี้? สตรีผู้หนึ่งต่อให้ดีงามเพียงไรจะดีได้สักแค่ไหนเชียว? ก็เป็นเพียงของเล่นชิ้นหนึ่ง เลี้ยงดูทิ้งขว้างประการใดก็ย่อมได้ ไฉนเลยจึงคุ้มค่าให้ต้องทะนุถนอมประคองไว้กลางฝ่ามือถึงเพียงนี้?“ครานั้นข้าก็คิดจะบอกกล่าวแก่ท่านแม่ ทว่าภายหลังกลับลืมเลือนไป” จ้าวเชียนหัวแค่นเสียง “ถึงอย่างไร สตรีผู้นั้นทำให้พี่ใหญ่ลุ่มหลงได้ถึงเพียงนี้ ย่อมมิใช่คนดีอะไรเป็นแน่”หากไม่มีสตรีผู้นั้น ของดีเหล่านี้ของพี่ใหญ่จะไม่ตกเป็นของนางทั้งหมดหรอกหรือ?สตรีผู้นั้นช่างน่ารังเกียจเฉกเช่นเดียวกับเจีย

“เจ้าดูสิ”จ้าวหยวนเช่อเชิดปลายคางขึ้นเล็กน้อยเพื่อเป็นสัญญาณบอกนางเจียงโย่วหนิงมองเห็นชายหญิงคู่หนึ่งเดินตรงมาจากฝั่งตรงข้าม ดูท่าทางคล้ายจะเป็นสามีภรรยากันผู้เป็นสามีที่ยังหนุ่มแน่นหัวเราะร่าพลางเดินไปหยิบโคมไฟดวงหนึ่งที่หน้าประตูจวนไต้ แล้วยื่นให้ภรรยา “รีบกินเถิด”ภรรยากัดโคมไฟดวงนั้นไปหนึ่งคำ จากนั้นทั้งสองก็หัวเราะคล้องแขนกันเดินจากไป“โคมไฟนี่กินได้ด้วยหรือ?”เจียงโย่วหนิงมองจนชะงักงันไปชั่วขณะนางรู้สึกอยากรู้อยากเห็นเป็นอย่างยิ่ง ในใจคันยุบยิบ อยากรู้หนักหนาว่าโคมไฟนั่นทำมาจากสิ่งใด ไฉนจึงเอาเข้าปากได้จ้าวหยวนเช่อจูงมือนางเดินไปข้างหน้า แล้วค้อมกายหยิบโคมไฟดวงหนึ่งส่งให้นางเจียงโย่วหนิงรับมาถือไว้ สัมผัสได้เพียงความเย็นเฉียบ ทั้งยังชุ่มน้ำเล็กน้อย เมื่อเพ่งมองดูให้ละเอียดก็พลันกระจ่างแจ้ง “ที่แท้ก็สลักมาจากหัวไชเท้านี่เอง”“เจ้าลองกินดูสิ”จ้าวหยวนเช่อปรายตามองนาง นัยน์ตาทอประกายระยิบระยับเจียงโย่วหนิงกัดดัง “กร้วม” ไปหนึ่งคำ นึกขึ้นมาได้จึงเอ่ยถามเขาอีกว่า “กินสิ่งนี้ก็ถือเป็นการขอพรด้วยหรือ?”จ้าวหยวนเช่อมิได้อธิบาย เพียงแค่ส่งเสียง “อืม” ตอบรับอยู่ในลำคออย