Todos los capítulos de พันธกาลเร้นรัก: Capítulo 231 - Capítulo 240

ภายในห้องนอนเงียบสงัดแสงสีเหลืองนวลสาดส่องใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาของจ้าวหยวนเช่อ ความห้าวหาญดุดันของชายหนุ่มถูกแสงเทียนอาบย้อมจนดูอ่อนโยนลงอย่างหาได้ยาก หางตาเจือสีแดงระเรื่อจาง ๆ ขนตายาวทอดเงาเป็นแพหนา เขาทอดสายตามองนาง นัยน์ตาสีดำขลับมีระลอกคลื่นสีเข้มซัดสาดแววตาของเขาร้อนแรงเกินไป ราวกับเปลวเพลิงที่แผดเผาใบหน้าของเจียงโย่วหนิงร้อนผ่าว หัวใจสั่นสะท้านดั่งรัวกลอง กลิ่นหอมของโกฐชฎามังสีผสานกับกลิ่นยาโชยมาตลบอบอวล ราวกับตาข่ายที่มองไม่เห็นครอบคลุมกักขังร่างนางเอาไว้จนแทบหายใจไม่ออกนางเบิกตากว้างที่เคลือบแคลงไปด้วยม่านหมอก ศีรษะวิงเวียนตาลาย มองดูเขาที่ก้มหน้าลงมาอีกครั้ง วงหน้าหล่อเหลาดั่งภาพวาดค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้ในหัวเหลือสติสัมปชัญญะเพียงน้อยนิด นางเกร็งร่างแน่น หันหน้าหลบเขาตามสัญชาตญาณดูเหมือนจะทำเช่นนี้มิได้…“นายท่าน มือสังหารผู้นั้นยอมสารภาพแล้วขอรับ”ด้านนอกพลันมีเสียงของชิงเจี้ยนดังขึ้นมาริมฝีปากที่เกือบจะสัมผัสกันทำให้รู้สึกจั๊กจี้ เจียงโย่วหนิงขนลุกซู่ไปทั้งตัว พอได้ยินเสียงของชิงเจี้ยนอย่างกะทันหันก็สะดุ้งตกใจ ราวกับเพิ่งตื่นจากภวังค์แววตาของจ้าวหยวนเช่

ทว่าฝีมือการเกล้าผมของนางมิได้เรื่องนัก จึงทำได้เพียงเกล้ามวยต่ำแบบเรียบง่ายที่สุดเท่านั้นแต่นางก็มิได้ใส่ใจเท่าใดนัก ขอเพียงมิได้ดูแปลกประหลาดจนสะดุดตาผู้คนก็พอแล้ว“คุณหนูจะไปที่ใดเจ้าคะ?”ฟู่อวี้เอ่ยถามนางจากเบื้องหลัง“ไปหาเซี่ยหวยอวี่”เจียงโย่วหนิงตอบนางขณะที่มือยังคงวุ่นวายอยู่“ท่านอย่าไปเลยเจ้าค่ะ และก็ไปเยี่ยมอู๋มามามิได้ด้วย”ฟู่อวี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ทว่าก็ยังคงเอ่ยออกมาคุณหนูเคยช่วยชีวิตนางเอาไว้ นางตั้งใจแน่วแน่แล้วว่าจะจงรักภักดีต่อคุณหนู เช่นนั้นก็ต้องทำให้ได้ดั่งที่คิดส่วนทางด้านนายท่านนั้น นางไม่อาจสนใจได้อีกแล้ว“เหตุใดกัน?”เจียงโย่วหนิงหันกลับไปมองนางด้วยความงุนงง“เมื่อวานซื่อจื่อส่งคนมาอารักขาท่านที่หน้าประตู หากท่านออกไป พวกเขาจะคอยตามติดเจ้าค่ะ”ฟู่อวี้อธิบายเจียงโย่วหนิงพลันกระจ่างแจ้ง นางมองอีกฝ่ายแล้วเอ่ยด้วยความจริงใจว่า “ขอบใจเจ้ามาก”ฟู่อวี้ถูกจ้าวหยวนเช่อซื้อตัวไปแล้ว แต่ยังอุตส่าห์ยอมพูดความจริงกับนางช่างเป็นเรื่องที่หาได้ยากยิ่งนักหากคนของจ้าวหยวนเช่อคอยตามติด นางย่อมไปพบอู๋มามามิได้ มิเช่นนั้นแผนการหลบหนีของนางย่อมถูกจับได้เขา

“นายท่านของท่านไม่อนุญาตให้ท่านออกมาใช่หรือไม่?”เจียงโย่วหนิงเอียงคอพิจารณาเขา พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบานางคิดมาตลอดว่า เซี่ยหวยอวี่คงไปรับใช้ในจวนของขุนนางผู้ใหญ่ท่านใดในราชสำนัก ดูจากการแต่งกายของเขา อย่างน้อยก็ต้องเป็นจวนอัครมหาเสนาบดีชาติตระกูลสูงส่งถึงเพียงนั้น กฎระเบียบในจวนจะเคร่งครัดมากมายก็เป็นเรื่องธรรมดานางจึงมิได้เกิดความระแวงสงสัยอันใด“อืม ก็นับว่าใช่กระมัง” เซี่ยหวยอวี่ขยับเข้าไปใกล้เล็กน้อย ยกมุมปากขึ้น รอยยิ้มชวนให้ผู้คนหวั่นไหว “เจ้าตามหาข้ามีเรื่องอันใดหรือ?”“ข้า...”เจียงโย่วหนิงไม่ค่อยคุ้นชินกับการที่เขาขยับมาใกล้ชิดถึงเพียงนี้ จึงถอยหลังหลบเล็กน้อย รู้สึกกระดากอายเกินกว่าจะเอ่ยปาก“เจ้าทำไมหรือ? พูดมาตามตรงเถิด ขอเพียงเป็นเรื่องที่ข้าทำได้ ย่อมต้องช่วยเหลือเจ้าอย่างแน่นอน งานของข้าในยามนี้ ก็นับว่าเป็นผู้มีอำนาจบารมีอยู่บ้างแล้ว”เซี่ยหวยอวี่รวบรัดยอมรับเรื่องที่ตนรับใช้ในจวนของบุคคลสำคัญท่านหนึ่งไปเสียเลย“คือว่า...ยามนี้ข้าจำเป็นต้องใช้เงิน...”เจียงโย่วหนิงก้มหน้าลง น้ำเสียงแผ่วเบาราวกับยุงบินในครานั้น เป็นนางเองที่เสนอตัวให้เซี่ยหวยอวี่ย

เจียงโย่วหนิงผู้นี้ ภายนอกดูขลาดเขลา ทว่าแท้จริงแล้วกลับทำได้ทุกเรื่อง นี่คงเห็นว่าปีนป่ายจ้าวหยวนเช่อไม่สำเร็จ จึงเปลี่ยนเป้าหมายใหม่กระมังยามนี้จิตใจของนางมิได้จดจ่ออยู่กับเจียงโย่วหนิงอีกแล้ว ทว่าต้องการสืบหาตัวตนของภรรยานอกสมรสของจ้าวหยวนเช่อผู้นั้น การที่สามารถทำให้จ้าวหยวนเช่อออกรับคมดาบแทนได้ ภรรยานอกสมรสผู้นั้นย่อมไม่ธรรมดาอย่างแน่นอนน่าเสียดายที่นางส่งคนออกไปมิใช่น้อย ทว่ากลับมิได้เบาะแสอันใดเลยแม้แต่น้อยเรื่องนี้นับว่าประหลาดนัก ตามหลักแล้วหากเป็นคนเป็น ย่อมต้องทิ้งร่องรอยเอาไว้บ้างภรรยานอกสมรสผู้นั้น ไฉนจึงหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยถึงเพียงนี้? จ้าวหยวนเช่อนำคนไปซ่อนไว้ที่ใดกันแน่?เจียงโย่วหนิงเม้มริมฝีปากก่อนจะเดินตามไปนางมองดูคนทั้งสองที่ดูเหมาะสมกันเป็นอย่างยิ่งเบื้องหน้า ข่มความขื่นขมในใจลงไป แล้วฝืนยิ้มที่มุมปากทุกสิ่งกำลังจะจบสิ้นลงแล้วยังมีอันใดให้ต้องเศร้าเสียใจอีกเล่า?ฮ่องเต้เฉียนเจิ้งเสด็จมาพร้อมกับหวยหนานอ๋องทุกคนต่างถวายพระพรโดยพร้อมเพรียงกัน“พวกท่านลุกขึ้นเถิด” ฮ่องเต้เฉียนเจิ้งดูเหมือนจะทรงพระเกษมสำราญยิ่งนัก หลังจากประทับนั่งบนตำแหน่งประธานแ

ยามเลิกงานเลี้ยง ดวงจันทร์ก็ลอยเด่นเหนือยอดไม้เสียแล้วเมื่อออกจากวังเจียงโย่วหนิงเพิ่งจะขึ้นรถม้า ก็ได้ยินเสียงคนเรียกนางจากด้านหลัง“คุณหนูเจียง”ชิงเจี้ยนเดินมาที่ข้างรถม้า“มีเรื่องอันใดหรือ?”เจียงโย่วหนิงนั่งถามอยู่ภายในรถม้า มิได้เลิกม่านขึ้นมองเขาชิงเจี้ยนนับว่าเป็นคนดีผู้หนึ่งทว่าเพราะเหตุอันเกี่ยวเนื่องกับจ้าวหยวนเช่อ ยามนี้นางจึงไม่อยากเห็นหน้าชิงเจี้ยนแม้แต่น้อย“นายท่านให้ผู้น้อยนำมามอบให้ท่านขอรับ”ชิงเจี้ยนยื่นกล่องอาหารเข้ามา“ข้าไม่เอา เจ้าเอากลับไปเถิด”เจียงโย่วหนิงรู้สึกอึดอัดในอก ปฏิเสธไปโดยมิต้องคิดเขากับซูอวิ๋นชิงอีกเพียงสิบสี่วันก็จะแต่งงานกันแล้ว ยังจะมาสนใจนางอีกทำไมกัน?ต่อให้นางต้องอดตาย ก็มิได้เกี่ยวอันใดกับเขาชิงเจี้ยนลังเลเล็กน้อย ก่อนจะขยิบตาให้ฟู่อวี้ที่กำลังบังคับรถม้าฟู่อวี้ชะงักไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “คุณหนู เมื่อครู่ในงานเลี้ยงพระราชวังท่านแทบจะมิได้ทานสิ่งใดเลยมิใช่หรือเจ้าคะ? อย่างไรเสียสุขภาพก็สำคัญที่สุด ท่านยังมีเรื่องต้องทำอีกมากนะเจ้าคะ”ยามนี้นางย่อมรู้ดีว่า หากคุณหนูทุกข์ใจเมื่อใดก็จะทานสิ่งใดไม่ลงในวังมีข่าวลือออก