Se connecterPartager
บทที่ 236
Dernier chapitre
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 236
“นายท่านของท่านไม่อนุญาตให้ท่านออกมาใช่หรือไม่?”เจียงโย่วหนิงเอียงคอพิจารณาเขา พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบานางคิดมาตลอดว่า เซี่ยหวยอวี่คงไปรับใช้ในจวนของขุนนางผู้ใหญ่ท่านใดในราชสำนัก ดูจากการแต่งกายของเขา อย่างน้อยก็ต้องเป็นจวนอัครมหาเสนาบดีชาติตระกูลสูงส่งถึงเพียงนั้น กฎระเบียบในจวนจะเคร่งครัดมากมายก็เป็นเรื่องธรรมดานางจึงมิได้เกิดความระแวงสงสัยอันใด“อืม ก็นับว่าใช่กระมัง” เซี่ยหวยอวี่ขยับเข้าไปใกล้เล็กน้อย ยกมุมปากขึ้น รอยยิ้มชวนให้ผู้คนหวั่นไหว “เจ้าตามหาข้ามีเรื่องอันใดหรือ?”“ข้า...”เจียงโย่วหนิงไม่ค่อยคุ้นชินกับการที่เขาขยับมาใกล้ชิดถึงเพียงนี้ จึงถอยหลังหลบเล็กน้อย รู้สึกกระดากอายเกินกว่าจะเอ่ยปาก“เจ้าทำไมหรือ? พูดมาตามตรงเถิด ขอเพียงเป็นเรื่องที่ข้าทำได้ ย่อมต้องช่วยเหลือเจ้าอย่างแน่นอน งานของข้าในยามนี้ ก็นับว่าเป็นผู้มีอำนาจบารมีอยู่บ้างแล้ว”เซี่ยหวยอวี่รวบรัดยอมรับเรื่องที่ตนรับใช้ในจวนของบุคคลสำคัญท่านหนึ่งไปเสียเลย“คือว่า...ยามนี้ข้าจำเป็นต้องใช้เงิน...”เจียงโย่วหนิงก้มหน้าลง น้ำเสียงแผ่วเบาราวกับยุงบินในครานั้น เป็นนางเองที่เสนอตัวให้เซี่ยหวยอวี่ย
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 235
เอ่ยคำเหล่านี้ออกมา ก็เพื่อดับความโอหังของเจียงโย่วหนิง ให้นางยอมไปเป็นอนุที่จวนรุ่ยอ๋องแต่โดยดี มิใช่เอาแต่เพ้อฝันลม ๆ แล้ง ๆ“ข้าทราบแล้ว”เจียงโย่วหนิงพยักหน้ารับคำ มองดูเฝิงมามาเดินจากไป ใบหน้าก็ค่อย ๆ ซีดเผือดลง“คุณหนู ไม่เป็นไรใช่หรือไม่เจ้าคะ?”ฟางเฟยมองนางด้วยความห่วงใย แววตาเปี่ยมไปด้วยความปวดใจ“ข้าจะเป็นอันใดได้เล่า?”เจียงโย่วหนิงส่งยิ้มให้นาง ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าเรือน กลางอกรู้สึกปวดหนึบ กระเพาะอาหารคล้ายกับบีบรัดตามไปด้วยจนรู้สึกอยากอาเจียนเล็กน้อยฟางเฟยส่ายหน้าพลางทอดถอนใจคุณหนูมักจะเป็นเช่นนี้เสมอ กลืนกินทุกความขมขื่นปวดร้าวลงสู่ท้อง ไม่เคยยอมปริปากบอกกล่าวผู้ใดแม้แต่ครึ่งคำเก็บงำเอาไว้ในใจเช่นนี้ตลอดไป คงได้ล้มหมอนนอนเสื่อเป็นแน่……งานเลี้ยงในวังหลวงจัดขึ้นที่หอเซิงผิงจากชั้นสองสามารถมองเห็นอุทยานหลวงได้ทั่วทั้งบริเวณทว่า ยามนี้เป็นเวลาค่ำคืน จึงมองเห็นเพียงแสงตะเกียงที่จุดสว่างไสวตามจุดต่าง ๆ ในอุทยานเท่านั้นเจียงโย่วหนิงเดินตามหลังนางหานและจ้าวเชียนหัว มิกล้าสอดส่ายสายตามองไปรอบ ๆ อย่างพลการฮ่องเต้ยังเสด็จมาไม่ถึงนางหานกำลังทักทายปราศรั
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 234
ทว่าฝีมือการเกล้าผมของนางมิได้เรื่องนัก จึงทำได้เพียงเกล้ามวยต่ำแบบเรียบง่ายที่สุดเท่านั้นแต่นางก็มิได้ใส่ใจเท่าใดนัก ขอเพียงมิได้ดูแปลกประหลาดจนสะดุดตาผู้คนก็พอแล้ว“คุณหนูจะไปที่ใดเจ้าคะ?”ฟู่อวี้เอ่ยถามนางจากเบื้องหลัง“ไปหาเซี่ยหวยอวี่”เจียงโย่วหนิงตอบนางขณะที่มือยังคงวุ่นวายอยู่“ท่านอย่าไปเลยเจ้าค่ะ และก็ไปเยี่ยมอู๋มามามิได้ด้วย”ฟู่อวี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ทว่าก็ยังคงเอ่ยออกมาคุณหนูเคยช่วยชีวิตนางเอาไว้ นางตั้งใจแน่วแน่แล้วว่าจะจงรักภักดีต่อคุณหนู เช่นนั้นก็ต้องทำให้ได้ดั่งที่คิดส่วนทางด้านนายท่านนั้น นางไม่อาจสนใจได้อีกแล้ว“เหตุใดกัน?”เจียงโย่วหนิงหันกลับไปมองนางด้วยความงุนงง“เมื่อวานซื่อจื่อส่งคนมาอารักขาท่านที่หน้าประตู หากท่านออกไป พวกเขาจะคอยตามติดเจ้าค่ะ”ฟู่อวี้อธิบายเจียงโย่วหนิงพลันกระจ่างแจ้ง นางมองอีกฝ่ายแล้วเอ่ยด้วยความจริงใจว่า “ขอบใจเจ้ามาก”ฟู่อวี้ถูกจ้าวหยวนเช่อซื้อตัวไปแล้ว แต่ยังอุตส่าห์ยอมพูดความจริงกับนางช่างเป็นเรื่องที่หาได้ยากยิ่งนักหากคนของจ้าวหยวนเช่อคอยตามติด นางย่อมไปพบอู๋มามามิได้ มิเช่นนั้นแผนการหลบหนีของนางย่อมถูกจับได้เขา
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 233
เจียงโย่วหนิงพิงร่างกับกำแพงริมประตู ค่อย ๆ หลับตาลงแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกเรื่องราวล้วนเป็นนางหานที่ก่อขึ้น และซูอวิ๋นชิงเป็นผู้ส่งคนมาลงมือนางมิต้องไตร่ตรองให้มากความก็รู้ได้ว่า จ้าวหยวนเช่อย่อมไม่มีทางเอาผิดพวกนางอย่างแน่นอนนางหานคือมารดาของเขา เขาไม่อาจไต่สวนเอาความได้ซูอวิ๋นชิงคือสตรีที่เขารักใคร่ ทั้งยังเป็นภรรยาที่เขากำลังจะแต่งเข้าเรือน เขายิ่งไม่มีทางแตะต้องนางแม้แต่น้อยนางขบเม้มริมฝีปาก ข่มความปวดร้าวในก้นบึ้งหัวใจลงไปโชคดีที่ครานี้ผู้ที่ได้รับบาดเจ็บคือตัวเขาเอง เขาจะไม่เอาความก็เป็นเรื่องของเขา มิได้เกี่ยวอันใดกับนางและแล้ว หลังจากความเงียบงันเนิ่นนาน นางก็ได้ยินจ้าวหยวนเช่อเอ่ยออกมาสองคำ“ปล่อยไป”เจียงโย่วหนิงแค่นยิ้มรันทด แม้จะรู้อยู่ก่อนแล้วว่าต้องเป็นเช่นนี้ ทว่ายามได้ยินคำพูดของเขา นางก็ยังรู้สึกราวกับถูกคนสาดน้ำเย็นจัดรดศีรษะในฤดูเหมันต์ หนาวเหน็บไปตั้งแต่หัวจรดเท้านางคิดไม่ผิด สิ่งต่าง ๆ ที่เขาทำเพื่อนาง ล้วนเป็นเพียงการแสวงหาความตื่นเต้นเร้าใจ เขามีเพียงตัณหาราคะต่อนาง หาได้มีความปรารถนาดีแม้แต่น้อยเมื่อครู่นางช่างหน้ามืดตามัว เลอะเลือนไปแล้วจริง
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 232
ภายในห้องนอนเงียบสงัดแสงสีเหลืองนวลสาดส่องใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาของจ้าวหยวนเช่อ ความห้าวหาญดุดันของชายหนุ่มถูกแสงเทียนอาบย้อมจนดูอ่อนโยนลงอย่างหาได้ยาก หางตาเจือสีแดงระเรื่อจาง ๆ ขนตายาวทอดเงาเป็นแพหนา เขาทอดสายตามองนาง นัยน์ตาสีดำขลับมีระลอกคลื่นสีเข้มซัดสาดแววตาของเขาร้อนแรงเกินไป ราวกับเปลวเพลิงที่แผดเผาใบหน้าของเจียงโย่วหนิงร้อนผ่าว หัวใจสั่นสะท้านดั่งรัวกลอง กลิ่นหอมของโกฐชฎามังสีผสานกับกลิ่นยาโชยมาตลบอบอวล ราวกับตาข่ายที่มองไม่เห็นครอบคลุมกักขังร่างนางเอาไว้จนแทบหายใจไม่ออกนางเบิกตากว้างที่เคลือบแคลงไปด้วยม่านหมอก ศีรษะวิงเวียนตาลาย มองดูเขาที่ก้มหน้าลงมาอีกครั้ง วงหน้าหล่อเหลาดั่งภาพวาดค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้ในหัวเหลือสติสัมปชัญญะเพียงน้อยนิด นางเกร็งร่างแน่น หันหน้าหลบเขาตามสัญชาตญาณดูเหมือนจะทำเช่นนี้มิได้…“นายท่าน มือสังหารผู้นั้นยอมสารภาพแล้วขอรับ”ด้านนอกพลันมีเสียงของชิงเจี้ยนดังขึ้นมาริมฝีปากที่เกือบจะสัมผัสกันทำให้รู้สึกจั๊กจี้ เจียงโย่วหนิงขนลุกซู่ไปทั้งตัว พอได้ยินเสียงของชิงเจี้ยนอย่างกะทันหันก็สะดุ้งตกใจ ราวกับเพิ่งตื่นจากภวังค์แววตาของจ้าวหยวนเช่
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 231
ขนตายาวของเจียงโย่วหนิงเปียกชุ่มจนจับตัวเป็นก้อนด้วยหยาดน้ำตา หลุบต่ำลงอย่างน่าสงสาร“อย่าได้เอาแต่ร้องไห้ น้ำตาคือสิ่งที่ไร้ค่าที่สุดในใต้หล้า”จ้าวหยวนเช่อทอดมองนาง นัยน์ตาดำขลับซุกซ่อนความเวทนาสงสารเอาไว้หลายส่วน“อืม”เจียงโย่วหนิงขบเม้มริมฝีปากพลางพยักหน้าสิ่งที่เขาเคยสั่งสอนก่อนหน้านี้ นางจดจำได้แล้วนางพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ร้องไห้ออกมา เพียงแต่บางคราก็สุดจะกลั้นไว้ได้จริง ๆ“คิดจะปล่อยข้าทิ้งไว้เช่นนี้ตลอดไปหรือ?”จ้าวหยวนเช่อเอียงศีรษะมองบาดแผลบนหัวไหล่ของตนเองเจียงโย่วหนิงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า บาดแผลของเขายังมิได้ใส่ยาและพันแผลนางรีบขยับกายลุกขึ้น“อยู่เช่นนี้ก็ใส่ยาได้”จ้าวหยวนเช่อกดรั้งตัวนางเอาไว้อีกคราเจียงโย่วหนิงลังเลเล็กน้อย หยิบขวดยาแล้วขยับเข้าไปใส่ยาให้เขาช่างเถิด ในเมื่อเขาได้รับบาดเจ็บ ก็ตามใจเขาเสียหน่อยแล้วกันเสื้อผ้าของเขาเปิดอ้าออกครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นลาดไหล่กว้างขาวซีดนางนั่งอยู่บนตักของเขา คอยใส่ยาให้จากทางด้านหน้า จึงหลีกเลี่ยงมิได้ที่จะต้องโอบรอบลำคอของเขา ในยามหายใจ ล้วนได้กลิ่นหอมของโกฐชฎามังสีบนกายเขาผสมผสานกับกลิ่นยา นางตั้งสมาธิจ
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 1
เช้าตรู่ต้นฤดูร้อน ศาลบรรพบุรุษแห่งจวนเจิ้นกั๋วกงในเมืองหลวง ถูกปกคลุมด้วยหมอกชั้นบางภายในศาลบรรพบุรุษมีเสียงสวดมนต์ของนักบวชดังขึ้นราง ๆ ภายในเรือน เตาหลอมสัมฤทธิ์ที่มีความสูงครึ่งคนมีควันพวยพุ่ง สาวใช้และบ่าวชายกำลังวิ่งวุ่นเจียงโย่วหนิงถือชายกระโปรงเดินมาจากด้านหลังทางเดิน ความปวดร้าวทั่วร่าง
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 20
หลังจากเจียงโย่วหนิงรับปาก ก็คิดจะลุกขึ้นแล้วขอตัวนางหานลุกขึ้นแล้วหยิบเครื่องประดับสองสามชิ้นออกมา “เจียงโย่วหนิงเป็นผู้หญิงที่คนแรกในครอบครัวพวกเราที่ไปดูตัว เลือกมาสักชิ้นไว้ใส่พรุ่งนี้เถิด”เจียงโยว่หนิงหลุบตามองปิ่นปักผมที่อยู่บนโต๊ะ กล่าวด้วยเสียงแผ่วเบา “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ที่เรือนของข้ามี”
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 8
“ไม่กลัวถูกขังในศาลบรรพบุรุษ แล้วกลัวไม้ตีมือหรือไม่?”จ้าวหยวนเช่อมือไพล่หลังเดินออกมาจากหลังฉากกั้น ดวงตาใสกระจ่างจ้องจ้าวเชียนหัว แววตาแผ่ซ่านความเยือกเย็น“ท่านซื่อจื่อ!”สาวใช้บ่าวหญิงเฒ่าคุกเข่าเต็มพื้นเจียงโย่วหนิงหน้าซีดจ้องมองจ้าวหยวนเช่อ ในใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แม้เขาจะไม่อยู่ในต
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 7
เจียงโย่วหนิงไม่มีเวลาคิดว่าเขาเข้ามาตั้งแต่เมื่อใด ยื่นมือคิดจะปิดประตูแล้ววิ่งหนี แต่ช่วยไม่ได้ขาสองข้างไม่เอาไหน ไม่ฟังคำสั่งนางสักนิด ก้าวไม่ออกแม้แต่ก้าวเดียว“เข้ามา”จ้าวหยวนเช่อไม่หันหลัง แต่เหมือนมองเห็นการกระทำของนางเจียงโย่วหนิงกลัวถูกคนจับได้ เลยก้มหน้าเดินเข้าห้องด้านใน แล้วถามเสียง
Vous vous intéresseriez aussi à
พระชายาหมอยาพิษเทวดาสะเทือนลั่นเมืองหลวง
นางสาวซินหยู่163.1K Vuesท่านร้ายข้าก็ร้าย...มีสิ่งใดไม่เหมาะสม
รอรีวัน60.7K Vuesท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน
สายธารสะท้อนเงา586.8K Vuesหวนคืนอีกคราสตรีร้ายขอกลับใจ
Tuk Kung47.9K Vuesทะลุมิติมาอยู่ในยุค80 ฉันจะเอาใบหย่าฟาดหน้าสามี
ภัสสพิชชา1.5K Vuesชายาตัวปลอม
ไป๋เหลียน/ฑริกา35 Vuesทะลุมิติไปเป็นต้นตระกูลที่ร่ำรวย
ภัสสพิชชา2.4K Vuesหย่าแล้วเป็นเศรษฐีนี
เจ้าสำนัก527 Vues
