เจียงโย่วหนิงส่ายหน้า น้ำเสียงแผ่วเบายามนี้แม้จะเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิแล้ว ทว่าเช้าค่ำยังคงหนาวเย็นอยู่บ้างแต่นางไม่อยากบอกกล่าวกับเขาบอกแล้วจะทำอันใดได้?หรือจะให้เขาถอดอาภรณ์มาให้นางสวมใส่หรือ?“เหตุใดมือจึงเย็นเฉียบเพียงนี้?”จ้าวหยวนเช่อปล่อยมือนาง แล้วรวบตัวนางเข้ามาโอบกอดไว้ในอ้อมอก“มือของข้าเป็นเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไร...”เจียงโย่วหนิงเช็ดเหงื่อในฝ่ามือลงบนชายกระโปรงเอ่ยได้เพียงครึ่งประโยค ริมฝีปากพลันถูกเขาปิดเอาไว้“มาแล้ว”ฝ่ามือใหญ่ของจ้าวหยวนเช่อปิดริมฝีปากนางไว้พร้อมกับลดเสียงต่ำลงเจียงโย่วหนิงมิกล้าเอ่ยสิ่งใดอีก ได้แต่เบิกตากว้างมองไปยังทิศทางของประตูเล็กนางเห็นเงาร่างสายหนึ่ง มองรูปโฉมไม่ชัดเจนนัก ทว่าพอมองออกว่าเป็นบุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่งในมือของคนผู้นั้นหิ้วห่อผ้าเล็ก ๆ มองซ้ายแลขวา ก่อนจะสาวเท้าอย่างรวดเร็วไปยังประตูเล็กแล้วลอบออกไปท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ มองปราดเดียวก็รู้ว่ามิใช่คนดีหรือว่าจะเป็นหัวขโมย?เจียงโย่วหนิงอดมิได้ที่จะขมวดคิ้วไม่ถูกหัวขโมยย่อมไม่หยิบฉวยของเพียงเท่านี้ และจ้าวหยวนเช่อคงมิได้ตั้งใจพานางมาจับตาดูคนผู้นี้เป็นแน่อีกทั้งเมื่อด
اقرأ المزيد
