All Chapters of พันธกาลเร้นรัก: Chapter 331 - Chapter 340

“เฝิงมามา เจ้าว่าทางฝั่งท่านแม่เริ่มระแคะระคายบ้างแล้วหรือไม่?”ภายในอุทยานของจวนเจิ้นกั๋วกง นางหานเดินนำอยู่เบื้องหน้า นางขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าปรากฏแววตื่นตระหนกให้เห็นซึ่งหาได้ยากยิ่งนางแต่งเข้าจวนเจิ้นกั๋วกงมาหลายปี อดทนอุตสาหะจากสะใภ้จนได้ก้าวขึ้นเป็นนายหญิงผู้กุมอำนาจจัดการจวน เรื่องอันใดบ้างที่นางไม่เคยผ่านพบมาก่อน?ไม่ว่าเรื่องใดนางล้วนจัดการได้อย่างราบรื่นไร้ที่ติมาโดยตลอดทว่าวันนี้กลับไม่เหมือนทุกครา หญิงชราผู้นั้นถึงกับเริ่มตรวจสอบบัญชีของนาง เรื่องนี้ถือเป็นเรื่องใหญ่คอขาดบาดตายนักเฝิงมามาเดินตามอยู่ด้านข้าง ฝีเท้าล้าหลังกว่าเล็กน้อย ปากก็เอ่ยปลอบโยนว่า “ฮูหยินมิต้องกังวลใจไปเจ้าค่ะ คนในห้องบัญชีล้วนเป็นคนของท่าน สมุดบัญชีสองเล่มที่มอบให้ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวก็จัดทำเตรียมไว้ล่วงหน้าแล้ว ย่อมมองสิ่งใดไม่ออกแน่นอนเจ้าค่ะ”ในฐานะคนสนิทของนางหาน สิ่งที่นายหญิงกระทำลงไป นางแทบจะล่วงรู้กระจ่างแจ้งทั้งสิ้นทว่ายังมีอีกบางเรื่องที่นางเองก็ไม่อาจทราบได้เช่นกันหากนางหานไม่เอ่ยปาก นางก็มิกล้าไต่ถามแม้แต่น้อยเรื่องเหล่านั้นล้วนเป็นจุดต้องห้ามของนางหานทั้งสิ้น“แต่นางไม่เคยสนใจไ

เจียงโย่วหนิงเงยหน้าขึ้นมา พลันรู้สึกปีติยินดี “ฟางเฟย!”นางวางตำราลง แล้วหยัดกายลุกขึ้นยืน“คุณหนู”ฟางเฟยเองก็ดีใจยิ่งนัก ก้าวเข้าไปกุมมือนางไว้“หลีฮวาเล่า?”เจียงโย่วหนิงนึกขึ้นได้ จึงหันไปเอ่ยถามฟู่อวี้พวกนางสามคนคุยกัน จะให้หลีฮวาได้ยินไม่ได้เด็ดขาดยามนี้หลีฮวาเกลียดชังนางเข้ากระดูกดำ กำลังจ้องจะจับผิดนางอยู่พอดี“คุณหนูอย่าได้กังวล บ่าวให้นางไปรับเบี้ยหวัดรายเดือนที่ห้องบัญชีแล้ว คงยังไม่กลับมาในเวลาอันรวดเร็วเจ้าค่ะ”ฟู่อวี้ยิ้มตอบ“เช่นนั้นก็ดี” เจียงโย่วหนิงวางใจลง กุมมือฟางเฟยพลางสำรวจมองนาง “หมู่นี้เป็นอย่างไรบ้าง? มามาสบายดีหรือไม่?”“คุณหนูวางใจเถิด มามาสบายดีเจ้าค่ะ เพียงแต่เป็นห่วงท่าน” ฟางเฟยมองนางด้วยความปีติ “หมู่นี้สีหน้าคุณหนูดูดีขึ้นไม่น้อยเลย”“เขาขังพวกเจ้าไว้ที่ใดกัน?”เจียงโย่วหนิงมองนางพลางเอ่ยถาม“เป็นเรือนที่อยู่นอกเมืองเจ้าค่ะ มีกำแพงล้อมรอบสูงชัน ทว่าบ่าวนั่งรถม้าเข้าออกตลอด จึงไม่รู้ว่าเป็นทิศทางใด” ฟางเฟยอธิบาย “ซื่อจื่อไม่ได้กักขังพวกเรา แต่ทว่า อู๋มามาบอกว่าพวกเราไม่ควรเข้าออกสุ่มสี่สุ่มห้า เพื่อหลีกเลี่ยงการสร้างความลำบากให้แก่ซื่อจื่

เพียงแต่รู้สึกอีกว่า ยังไม่ได้ถามไถ่นาง นางคงไม่ยอมพยักหน้าตกลงแน่นอนว่า ย่อมมีสาเหตุมาจากเสด็จพ่อผู้ประเสริฐของเขาด้วยเช่นกันม่านหน้าต่างรถม้าถูกเลิกขึ้นกะทันหัน เผยให้เห็นดวงหน้าขาวผ่องของเจียงโย่วหนิง ดูหมดจดไร้เดียงสา วงหน้างดงามดุจภาพวาดเซี่ยหวยอวี่มองเห็นนางก็ยิ้มจนเผยให้เห็นฟันขาวสะอาดเรียงตัวเป็นระเบียบ นัยน์ตาจิ้งจอกทอประกาย “ในที่สุดเจ้าก็ยอมสนใจข้าแล้วหรือ?”“ท่านอย่าตามข้ามาอีกเลย” เจียงโย่วหนิงตีหน้าขรึม มุมปากโค้งตกลงเล็กน้อย “ไว้ประเดี๋ยวข้าจะให้คนส่งตั๋วเงินไปที่จวนรุ่ยอ๋อง”นางเกือบลืมไปเสียสนิทก่อนจะเดินทางออกจากเมืองหลวง เซี่ยหวยอวี่เคยให้ยืมเงินก้อนหนึ่งนางยังไม่ได้คืนให้เขาเลยวันนี้ตอนออกจากเรือน ไม่คิดว่าจะได้พบเขา นางจึงไม่ได้พกตั๋วเงินจำนวนมากปานนั้นติดตัวมาด้วย“ใครทวงเงินเจ้ากัน?” เซี่ยหวยอวี่ขมวดคิ้ว “เจ้าอย่าแง่งอนข้าอีกเลย ข้ายอมให้เจ้าตีคืนก็ได้เอาหรือไม่?”เจียงโย่วหนิงปล่อยม่านลง ยังคงไม่สนใจเขาเซี่ยหวยอวี่ถอนหายใจยาวสตรีช่างง้อยากเสียจริงทว่าเขาไม่คิดถอดใจ ยังคงเดินตามข้างรถม้าไปอย่างไม่ช้าไม่เร็วไม่นานนัก รถม้าก็มาจอดลงที่หน้าโร

เซี่ยหวยอวี่เงยหน้าขึ้น สบตาจ้าวหยวนเช่อตรง ๆ มุมปากยกยิ้มร้ายกาจขึ้นมาหลายส่วน “นี่เป็นเรื่องระหว่างข้ากับอาหนิง ไม่จำเป็นต้องให้เจ้ามายุ่ง”หากไม่ใช่เพราะจ้าวหยวนเช่อมาเยือน เขาคงไม่แสดงการกระทำเช่นนี้ออกมาเขาต้องการใช้การกระทำนี้บอกแก่จ้าวหยวนเช่อว่า เจียงโย่วหนิงผู้นี้ เขาหมายตานางไว้แล้วใบหน้าของจ้าวหยวนเช่อที่เดิมทีก็เคร่งขรึมอยู่แล้ว ยิ่งเพิ่มความเย็นชาแข็งกร้าวขึ้นอีกหลายส่วนเขาไม่เอ่ยสิ่งใด สองมือข้างลำตัวกำเข้าหากันแน่นเป็นหมัด ก่อนจะก้าวเท้ายาว ๆ ตรงดิ่งไปยังคนทั้งสอง“ท่านปล่อยมือเดี๋ยวนี้...”เจียงโย่วหนิงนิ่วหน้า พยายามบิดข้อมือสุดแรงหมายจะดิ้นให้หลุดพ้นจากการเกาะกุมของเซี่ยหวยอวี่ขนกายของนางลุกชันไปทั้งร่าง บนหน้าผากผุดพรายด้วยหยาดเหงื่อความปรารถนาอยากครอบครองของจ้าวหยวนเช่อนั้น ใช่ว่านางจะไม่เคยประจักษ์แก่สายตาการที่เซี่ยหวยอวี่ทำกับนางเช่นนี้ เขาต้องเข้าใจผิดไปแล้วอย่างแน่นอนต่อให้นางอธิบายกับเขาว่าไม่ได้ใกล้ชิดสนิทสนมอันใดกับเซี่ยหวยอวี่ เขาก็คงไม่มีทางเชื่อเขาเป็นคนดื้อรั้นนัก เกรงว่าคงจะได้คลุ้มคลั่งขึ้นมาอีกเป็นแน่นางไม่รู้เลยว่าต้องทำเยี่ยงไรจ

ทว่าเซี่ยหวยอวี่กลับผลักเขาออกไป ยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดใบหน้าลวก ๆ คราหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นและเอ่ยยั่วยุจ้าวหยวนเช่ออย่างกวนประสาทอีกครั้ง “ขอบคุณพี่เขยที่ออมมือ”เส้นเลือดปูดโปนบนขมับของจ้าวหยวนเช่อเต้นตุบ ๆ เขาก้าวไปข้างหน้าหมายจะลงมืออีกครั้ง“นายท่าน นายท่าน...”ชิงเจี้ยนและชิงหลิวรีบเข้ามาขวางไว้หนานเฟิงเองก็ลากเซี่ยหวยอวี่เดินออกไปด้านนอกเช่นกันเซี่ยหวยอวี่หันหน้ากลับมา สายตาจับจ้องไปที่เจียงโย่วหนิงพลางฉีกยิ้มกว้าง “กลับไปรอที่จวนเถิด อีกไม่กี่วันข้าจะไปสู่ขอ”“องค์ชาย พวกเรารีบไปกันเถิด...”พอหนานเฟิงได้ยินคำกล่าวนั้น ก็ยิ่งออกแรงดึงเขาให้เร่งฝีเท้าเร็วขึ้นผู้คนล้วนกล่าวว่ายอดคนย่อมไม่ยอมเสียเปรียบซึ่งหน้า แต่องค์ชายของพวกเขากลับยอมเสียเปรียบไม่รู้จักพอ ซ้ำยังกล้าเอ่ยเช่นนี้อีกยามที่เซี่ยหวยอวี่ถูกลากตัวออกไป เขายังคงหันกลับมามองเจียงโย่วหนิงด้วยความอาลัยอาวรณ์ชิงเจี้ยนและชิงหลิวเห็นดังนั้น ต่างก็ก้มหน้าแล้วถอยกลับไปภายในลานเรือนหลงเหลือเพียงเจียงโย่วหนิงและจ้าวหยวนเช่อสองคน กับกระด้งไม้ไผ่ที่เต็มไปด้วยสมุนไพรรอตากแห้งอีกหนึ่งใบจ้าวหยวนเช่อปรายตามองเจียงโย่วหนิ