โชคดีที่ยามนี้รู้แผนการของพวกนางแล้ว ในใจนางมีความระแวดระวัง ไม่น่าจะถูกพวกนางลอบทำร้ายได้อีก“ลุกขึ้น”จ้าวหยวนเช่อปล่อยมือนางนัยน์ตาดำขลับของเจียงโย่วหนิงเต็มไปด้วยความงุนงง นางปรายตามองเขาคราหนึ่ง แต่ก็ยังคงยอมลุกขึ้นยืนแต่โดยดีเขาเรียกให้นางลุกขึ้นทำไมกัน?ช่างพิลึกคนนักจ้าวหยวนเช่อดึงนางไปด้านข้าง ส่วนตนเองก็ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้เจียงโย่วหนิงเอียงคอมองเขา อดมิได้ที่จะขมุบขมิบปากบ่นนางก็นึกว่ามีเรื่องอันใด ที่แท้เขาก็แค่อยากนั่ง จึงให้นางลุกขึ้นหรือ?“มานี่”จ้าวหยวนเช่อส่งสัญญาณให้นางมานั่งบนตักเขา“ข้าไม่เหนื่อย”เจียงโย่วหนิงไม่เพียงไม่สนใจเขา ซ้ำยังก้มหน้าถอยหลังไปหนึ่งก้าว ใบหน้าร้อนผ่าวไร้ยางอายนักผู้ใดจะอยากไปนั่งในอ้อมกอดเขากัน?“ข้ามีข่าวที่น่าจะเป็นประโยชน์ต่อเจ้าอยู่ข่าวหนึ่ง ไม่รู้ว่าเจ้าอยากฟังหรือไม่?”จ้าวหยวนเช่อเชิดปลายคางขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงราบเรียบไม่ช้าไม่เร็ว ทว่าแววตากลับแฝงความนัยลึกซึ้งใบหน้าขาวผ่องของเจียงโย่วหนิงพลันแดงซ่านขึ้นมาทันทีนางถอยหลังไปหนึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ สองมือซ่อนไว้ด้านหลัง ถลึงตามองเขาด้วยความเขินอายปนขัดเคือง
اقرأ المزيد
