Todos los capítulos de พันธกาลเร้นรัก: Capítulo 291 - Capítulo 300

ม่านเตียงถูกเกี่ยวขึ้นไปเบื้องหน้าของเจียงโย่วหนิงกลับมาสว่างไสวอีกครั้งใบหน้าของนางหันเข้าหาด้านในเตียง ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย“ลุกขึ้น”จ้าวหยวนเช่อวางเสื้อผ้าลงบนขอบเตียง แล้วยื่นมือไปดึงตัวนางเจียงโย่วหนิงบิดข้อมือขัดขืนทว่านางจะดิ้นหลุดได้อย่างไร? สุดท้ายจึงถูกเขาฝืนดึงให้ลุกขึ้นนั่งนางใช้มือข้างหนึ่งปิดบังเรือนร่างด้านหน้าด้วยความโกรธเคือง ก่อนจะยกเท้าขึ้นถีบเขา ทว่าความปวดเมื่อยบริเวณเอวและหน้าท้องกลับรั้งการเคลื่อนไหวของนางไว้นางทั้งโกรธทั้งน้อยใจ จึงหันหลังให้และไม่สนใจเขาอีกจ้าวหยวนเช่อไม่เอ่ยสิ่งใด เพียงยกมือขึ้นไปดึงสายคาดเอวของนาง“ท่านจะทำอันใด?”เจียงโย่วหนิงทั้งหวาดกลัวและต่อต้าน นางเบิกตาสีแดงก่ำกว้างแล้วหันขวับกลับมาถลึงตาใส่เขาเขาทรมานนางมานานเพียงไรแล้ว? เหตุใดยังจะทำอีก?“เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เจ้า”บนใบหน้าของจ้าวหยวนเช่อไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ใด“ข้าทำเอง”เจียงโย่วหนิงผลักเขาออกหากนางยังไม่ยอมเปลี่ยนเสื้อผ้า เขาคงต้องลงมือจัดการด้วยตนเองจริง ๆนางไม่อยากถูกเขาแตะต้องเกลียดชังเขาจ้าวหยวนเช่อยืนนิ่งอยู่ข้างเตียง และมิได้ยื่นมือออกไปอีกเจี

“จ้าวอวี้เหิง ท่านปล่อยข้านะ…”เอวบางของเจียงโย่วหนิงถูกเขากอดรัดเอาไว้ ทว่ามือเท้ายังคงเป็นอิสระนางทั้งเตะทั้งตีเขา ทว่าเมื่อถูกรัดอยู่ในอ้อมอกด้วยท่าทางเช่นนี้ ก็มิอาจออกแรงได้เลยแม้แต่น้อยนางราวกับกระต่ายที่กำลังโกรธจัด อ้าปากกัดลงบนบ่าของเขาเต็มแรงย่ำยีหยามเกียรตินางมาครึ่งค่อนวันยังไม่พอ ยามนี้ยังคิดจะทำอีก ในหัวของเขามีเพียงเรื่องพรรค์นั้นหรืออย่างไร?นางเกลียดชังเขาแทบขาดใจ ริมฝีปากและซี่ฟันจึงมิได้ออมแรงไว้เลยแม้แต่น้อยแม้จะมีเนื้อผ้าขวางกั้น แต่รอยกัดนี้ก็มิได้เบาบางเลยทว่าจ้าวหยวนเช่อกลับคล้ายไม่รู้สึกเจ็บปวด ฝีเท้าของเขามิได้หยุดชะงักลงเลยสักนิดกลับเป็นเจียงโย่วหนิงเองที่นึกหวาดกลัวขึ้นมาในภายหลัง จึงยอมผละออกจากเขานางหลุบตาลงมองบนบ่าของเขา เนื้อผ้ามีรอยเปียกชื้นสีเข้มเป็นวง ภายในปากคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือดกัดจนเลือดออกเลยหรือ?“เปลี่ยนมากัดข้างนี้สิ”จ้าวหยวนเช่อปล่อยให้นางนั่งลงบนขอบเตียง ส่วนตนเองโน้มตัวลงยื่นบ่าอีกข้างไปตรงหน้านาง“ท่านปล่อยข้านะ ข้าเกลียด ข้าเกลียดชังท่าน…”เจียงโย่วหนิงกำหมัดแน่น ทุบตีเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย น้ำเสียงเจือสะอื้นไห้

ร่างกายที่ร้อนผ่าวของเขานั้น ไม่อาจเพิกเฉยได้เลยแม้แต่น้อยนางรู้สึกราวกับว่าตนเองกำลังนอนอยู่ในเตาผิงก็มิปาน ความร้อนอบอวลจนแทบหายใจไม่ออก“เจ้ากับตู้จิ่งเฉินไปพบกันที่ใด?”ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเนิ่นนานเพียงใด จู่ ๆ จ้าวหยวนเช่อก็เอ่ยถามนางขึ้นมา“บนถนนหลวงเจ้าค่ะ”เจียงโย่วหนิงบอกตำแหน่งที่ตั้งอย่างละเอียดแก่เขาตามความจริงนางหลุบตาลงด้วยความเศร้าหมองท้ายที่สุดแล้วเขาก็ไม่เชื่อใจนาง คิดว่านางกับตู้จิ่งเฉินมีเรื่องพัวพันกัน“วันหน้าไม่อนุญาตให้ไปมาหาสู่กับเขาอีก”จ้าวหยวนเช่อลูบเส้นผมของนางอย่างแผ่วเบาเจียงโย่วหนิงมิได้เอ่ยสิ่งใดแม้นางจะมิได้ใส่ใจตู้จิ่งเฉินถึงเพียงนั้น แต่นางก็ไม่มชอบที่ถูกจ้าวหยวนเช่อตีกรอบเช่นนี้“พูดสิ”จ้าวหยวนเช่อขยี้ศีรษะนางเบา ๆ เป็นเชิงเร่งเร้าเจียงโย่วหนิงตอบรับสั้น ๆ ว่า “อืม” เสียงเบานางมิได้ตอบตกลงเขาสักหน่อยจะไปมาหาสู่กับผู้ใดล้วนเป็นเรื่องของนาง นางไม่ต้องการให้เขามาบงการ“ขอไปทีเช่นนี้เชียว...”จ้าวหยวนเช่อขยี้ศีรษะนางอีกคราแต่ก่อนยามที่ยังมิได้สอนให้นางอ่านออกเขียนได้ นางทั้งขี้ขลาดและหวาดกลัว ผู้ใดก็รังแกนางได้ นางทำได้เพียงโอ

รถม้าหยุดลงจ้าวหยวนเช่อก้าวลงไปเป็นคนแรก แล้วหันกลับมายื่นมือประคองนางเจียงโย่วหนิงบีบมือทั้งสองข้างเข้าหากันแน่น เม้มริมฝีปาก ไม่อยากมีท่าทีสนิทสนมกับเขาต่อหน้าผู้คนที่นี่มิใช่ข้างนอก ทว่ากลับมาถึงจวนเจิ้นกั๋วกงแล้วพวกเขาคือพี่น้องจ้าวหยวนเช่อเงยใบหน้าหล่อเหลาหมดจดขึ้น ดวงตาคมเข้มจดจ้องนางอย่างร้อนแรง ยังคงดื้อดึงยื่นมือไปตรงหน้านางอีกคราเจียงโย่วหนิงสูดลมหายใจเข้าลึก ท้ายที่สุดก็ยอมยื่นมือออกไป วางแหมะลงบนปลายนิ้วของเขาอย่างแผ่วเบาหากนางไม่ยอมทำตาม เขาก็คงจะขุ่นเคืองขึ้นมาอีก“อวี้เหิง เจ้ากลับมาแล้ว!”ขณะที่เจียงโย่วหนิงกำลังจับมือของจ้าวหยวนเช่อ และเท้าข้างหนึ่งเพิ่งเหยียบลงบนพื้น เสียงของนางหานก็พลันดังขึ้นในใจนางตื่นตระหนก หวาดกลัวว่านางหานจะมาเห็นภาพนี้เข้า ชั่วขณะนั้นนางไม่สนใจสิ่งใด รีบชักมือกลับอย่างรวดเร็วทว่าร่างกายของนางยังยืนไม่มั่นคง เมื่อชักมือกลับเช่นนี้ ร่างทั้งร่างจึงถลาคะมำไปเบื้องหน้าจ้าวหยวนเช่อยืนอยู่ตรงหน้านางพอดีเขาสายตาไวและมือไว จึงประคองนางเอาไว้ได้อย่างง่ายดายคงเป็นเพราะนางหานอยู่ที่นี่ เขาจึงมิได้โอบเอวของนาง แต่กลับรักษามารยาทประ

นังตัวดีเจียงโย่วหนิงผู้นี้ คิดจะทำร้ายจวนเจิ้นกั๋วกงของพวกเขาทั้งจวนเลยหรืออย่างไร!“ท่านแม่ หากท่านอยากให้ข้าคุกเข่า ข้าก็จะคุกเข่า ขอเพียงท่านอย่าได้โมโหเลยเจ้าค่ะ” เจียงโย่วหนิงคุกเข่าลงดังตุบด้วยท่าทางหวาดกลัวสุดขีด พลางสะอื้นไห้เอ่ยว่า “ท่านจะลงโทษข้าเพื่อระบายโทสะอย่างไรก็ได้ทั้งสิ้น แต่ที่ท่านกล่าวถึงข้ากับท่านพี่นั้น เป็นเรื่องที่มิอาจเป็นไปได้โดยเด็ดขาด ท่านจะมาใส่ไคล้ท่านพี่เช่นนี้มิได้นะเจ้าคะ หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ย่อมส่งผลเสียต่อชื่อเสียงของท่านพี่เป็นแน่...”ยิ่งนางหวาดกลัวเพียงไร ความคิดกลับยิ่งแจ่มชัดมากขึ้นเท่านั้น นางรู้ดีว่าเรื่องนี้ต่อให้ต้องตายก็ยอมรับมิได้เด็ดขาดนางหานไม่มีหลักฐาน จึงมิอาจลงมือกับนางได้โดยง่ายหากนางยอมรับ ก็เท่ากับถึงคราวตายของนางแล้ว“เจ้ายังรู้ด้วยหรือว่าจะเป็นผลเสียต่อชื่อเสียงของเขา?”นางหานถูกคำพูดของนางยั่วโมโหจนโกรธจัด หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรงช่างกล้าพูดนัก! เช่นนั้นไฉนนางยังใช้มารยาจิ้งจอกพวกนั้นอยู่อีก!นังตัวชั้นต่ำที่ดูไม่ได้ความแถมยังขี้ขลาดตาขาวผู้นี้ เดิมทีคิดว่าจะรับมือได้ง่ายดายนัก เมื่อต้องมาประจันหน้ากันจริง