Todos los capítulos de พันธกาลเร้นรัก: Capítulo 301 - Capítulo 310

ประตูทางเข้าอารามอวิ๋นเซียวดูโอ่อ่าเคร่งขรึม บนลานหินยกสูงมีซุ้มประตูโค้งสามช่องตั้งตระหง่านอยู่ลานด้านหลังมีต้นสนโบราณยืนต้นตระหง่าน ควันสีจางลอยกรุ่นจากเตาหอมหิน บรรยากาศเงียบสงบและร่มเย็นสตรีวัยกลางคนที่ดูอายุไม่เกินห้าสิบปีผู้หนึ่งเกล้าผมมวยสูง สวมชุดนักพรต กำลังยืนฝึกสมาธิอยู่ใต้ต้นสนนางก็คือมารดาของเจิ้นกั๋วกง ฮูหยินผู้เฒ่าเจิ้นกั๋วกงนางหานมิกล้ารบกวนสุ่มสี่สุ่มห้า จึงพาเฝิงมามายืนรออยู่อีกด้านอย่างเงียบ ๆผ่านไปครู่ใหญ่ ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวถึงได้ผ่อนลมปราณและลืมตาขึ้น“ท่านแม่”นางหานรีบเดินเข้าไปหา“เหตุใดเจ้าถึงมาที่นี่ได้?”ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวรับผ้าเช็ดหน้าจากฮวามามามาซับเหงื่อบนหน้าผากสำหรับการมาเยือนของนางหาน นางมิได้แสดงท่าทีต้อนรับขับสู้หรือเย็นชา ท่าทีดูสงบนิ่งยิ่งนักท้ายที่สุดแล้วนางคือผู้บำเพ็ญเพียร ย่อมต้องละทิ้งกิเลสตัณหาทั้งปวง“ในจวนมีเรื่องเจ้าค่ะ” นางหานยิ้มเจื่อน “หากไม่มีเรื่องราว สะใภ้ย่อมมิกล้ามามารบกวนท่านแม่”“เข้ามาคุยกันข้างในเถิด”ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวเดินนำเข้าไปในเรือนนางหานรีบตามเข้าไป ปากก็กล่าวว่า “ที่สะใภ้มาวันนี้ ก็เพื่อจะรับท่านแม่กล

เจียงโย่วหนิงเดินไปกลางห้อง หลุบขนตาดำขลับลงต่ำ แล้วคารวะผู้ที่นั่งอยู่เบื้องบนแต่ก่อนล้วนเป็นนางที่แอบมองจ้าวหยวนเช่อ ทว่าจ้าวหยวนเช่อไม่เคยแลมองนางเลยบัดนี้จ้าวหยวนเช่อมองนางแล้ว แต่นางกลับไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองอีกนางมองฮูหยินผู้เฒ่าจ้าว ไม่ผิดจากที่คาดไว้ นางมิอาจมองสิ่งใดออกเลย คนเช่นฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวย่อมไม่มีทางเผยความในใจออกมาให้เห็นเป็นแน่ครั้นหันไปมองนางหาน บนใบหน้าก็ประดับด้วยรอยยิ้ม ไร้ซึ่งท่าทีเกรี้ยวกราดดุดันดังเช่นเมื่อวานถึงกระนั้นนางกลับมิได้คลายความระแวดระวังลงเลยแม้แต่น้อยนางหานจะนำความสงสัยของตนไปบอกกล่าวแก่ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวหมดแล้วหรือไม่? หลังจากนี้ พวกนางจะร่วมมือกันจัดการนางงั้นหรือ?“โย่วหนิงมาแล้ว” สายตาของฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวทอดมองมาที่นาง เผยรอยยิ้มพลางกวักมือเรียก “มาสิ มานั่งข้าง ๆ ข้า”นางถอดชุดนักพรตออกแล้ว เปลี่ยนมาสวมเสื้อเป้ยจื่อคอตรงสีกรมท่า ด้านนอกคลุมทับด้วยผ้าพาดไหล่ผืนยาวทอลายในตัว ท่วงทีวาจาล้วนเปี่ยมไปด้วยความน่าเกรงขามของนายหญิงผู้เฒ่าแห่งตระกูลใหญ่นางมองเจียงโย่วหนิง ประกายตาแฝงความหวาดระแวงวูบผ่านไม่พบกันเพียงไม่กี่ปี แม่หนูผู้นี้

นางจึงตัดสินใจดึงตัวจ้าวเยว่ไป๋ให้เดินไปด้วยกันโชคดีที่จ้าวหยวนเช่อมิได้ข่มขู่นางอีก ทั้งฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวและนางหานก็มิได้วางแผนร้ายอันใดเพิ่มเติมพริบตาเดียวก็ถึงยามรับประทานอาหารกลางวันเจียงโย่วหนิงและจ้าวเยว่ไป๋นั่งอยู่ตำแหน่งรั้งท้ายสุดจ้าวหยวนเช่อและจ้าวเชียนหัวนั่งขนาบซ้ายขวาข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวเจิ้นกั๋วกงก็ตั้งใจเร่งรุดกลับมาเช่นกันผู้คนร่วมโต๊ะอาหารนี้ ภายนอกดูราวกับว่าชื่นมื่นกลมเกลียวกันยิ่งนักฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวก็ดูคล้ายกำลังเพลิดเพลินกับความสุขพร้อมหน้าพร้อมตาของครอบครัว“โย่วหนิง” นางหานลุกขึ้นกะทันหัน ส่งยิ้มเอ่ยกับเจียงโย่วหนิง “ท่านย่าของเจ้าชอบกินบัวลอยเหล้าหวานดอกกุ้ยฮวาตรงหน้าเจ้านัก เจ้าตักให้ท่านย่าสักชามสิ วันนี้ท่านย่าของเจ้าก็เอ่ยปากแล้วว่าจะถือว่าเจ้าเป็นดั่งหลานสาวในไส้ เจ้าจะไม่แสดงความกตัญญูหน่อยหรือ?”ใบหน้าของนางเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม ราวกับเป็นมารดาผู้เมตตากำลังสั่งสอนบุตรสาวให้รู้จักธรรมเนียมเมื่อครู่ตอนอยู่ในสวน นางกับแม่สามีได้ปรึกษาหารือกันไว้แล้วแผนการเดิมที่พวกนางตั้งใจจะใช้นั้นกินเวลานานเกินไป สู้ใส่ร้ายเจียงโย่วหนิงตรง ๆ เลยจะรวด

“ท่านอย่า... ท่านอย่าทำเช่นนี้ ข้ากลัว...”สองมือของเจียงโย่วหนิงยันแผงอกของเขาไว้แน่น หยาดน้ำตารื้นวนเวียนอยู่ในหน่วยตาเมื่อครู่เขาข่มขู่หลอกให้ตื่นกลัวในเรือนชุนฮุยยังไม่พอ ออกมาแล้วก็ยังกระทำเช่นนี้อีกที่นี่คือระเบียงทางเดิน แม้สองด้านจะเป็นกำแพง ทว่าอีกสองด้านยังเปิดโล่งอยู่หากมีผู้ใดเดินผ่าน นางคงไม่มีแม้แต่ที่ให้หลบซ่อน“มิใช่บอกแล้วหรือ ว่าไม่อนุญาตให้ร้องไห้?”นิ้วหัวแม่มือของจ้าวหยวนเช่อเกลี่ยผ่านหางตาของนาง เช็ดหยาดน้ำตาที่รินไหลออกมา“มิใช่เพราะท่านหรอกหรือ ท่านมักจะเป็นเช่นนี้เสมอ...”ความน้อยเนื้อต่ำใจในส่วนลึกของเจียงโย่วหนิงมิอาจสะกดกลั้นเอาไว้ได้อีกเดิมทีนางมิได้อยากร้องไห้ ทว่าพอเขาเอ่ยปาก น้ำตาของนางก็มิอาจควบคุมได้ ไหลกลิ้งหล่นลงมาตามพวงแก้ม ภายในใจทั้งขุ่นเคืองและร้อนรนล้วนต้องโทษเขามิใช่หรือ? ดีแต่รังแกนางเขายังจะกล้าพูดอีก“ยังมิได้ทำอันใดเจ้าเสียหน่อย”บนใบหน้าของจ้าวหยวนเช่อปรากฏแววอ่อนใจอย่างหาได้ยากยิ่ง ทั้งยังประคองใบหน้าของนางไว้แล้วช่วยเช็ดน้ำตาให้อย่างเบามือ“เช่นนั้นคราวหน้าท่านก็อย่าทำเช่นนั้นอีก”เจียงโย่วหนิงผลักมือของเขาออกแล้วเบื

ใบหูและลำคอของเจียงโย่วหนิงแดงก่ำ นางกลืนน้ำลายลงคอด้วยความประหม่า ดวงตาดำขลับกลอกไปมาอย่างระแวดระวัง ชะเง้อคอมองซ้ายแลขวานางกลัวว่าจู่ ๆ จะมีคนเดินผ่านมาเห็นตอนที่นางจุมพิตเขาหากเป็นเช่นนั้นก็ไม่เร่งรบกวนให้นางหานและฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวต้องลงมือ นางคงถูกลากตัวไปตีจนตายที่ศาลบรรพชนเป็นแน่จ้าวหยวนเช่อมองใบหน้าเล็กที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาของนาง ประกายความขบขันอดมิได้ที่จะพาดผ่านลึกเข้าไปในดวงตาเจียงโย่วหนิงอาศัยจังหวะที่ไร้ผู้คน ยื่นมือไปโอบรอบลำคอของเขา เขย่งปลายเท้าโน้มตัวเข้าไปใกล้ แล้วประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากของเขาคราหนึ่งริมฝีปากของเขาทั้งร้อนผ่าวและอ่อนนุ่ม กลิ่นหอมของโกฐชฎามังสีติดอยู่บนกลีบปากของนาง ทำเอาเหงื่อผุดพรายขึ้นบนหน้าผาก ร่างทั้งร่างร้อนรุ่มราวกับถูกแผดเผาอยู่ในซึ้งนึ่งก็มิปานจ้าวหยวนเช่อเม้มริมฝีปากจ้องมองนาง ชั่วขณะหนึ่งก็มิได้ขยับเขยื้อน และมิได้เอ่ยสิ่งใด“เช่นนี้พอได้หรือไม่?”เจียงโย่วหนิงเอ่ยถามเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาภายในใจนางนั้นไร้ซึ่งความมั่นใจสิ่งที่เขาต้องการย่อมมิใช่การจุมพิตเพียงแผ่วเบาเช่นนี้เป็นแน่มือของนางกำชายเสื้อของตนเองเอาไว้แน่น พล