Tous les chapitres de : Chapitre 341 - Chapitre 350

คำอธิบายของนาง เขาไม่รับฟังแม้แต่ครึ่งคำ เขาไม่เคยให้เกียรตินางเลยสักครั้งจับตัวนางกลับมาจากซูโจว ก็เพียงเพื่อเก็บนางไว้ข้างกาย ให้เขาได้กระทำเช่นนี้ทุกยามที่ต้องการเพราะเขาชมชอบความสัมพันธ์ที่ผิดทำนองคลองธรรม ชมชอบความตื่นเต้นเร้าใจเช่นนี้ ชมชอบที่จะได้เห็นนางทรมานและหลั่งน้ำตา“ห้ามยุ่งเกี่ยวกับเซี่ยหวยอวี่อีก”เนิ่นนานผ่านไป จ้าวหยวนเช่อจึงเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาน้ำเสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย ฟังดูปราศจากความเย็นชาดังเช่นวันวาน กลับเพิ่มความอ่อนโยนขึ้นหลายส่วนเจียงโย่วหนิงเม้มริมฝีปากแน่นไร้ซึ่งคำพูด น้ำตาไหลรินลงมาเงียบ ๆนางเคยบอกเขาไปแล้ว ว่านางไม่ได้สนใจเซี่ยหวยอวี่แต่เขาไม่คิดจะเชื่อเลยสักนิด“พูดมา”มือใหญ่ของจ้าวหยวนเช่อบีบปลายคางนาง บังคับให้นางหันหน้ากลับมายามนี้เองเขาจึงได้เห็นคราบน้ำตาที่หางตาของนาง“เหตุใดจึงร้องไห้อีกแล้ว?”การกระทำของจ้าวหยวนเช่อชะงักไปเล็กน้อยเขามองลงมาจากมุมสูง มือใหญ่ประคองใบหน้านางไว้ คอยเช็ดหยาดน้ำตาที่หางตาให้นาง“ไม่ต้องให้ท่านมาสนใจ”เจียงโย่วหนิงผลักมือเขาออก ริมฝีปากถูกกัดจนเป็นรอยฟันสีเข้มสองรอย“แล้วจะให้ใครมาสนใจ?

รอยคราบน้ำเปรอะเปื้อนอยู่ทั่วผืนผ้าห่ม บ่งบอกถึงความเร่าร้อนเมื่อครู่นางคลำหาเชือกผูกเอี๊ยมแล้วผูกให้แน่น ในใจทั้งอับอายและขุ่นเคืองย่อมต้องขุ่นเคืองที่จ้าวหยวนเช่อไม่สนความสมัครใจของนาง นึกอยากจะรังแกก็รังแกกันตามอำเภอใจส่วนที่อับอายคือตัวนางเองนางคล้ายจะคุ้นชินกับการทำเรื่องพรรค์นั้นกับเขาเสียแล้วภายหลังก็ไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกหนำซ้ำยังรู้สึกสุขสมทว่าพอคิดถึงกระบวนท่าเหล่านั้นของเขาที่ล้วนเรียนรู้มาจากนางคณิกาอันดับหนึ่ง ความอับอายขัดเขินในใจก็ยิ่งเพิ่มพูนขึ้นอีกหลายส่วนนางก้าวลงจากเตียง ความปวดเมื่อยบริเวณช่วงเอวและหน้าท้องทำให้นางถึงกับสูดลมหายใจเข้าลึก อดไม่ได้ที่จะก่นด่าในใจว่า จ้าวหยวนเช่อก็คือพวกบัดซบที่หน้าเนื้อใจเสือเหมือนในตำราไม่มีผิดด้านนอกแว่วเสียงของฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวดังมาให้ได้ยินเลือนรางเจียงโย่วหนิงรู้สึกผิดในใจ นางเกาะขอบเตียงย่องฝีเท้าเดินไปจนถึงริมหน้าต่างด้านหลังนางเกรงว่าจะเกิดเสียงดัง จึงกล้าเพียงค่อย ๆ แง้มบานหน้าต่างออกทีละนิด ยามสวมใส่เสื้อผ้าเมื่อครู่นี้นางได้คิดวางแผนเอาไว้ในใจแล้วต่อให้จ้าวหยวนเช่อไม่จัดเตรียมให้ฟู่อวี้มารับ นางก็จะปีนห

จ้าวหยวนเช่อออกคำสั่งกับเขาการที่ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวมาหาในยามนี้ ย่อมมิใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอนเขาย่อมรู้ดีว่า ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวส่งสายสืบมาแฝงตัวอยู่ข้างกายเขา หนามยอกอกนี้จำต้องถอนทิ้ง“ขอรับ”ชิงเจี้ยนประสานมือรับคำขณะเดียวกัน ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวก็พาเฝิงมามาและสาวใช้สองสามคน เดินไปตามทางเดินเล็ก ๆ ด้านในประตูชั้นที่สอง“ฮูหยินผู้เฒ่า ท่านมิได้จะกลับเรือนชุนฮุยหรือเจ้าคะ?”ฮวามามาเห็นทิศทางที่นางเดินไปนั้นไม่ถูกต้อง จึงอดเอ่ยถามขึ้นมามิได้“ไปรอที่เรือนเยาเยว่ ข้าไม่เชื่อหรอกว่านางจะไม่กลับเรือน”ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวขบกรามแน่นจ้าวหยวนเช่อตบตาหลอกลวง นางไม่มีวิธีจัดการกับเขา เช่นนั้นก็ต้องรอดูว่า เจียงโย่วหนิงจะอธิบายกับนางเช่นไร?“ท่านว่า เหตุใดครานั้นฮูหยินใหญ่จึงต้องยืนกรานรั้งนางไว้ด้วยเจ้าคะ? หากรู้แต่แรกว่านางเป็นตัวกาลกิณี ปีนั้นฮูหยินผู้เฒ่าก็ไม่น่ารั้งนางไว้เลย”ฮวามามาประคองนางเดินไปเบื้องหน้า น้ำเสียงย่อมเต็มไปด้วยความโกรธแค้นร่วมกัน“ยามนั้นคิดเพียงว่า เด็กสาวตัวเล็ก ๆ คงกินข้าวไม่กี่คำ ผู้ใดจะล่วงรู้ว่าจะเกิดเรื่องเช่นในวันนี้ขึ้นเล่า?”ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวเองก็

นางหานยังยึดครองโรงรับจำนำที่บิดามารดาทิ้งไว้ให้ อีกทั้งยังริบเอาเงินทองมากมายที่สมควรเป็นของนางไปจนหมดสิ้นนี่หรือคือสิ่งที่ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวเอ่ยปากบอกว่า “มิได้ปฏิบัติอย่างอยุติธรรม”?“เจ้ารู้ตัวก็ดีแล้ว เกิดเป็นคนต้องรู้จักทดแทนบุญคุณ มิใช่เนรคุณ พี่ชายของเจ้าก็นับว่าเป็นยอดคนผู้หนึ่ง ในภายภาคหน้าย่อมต้องแต่งพี่สะใภ้ที่ฐานะทัดเทียมกัน ส่วนเจ้านั้นเล่า ในฐานะบุตรบุญธรรม มิใช่น้องสาวร่วมสายโลหิตของเขา ยามปกติควรจะอยู่ให้ห่างจากเขาเสียหน่อยจะดีกว่า เพื่อหลีกเลี่ยงคำครหาที่จะทำให้ชื่อเสียงของพี่ชายเจ้าต้องมัวหมอง”น้ำเสียงของฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวปราศจากความเกรงใจแม้แต่น้อย อีกทั้งยังกล่าวตักเตือนอย่างตรงไปตรงมาน้ำเสียงของนางฟังดูมีความเข้มงวดอยู่หลายส่วน และยังแฝงความดูแคลนอยู่ไม่น้อยนังหนูผู้นี้ที่มาไม่แน่ชัด ไม่รู้ว่าผู้ใดเป็นคนให้กำเนิด ถึงขั้นกล้ากระทำเรื่องต่ำทรามอย่างการยั่วยวนพี่ชายบุญธรรมได้ คาดว่าบิดามารดาของนางก็คงมิใช่คนดีมีศีลธรรมอันใด“คำสั่งสอนของท่านย่า ข้าจะจดจำไว้ในใจเจ้าค่ะ” เจียงโย่วหนิงลุกขึ้นย่อกายคารวะ “ท่านย่าโปรดวางใจ ข้าจะอยู่ให้ห่างจากพี่ชายอย่างแน่นอนเจ้าค

เจียงโย่วหนิงดูเหมือนจะมอบทางเลือกให้นางสองทาง ทว่าแท้จริงแล้วกลับมีเพียงทางเดียวเท่านั้นเพราะการเปิดโปงเรื่องราวของสองแม่ลูกย่อมเป็นทางตันมีผู้ใดบ้างที่ไม่อยากมีชีวิตรอด?การที่นางขโมยเครื่องประดับของฮูหยินผู้เฒ่าจ้าว ก็เพื่อให้บุตรชายมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ต้องโทษที่บุตรชายอกตัญญูผู้นั้นไม่เอาไหน มิเช่นนั้นนางจะตกต่ำถึงขั้นนี้ได้อย่างไร?“มามาลุกขึ้นเถิด”เจียงโย่วหนิงยื่นมือออกไปประคองนางขึ้นมาจ้าวหยวนเช่อเคยสอนนางไว้ว่า การปกครองคนต้องมีความยืดหยุ่นและเด็ดขาด ยามที่ต้องใช้กฎระเบียบก็มิอาจยอมถอย ทว่าเมื่ออีกฝ่ายยอมจำนนแล้ว ก็ควรแสดงความใกล้ชิดอย่างเหมาะสมเช่นนี้จึงจะทำให้ผู้น้อยยอมศิโรราบด้วยความเต็มใจวิธีการนี้ นางไม่เคยใช้กับผู้ใดมาก่อนกับฟางเฟยและฟู่อวี้ล้วนไม่จำเป็นต้องใช้ทว่ากับฮวามามา ในที่สุดก็สามารถนำมาทดลองใช้ได้เสียที“ขอบคุณเจ้าค่ะคุณหนู”ฮวามามาถูกประคองให้ลุกขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกแกมดีใจเดิมทีคิดว่าเมื่อคุณหนูกุมจุดอ่อนอันใหญ่หลวงของตนไว้ คงจะถูกจิกหัวใช้เยี่ยงทาสคาดไม่ถึงว่าคุณหนูจะปฏิบัติอย่างให้เกียรติถึงเพียงนี้ยามนี้นางจึงตระหนัก