Tous les chapitres de : Chapitre 351 - Chapitre 360

เจียงโย่วหนิงพยักหน้า หรุบตาลงครุ่นคิดอนุภรรยาหลายคนของเจิ้นกั๋วกงล้วนมีดีต่างกันไป แต่นางไม่เคยสืบรู้เลยว่าช่วงนี้อนุภรรยาคนใดในจวนกำลังเป็นที่โปรดปราน“คุณหนูต้องการสั่งให้บ่าวทำสิ่งใดหรือเจ้าคะ?” ฮวามามาเอ่ยถามด้วยความไม่วางใจนางมักจะกังวลเสมอว่าสิ่งที่เจียงโย่วหนิงสั่งการนั้นจะเป็นเรื่องที่ทำได้ยากยิ่ง“ทำให้ท่านย่าป่วยจริง ๆ เถิด”เจียงโย่วหนิงมองนางด้วยแววตากระจ่างใส ใบหน้าจริงจังยามออกคำสั่งฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวชอบแกล้งป่วยนักมิใช่หรือ? เช่นนั้นก็ทำให้นางป่วยจริง ๆ เสียเลยคนอายุมากปานนั้น หากร่างกายไม่สบายขึ้นมาจริง ๆ ก็คงไม่มีเรี่ยวแรงมาคอยกลั่นแกล้งนางอีกกระมัง?ฮวามามาชะงักไปครู่หนึ่ง เบิกตากว้างพลางถาม “คุณหนูจะให้บ่าววางยาฮูหยินผู้เฒ่าหรือเจ้าคะ?”คนดี ๆ จะป่วยขึ้นมาได้อย่างไร? หากไม่วางยาย่อมเป็นไปไม่ได้แน่นอนแต่เรื่องนี้…นางไม่กล้าทำจริง ๆ“นั่นเป็นเรื่องของมามา ข้าต้องการเพียงผลลัพธ์เท่านั้น” เจียงโย่วหนิงรู้ว่าอีกฝ่ายไม่กล้าปฏิเสธ จึงไม่พูดให้มากความ นางโบกมือให้ “เจ้าออกไปก่อนเถิด วันข้างหน้าหากทางท่านย่ามีเรื่องอันใด ให้รีบมารายงานเป็นคนแรก”ฮวามามาลังเ

ยามเจียงโย่วหนิงก้าวเข้ามาในโถงรับรอง จ้าวหยวนเช่อก็อยู่ที่นั่นก่อนแล้วดังคาดภายในโถงล้วนมีแต่ผู้อาวุโส เขานั่งอยู่ตรงตำแหน่งรองลงมาแม้จะอยู่ในท่านั่ง แผ่นหลังของเขาก็ยังคงเหยียดตรง ดูเคร่งขรึมและสง่างามอย่างมีมาดเจียงโย่วหนิงเพียงปรายตามองเขาแวบหนึ่ง แล้วก้าวออกไปทำความเคารพ “ท่านย่า ท่านแม่”“ท่านนี้คือฮูหยินผู้เฒ่าหวังจากจวนซุ่นอันโหว” ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวซึ่งนั่งอยู่ตำแหน่งประธานผายมือแนะนำ“คารวะฮูหยินผู้เฒ่าเจ้าค่ะ”เจียงโย่วหนิงหลุบตาลง ย่อเข่าทำความเคารพฮูหยินผู้เฒ่าหวังจากจวนโหวที่นั่งอยู่ตรงตำแหน่งแขก“นี่คือบุตรสาวบุญธรรมของจวนเรา แซ่เจียง” ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวยิ้มกล่าวกับฮูหยินผู้เฒ่าหวัง “นางขี้ขลาด ไม่ค่อยชอบออกจากเรือน วันนี้ท่านมา ข้าจึงให้นางมาเปิดหูเปิดตาเสียหน่อย”นางเอ่ยพลางกวักมือเรียกเจียงโย่วหนิง ท่วงท่ากิริยาช่างดูราวกับท่านย่าผู้เปี่ยมไปด้วยความเมตตา “มายืนอยู่ด้านหลังข้าเถิด”“เจ้าค่ะ”เจียงโย่วหนิงรับคำอย่างว่าง่าย ก่อนจะก้าวเดินไปทางด้านหลังของนางฮวามามายืนอยู่ตรงตำแหน่งนั้นพอดี นางเงยหน้าขึ้นมองพร้อมกับพยักหน้าให้เล็กน้อยเจียงโย่วหนิงเบือนหน้าหลบ

ที่นางกล่าวมาเหล่านี้ ย่อมเป็นเพียงคำพูดตามมารยาทเท่านั้น เหตุการณ์เมื่อครู่ นางเองก็มองไม่ชัดว่าเกิดขึ้นได้อย่างไรแต่นางก็พอจะเข้าใจได้ว่า เรื่องการชิงดีชิงเด่นในเรือนหลังนั้นเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ทว่าก็อาจจะเป็นความบังเอิญจริง ๆ“ท่านชมเกินไปแล้ว” ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวหัวเราะ “จวนของเราสืบทอดกฎระเบียบมาจากบรรพบุรุษ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือจริยธรรมของตระกูลที่ซื่อตรง ไม่ว่าจะเป็นบุตรชายหรือบุตรสาว ล้วนต้องอบรมสั่งสอนอย่างเข้มงวด หากเลี้ยงดูพวกเขาได้ไม่ดี ย่อมต้องละอายต่อบรรพชน...”วาจาที่กล่าวมาถึงตรงนี้ กลับต้องหยุดชะงักลงกะทันหัน จู่ ๆ ในท้องของนางก็ส่งเสียง “โครกคราก” ดังขึ้นมา และลอยเข้าหูของทุกคนในโถงรับรองอย่างชัดเจนผิดปกติทุกคนต่างมองไปที่นาง และชะงักงันอยู่กับที่สีหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าหวังยิ่งเปลี่ยนไป ก่อนจะรีบแสร้งทำเป็นกลบเกลื่อนฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวอับอายจนหน้าแดงก่ำ แทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี ในขณะเดียวกันก็ร้อนรนดั่งมดบนกระทะร้อน ลมในช่องท้องตีขึ้นตีลง พานให้เริ่มปวดบิดเป็นระลอก นางเจ็บปวดจนแทบจะเอ่ยสิ่งใดไม่ออกมีเพียงเจียงโย่วหนิงที่เม้มริมฝีปาก กรอกนัยน์ตาสีดำขลับล

คิดดูแล้ว คงเป็นจ้าวหยวนเช่อที่กำชับชิงเจี้ยน ให้หมอหลวงเจียงกล่าวเช่นนี้จ้าวหยวนเช่อกำลังช่วยนางอยู่หรือ?นางรู้สึกว่าช่างเหลือเชื่อนักฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวคือท่านย่าที่รักใคร่เอ็นดูเขาถึงเพียงนั้น เขาจะมาช่วยนางรับมือฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวได้อย่างไร?เขาคงไม่ได้ลุ่มหลงในเรือนร่างของนางถึงขั้นนี้กระมัง?หรือว่า เขามีจุดประสงค์อื่นใดแอบแฝงกัน?“รบกวนหมอหลวงเจียงแล้ว ช่วยสั่งยาให้สักเทียบเถิด?”นางหานรีบก้าวไปข้างหน้า นำทางให้หมอหลวงเจียงเดินออกไปด้านนอกนั่นเป็นเพราะฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวที่อยู่บนเตียงกลั้นเอาไว้ไม่อยู่อีกแล้ว“อาการเช่นนี้ไม่มียาเฉพาะหรอกขอรับ” หมอหลวงเจียงลูบเคราพลางกล่าว “ดื่มน้ำให้มากหน่อย วิ่งเข้าห้องน้ำสักสองสามรอบประเดี๋ยวก็หายเอง ข้าทำได้เพียงสั่งยาบำรุง เพื่อช่วยปรับสมดุลร่างกายให้ฮูหยินผู้เฒ่าในภายหลังเท่านั้น”“ลำบากท่านแล้ว”นางหานนำทางเขาไปที่โต๊ะ แล้วสั่งให้คนนำพู่กันกับหมึกมาให้“พวกเจ้ากลับกันไปให้หมดเถิด”ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวโบกมือให้จ้าวหยวนเช่อยามนี้นางไม่มีกะจิตกะใจจะมารับมือเจียงโย่วหนิงอีกแล้วหากพวกเขายังยืนมองอยู่ตรงนี้ อีกประเดี๋ยวนางต้องไปปลด

ในฐานะคนสนิทของฮูหยินผู้เฒ่าจ้าว นางย่อมรู้ซึ้งถึงอารมณ์และนิสัยใจคอของฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวเป็นอย่างดี รู้ว่ายามนี้ควรกล่าวสิ่งใดที่นางกล่าวเรื่องเหล่านี้ออกมา มิใช่เพราะเชื่อฟังคำของเจียงโย่วหนิงเพียงไร ทว่าเป็นเพื่อตัวนางเองต่างหากเพราะหากเรื่องของเจียงโย่วหนิงปิดเอาไว้ไม่อยู่ ย่อมเท่ากับว่าเรื่องของนางก็ปิดไม่อยู่เช่นกันนางรู้ตัวดีว่าตนเองลงเรือลำเดียวกับเจียงโย่วหนิงไปแล้ว ไม่อาจถอนตัวได้อีกต่อไป“นางหรือ?” ใบหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวซูบเหลือง สองมือประคองถ้วยชาพิงพนักเตียง “นางก็รู้อยู่แก่ใจว่าเรื่องในวันนี้เกี่ยวพันถึงการแต่งงานกับจวนซุ่นอันโหวว่าจะสำเร็จหรือไม่ เหตุใดจึงทำเช่นนี้?”อย่างไรเสียนางก็อายุมากแล้ว เมื่อต้องเผชิญกับความวุ่นวายถึงเพียงนี้ ร่างกายย่อมรับไม่ไหวเป็นธรรมดาสภาพของนางยามนี้ดูราวกับคนเพิ่งฟื้นไข้หนัก สติสัมปชัญญะก็มิได้แจ่มใสเหมือนดั่งยามปกติ“ฮูหยินผู้เฒ่า ท่านลืมไปแล้วหรือเจ้าคะ? ก่อนหน้านี้ฮูหยินเจิ้นกั๋วกงมิใช่เคยกล่าวไว้หรือว่า หากเรื่องแต่งงานของซื่อจื่อจัดการได้ยากนัก มิสู้ให้แต่งกับญาติผู้น้องเพื่อกระชับความสัมพันธ์ให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้นเล่าเจ้าคะ