Todos os capítulos de พันธกาลเร้นรัก: Capítulo 361 - Capítulo 370

หลีฮวาถอนหายใจด้วยความโล่งอก พลางยกมือขึ้นตบหน้าอกเบา ๆ โชคดีเหลือเกินที่ไม่มีใครพบเห็นนางมิกล้าประมาท รีบเงยหน้าขึ้นแล้วแนบหูเข้ากับช่องโหว่ของบานหน้าต่างเจียงโย่วหนิงทอดถอนใจ เอ่ยเสียงแผ่วเบา “ในจวนนี้ ท่านแม่ก็มิได้โปรดปรานข้าแต่แรกอยู่แล้ว ยามนี้ท่านย่ากลับมาก็ยิ่งรังเกียจข้าหนักขึ้นไปอีก ตอนนี้ท่านย่าป่วยไข้ อารมณ์เสียอยู่ทุกวัน เกรงว่าอีกประเดี๋ยวตอนไปคารวะเช้าเย็น คงจะหาเรื่องระบายโทสะเอาที่ข้าแน่ ฟางเฟย ข้าควรทำเช่นไรดี?”เดิมทีนางเป็นคนอ่อนโยนหัวอ่อน น้ำเสียงที่ดูน่าสงสารและไร้ที่พึ่งเช่นนี้ ช่างไม่ต่างอันใดกับวาจาและการกระทำในยามปกติของนางเลยหลีฮวาจึงมิได้เกิดความเคลือบแคลงสงสัยแม้แต่น้อยในใจของนางนั้น เจียงโย่วหนิงเป็นเพียงคนขี้ขลาดตาขาว หวาดกลัวไปเสียทุกเรื่อง และไร้ประโยชน์ที่สุดมาโดยตลอดนางดูแคลนเจียงโย่วหนิงจากก้นบึ้งของหัวใจ“บ่าวก็ไม่รู้เช่นกันเจ้าค่ะ” ฟางเฟยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเสนอว่า “เช่นนั้น คุณหนูก็แสร้งป่วยดีหรือไม่เจ้าคะ? หากท่านบอกว่าล้มป่วย ฮูหยินผู้เฒ่าก็คงมิให้ท่านไปแล้วกระมัง?”ถ้อยคำที่นางเอ่ยออกมายามนี้ ย่อมเป็นสิ่งที่ปรึกษาหารือกับคุณหน

“ท่านกั๋วกงกับอนุรำลึกความหลังกันเถิด ข้าไม่รบกวนแล้วขอรับ”ผู้ดูแลบ้านไร่ช่างรู้ความยิ่งนัก รีบทำความเคารพแล้วจากไปทันที“ตายจริง ข้าไม่ทราบว่าท่านกั๋วกงจะมา จึงมิได้เตรียมสิ่งใดไว้เลย ซือรุ่ย เจ้าไปเตรียมกับข้าวกับข้าสักสองสามอย่าง ซิ่งเอ๋อร์ เจ้าอยู่ปรนนิบัติท่านกั๋วกงให้ดี”ทันทีที่เข้ามาในห้อง อนุหลี่ก็ไม่รอช้าแม้แต่น้อย พาจ้าวซือรุ่ยเดินออกจากประตูไปทันทีทิ้งห้องไว้ให้เจิ้นกั๋วกงกับหลินซิ่งเอ๋อร์อยู่ตามลำพัง“นายท่าน ดื่มชาเจ้าค่ะ...”หลินซิ่งเอ๋อร์ประคองถ้วยชา เดินขวยเขินเข้าไปเบื้องหน้าเจิ้นกั๋วกง ยกสองมือขึ้นประคองส่งให้สายตาของเจิ้นกั๋วกงจับจ้องอยู่บนใบหน้าของนาง ในใจยิ่งรู้สึกพึงพอใจ ยามที่เขารับถ้วยชา พลันรวบกำมือของหลินซิ่งเอ๋อร์ไว้ แล้วกระชากร่างนางเข้ามาหาตัวอย่างแรง“เพล้ง!”หลินซิ่งเอ๋อร์มิได้ระวังตัว ถ้วยชาในมือจึงร่วงหล่นลงพื้น น้ำชาและเศษกระเบื้องแตกกระจายเกลื่อนกลาดในพริบตา“ว้าย! บ่าวสมควรตายเจ้าค่ะ”นางอุทานด้วยความตกใจ พลางทรุดตัวลงหมายจะเก็บกวาดเศษซากเหล่านั้น“ไม่ต้องสนใจหรอก”เจิ้นกั๋วกงดึงนางเข้าไปในอ้อมกอดหลินซิ่งเอ๋อร์มิได้ขัดขืนแม้แต่น้อย

เจียงโย่วหนิงยืดกายชะโงกมอง พลางส่งเสียงเรียกอยู่ที่ใต้ระเบียงทางเดินแสงอาทิตย์อัสดงสาดส่องอาบไล้เรือนร่างบอบบางให้กลายเป็นสีทองอร่าม ขับเน้นใบหน้างดงามหมดจดของนางให้ดูเคร่งขรึมสง่างามขึ้นหลายส่วนหลีฮวากำลังเร่งฝีเท้าเดินออกไปด้านนอก เมื่อได้ยินเสียงของนางก็ตกใจสะดุ้ง รีบหันขวับกลับมา “เปล่าเจ้าค่ะ ข้าเพียงจะไปเดินเล่นแถวหน้าประตู คุณหนู มีอันใดหรือเจ้าคะ?”นางกำลังกินปูนร้อนท้อง ชั่วขณะนั้นจึงลืมเลือนกระทั่งการแทนตนเองว่า “บ่าว”พื้นไม้ตรงนั้น นางได้ลอบทำกลไกเอาไว้เรียบร้อยแล้วขอเพียงเจียงโย่วหนิงเหยียบลงไป ต่อให้ขาไม่หัก ก็ต้องข้อเท้าแพลงจนไม่อาจลงจากเตียงได้นับครึ่งค่อนเดือนยามนี้นางกำลังจะนำเครื่องมือที่ใช้เมื่อคืนไปทิ้ง สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นหลักฐานมัดตัวทั้งสิ้นทว่าตลอดทั้งวันนี้ เจียงโย่วหนิงและนายบ่าวทั้งสามคนกลับคล้ายจะระแคะระคาย จึงผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันจับตาดูนางประเดี๋ยวเรียกให้นางเช็ดโต๊ะกวาดพื้น ประเดี๋ยวก็ให้นางไปตัดแต่งกิ่งไม้ดอกไม้ สรุปคือนางไม่อาจหาโอกาสอยู่ตามลำพังได้เลย กว่าจะสบช่องว่างได้ในยามนี้ นางเพิ่งคิดจะออกไปนำของไปทิ้ง เจียงโย่วหนิงกลับร้องเรียก

นางหานเจ็บปวดจนล้มลงไปกองกับพื้น ลุกไม่ขึ้น ได้แต่กอดขาขวาครวญครางเสียงหลง ความเจ็บปวดจากกระดูกขาหักใช่ว่าคนทั่วไปจะทนได้ หากมิใช่เพราะยังมีสติรั้งไว้ พะวงถึงฐานะและหน้าตาของฮูหยินเจิ้นกั๋วกง นางแทบอยากจะกอดขากลิ้งเกลือกไปกับพื้นเสียให้รู้แล้วรู้รอดนางจะมีกะจิตกะใจใดไปตอบคำถามของเจียงโย่วหนิงได้อีก?“คุณหนูเจียง รีบให้คนไปตามหมอ ไปตามหมอเร็วเข้า...”เฝิงมามาร้อนรนจนทำอะไรไม่ถูก ยื่นมือไปผลักเจียงโย่วหนิงคราหนึ่งเจียงโย่วหนิงถูกผลักจนเซถลาเคราะห์ดีที่ฟู่อวี้ตาไว มือไว ช่วยประคองนางไว้ได้ทันนางกระซิบเสียงเบา “คุณหนูอย่าส่งบ่าวไปเลยเจ้าค่ะ บ่าวจะคอยคุ้มครองท่าน”ยิ่งในยามชุลมุนเช่นนี้ นางยิ่งต้องปกป้องคุณหนูให้ดีมิเช่นนั้น หากคุณหนูมีอันตรายใดขึ้นมา นายท่านต้องถลกหนังนางทั้งเป็นแน่“คนใต้บัญชาของมามามีตั้งมากมาย ไฉนจึงไม่ส่งไปสักคนเล่า?”เจียงโย่วหนิงเพิ่งจะได้สติกลับคืนมานางไม่มีทางส่งคนของตนไปแน่ใช่ว่าคนของนางหานจะไม่มีเสียหน่อยเรื่องราวลุกลามถึงเพียงนี้ ยิ่งนางยื่นมือเข้าไปสอดมากเท่าใด ก็ยิ่งตกเป็นเป้าให้ถูกจับผิดได้ง่ายเท่านั้นต้องยืนดูอยู่ห่าง ๆ ถึงจะปัดความรับ

ที่นี่คือที่พำนักของเจียงโย่วหนิง คนแรกที่นางสงสัยย่อมเป็นเจียงโย่วหนิงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้จ้าวหยวนเช่อเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมเข้มทอดมองไปยังเจียงโย่วหนิงเช่นกันเจียงโย่วหนิงเตรียมการไว้ล่วงหน้าแล้ว ย่อมมิได้หวาดกลัวอันใด ทว่าภายในใจยังคงตื่นตระหนกอยู่บ้าง นางรวบรวมสมาธิ ช้อนดวงตากลมโตดำขลับขึ้น เผยสีหน้าประหลาดใจพลางกล่าวว่า “เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้? ข้าไม่รู้เรื่องเลยสักนิด”นางมิได้เปิดโปงออกไปตรง ๆ ว่าเรื่องนี้เป็นฝีมือของหลีฮวา ให้นางหานเป็นผู้สืบหาความจริงด้วยตนเองย่อมดีกว่าพูดมากย่อมพลาดพลั้งหากนางพูดมากไป รังแต่จะทำให้นางหานเกิดความคลางแคลงใจ“เฝิงมามา ตรวจสอบให้ข้า!”นางหานบันดาลโทสะนับตั้งแต่เข้าดูแลจัดการเรือนหลังของจวนเจิ้นกั๋วกง นางก็มักจะวางตัวให้สมฐานะ น้อยครั้งนักที่จะมีโทสะแต่ทว่ายามนี้นางเหลืออดแล้วจริง ๆ ความเจ็บปวดลึกถึงกระดูกที่ขาก็ทำให้นางหงุดหงิดมากพออยู่แล้ว ครั้นได้ยินว่าที่ตนต้องกลายเป็นเช่นนี้เป็นเพราะถูกผู้อื่นลอบทำร้าย นางยิ่งมิอาจข่มกลั้นเพลิงโทสะในใจไว้ได้แต่ไหนแต่ไรมามีเพียงนางที่วางแผนเล่นงานผู้อื่น จะถึงคราวให้ผู้อื่นมาใช้เล่ห์เหลี่ยมเพทุบาย