Todos os capítulos de พันธกาลเร้นรัก: Capítulo 391 - Capítulo 400

จ้าวหยวนเช่อลงมืออย่างคล่องแคล่ว เพียงชั่วครู่ก็เกล้าผมของนางขึ้นไปบนกระหม่อมจนเสร็จสิ้นเป็นดังคาด มวยผมจื่ออู่แบบเดียวกับเขาไม่มีผิดเพี้ยนเจียงโย่วหนิงเห็นเขาหยิบกวานครอบผมของเขาออกมาจากลิ้นชัก เพื่อนำมาสวมครอบมวยผมของนางเอาไว้“ผ่อนคลายหน่อยเถิด”จ้าวหยวนเช่อตบไหล่นางเบา ๆเจียงโย่วหนิงมิได้หันกลับไป นางฟุบอยู่ตรงหน้าต่างมองออกไปด้านนอก แสงแดดและสายลมโลมไล้เรือนกาย อาบไล้ดวงหน้าให้สว่างไสว พัดพาชายเสื้อให้พลิ้วไหวในมวลอากาศ อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของอิสรภาพร่างกายที่ตึงเครียดของนางค่อย ๆ คลายลง กำแพงในใจที่ก่อตัวสูงลิ่วลอบปริร้าวเป็นรอยแยกเล็ก ๆ อย่างเงียบงัน นางพิงกายอ่อนระทวยอยู่ริมหน้าต่าง ทอดถอนสายตามองทิวทัศน์เบื้องนอกอย่างตะกละตะกลาม ทั่วทั้งร่างผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนส่วนจ้าวหยวนเช่อก็เฝ้ามองนางแสงตะวันสาดส่องครอบคลุมร่างกายนางไปซีกหนึ่งพอดี โฉมสะคราญผู้อ่อนโยนบอบบางมีผิวกายขาวผ่องดุจหิมะ วงหน้าสวยซึ้งราวภาพวาดลดทอนความหวาดกลัวลงไป เผยให้เห็นความสดใสมีชีวิตชีวาที่นางพึงมี ข้อมือขาวนวลที่โผล่พ้นแขนเสื้อแคบออกมานั้น ประดุจยอดอ่อนที่เพิ่งผลิแตกจากกิ่งก้านในยาม

“เร็วขึ้นอีกหน่อยก็ได้”จ้าวหยวนเช่อเร่งม้าของตนให้เร็วขึ้นอีกนิด พลางหันกลับมาเตือนนางยามนี้เจียงโย่วหนิงพบว่าการขี่ม้าด้วยตนเองเพียงลำพังมิได้น่ากลัวอย่างที่คิด ม้าใต้ร่างมีนิสัยเชื่องยิ่งนัก ทั้งยังย่างก้าวได้อย่างราบรื่นมั่นคงนางตั้งสติ จับบังเหียนไว้แน่น ใช้ส้นเท้าเตะท้องม้าติด ๆ กันหลายครั้งตามที่จ้าวหยวนเช่อสอนม้าตัวนั้นว่านอนสอนง่ายตามคาด ชั่วพริบตาก็เร่งความเร็วขึ้นสิ่งนี้ช่วยเพิ่มความมั่นใจให้นางอย่างยิ่งยวด หลังจากนั้น ไม่ต้องรอให้จ้าวหยวนเช่อเอ่ยเตือน นางก็เร่งให้ม้าวิ่งเร็วขึ้นอีกด้วยตนเองแต่นางก็มิกล้าให้เร็วไปกว่านี้ ม้าจึงเพียงแค่วิ่งเหยาะ ๆ เมื่ออากาศบริสุทธิ์สดชื่นปะทะใบหน้าอย่างต่อเนื่อง นางก็รู้สึกเบาสบายขึ้นมาหลายส่วนการขี่ม้าไม่เพียงไม่น่ากลัว ทว่ายังรู้สึกสบายยิ่งนักนางควบม้าวิ่งไปเช่นนี้พักหนึ่งจ้าวหยวนเช่อควบม้าขึ้นหน้าไปอีกครั้ง หันกลับมาเอ่ยให้กำลังใจนาง “เร็วขึ้นอีกนิด!”“ย่าห์!”เจียงโย่วหนิงเริ่มมีขวัญกล้าขึ้นเรื่อย ๆ นางใช้หน้าแข้งหนีบท้องม้า พลางส่งเสียงเร่งรัดม้าตัวนั้นจึงสับกีบเท้าวิ่งตะบึงไปสองมือนางกุมบังเหียน สัมผัสได้ถึงแผงคอ

การถูกเขาจ้องมองยังจุดสงวนเช่นนี้ แม้จะเป็นการตรวจดูบาดแผล แต่นางก็ยังคงรู้สึกไม่เป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง นิ้วเท้าหดเกร็งเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว“เจียงโย่วหนิง เจ้าโง่หรือเปล่า? บาดเจ็บถึงเพียงนี้กลับไม่รู้จักปริปากบอกงั้นหรือ?”จ้าวหยวนเช่อขมวดคิ้ว สีหน้าดูย่ำแย่น้อยครั้งนักที่เขาจะใช้คำพูดตรงไปตรงมาดุด่าผู้คนเช่นนี้ยามกลางวัน เห็นนางชื่นชอบการขี่ม้าอย่างแท้จริง จึงปล่อยให้นางควบม้าเล่นนานขึ้นอีกหน่อยนึกไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่านางจะบาดเจ็บถึงเพียงนี้“ไม่เจ็บ...”เจียงโย่วหนิงก้มหน้าลงงุด นัยน์ตามีหยาดน้ำตารื้นขณะลอบมองเขาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆยามควบม้าไม่เห็นจะเจ็บ ผู้ใดจะไปรู้ว่ายามนี้จะเจ็บปวดถึงเพียงนี้กันเล่า?รู้อย่างนี้นางไม่ขี่ม้านานถึงเพียงนั้นหรอกจ้าวหยวนเช่อผุดลุกขึ้นด้วยใบหน้าดำทะมึน อุ้มนางไปวางลงบนเตียงนอนก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปครู่ต่อมา เขาก็กลับมาพร้อมกับยาทาแก้ฟกช้ำ ตลับยา และผ้าฝ้าย“ข้าทำเองเจ้าค่ะ...”เจียงโย่วหนิงยื่นมือออกไปรับของในมือเขา“อย่าขยับซี้ซั้ว”จ้าวหยวนเช่อเบี่ยงตัวหลบการกระทำของนาง นัยน์ตาลึกล้ำ แฝงแววไม่อนุญาตให้ปฏิเสธ“เจ็บนิดหน่อย ทนเอาหน

“ทำความคุ้นเคยกับมันหน่อยเจ้าค่ะ” เจียงโย่วหนิงวางแปรงในมือลง ซ่อนมือทั้งสองไว้ด้านหลังอย่างระมัดระวังตัว“ใครสอนเจ้าหรือ?”จ้าวหยวนเช่อเดินเข้ามา ยกมือขึ้นลูบหัวเสวี่ยอิ่งเบา ๆ“ยามเด็ก ตอนที่ท่านเรียนขี่ม้าในวัง กลับมาแล้วบอกข้าเจ้าค่ะ”เจียงโย่วหนิงก้มหน้าลง เอ่ยตอบเขากลับไปเสียงเบาเขาคงจะลืมไปแล้วกระมังในยามนั้น พวกเขายังเด็กกันนักจ้าวหยวนเช่อเล่าเรียนที่สำนักศึกษาหลวงพร้อมกับเหล่าองค์ชาย ทั้งยังเรียนขี่ม้ายิงธนูด้วยตอนนั้นเมื่อเขากลับมาถึงจวนก็บอกนางว่า ม้านั้นแสนรู้ยิ่งนัก จะเอาแต่บังคับขู่เข็ญมันไม่ได้ ยามว่างต้องป้อนอาหาร แปรงขนให้มันด้วยตัวเอง ลูบหัวและลำคอของมันเบา ๆ เพื่อให้ม้าคุ้นชินกับกลิ่นอายและท่าทางของผู้เป็นนาย เช่นนี้ม้าถึงจะยอมเชื่อฟังคำสั่งของนายอย่างว่าง่าย“ไปกันเถอะ”จ้าวหยวนเช่อจูงมือนาง“ไม่ขี่ม้าหรือเจ้าคะ?”เจียงโย่วหนิงหันใบหน้าไปมองเขา“เจ้าบาดเจ็บอยู่”จ้าวหยวนเช่อเอ่ยเสียงเรียบชิงเจี้ยนบังคับรถม้ามาตรงหน้าคนทั้งสองอย่างรวดเร็วเจียงโย่วหนิงหันกลับไป มองเสวี่ยอิ่งอย่างอาลัยอาวรณ์แผลของนางไม่ค่อยเจ็บแล้ว นางยังอยากขี่ม้าอยู่บาดแผลเพ

“พวกเรานำยาสามัญที่ใช้บ่อยมาด้วยจำนวนหนึ่ง หากพวกท่านต้องการก็สามารถเลือกดูได้”จ้าวหยวนเช่อปลดตะกร้าไม้ไผ่ลงมา นำยาที่อยู่ด้านในให้สตรีทั้งสองนางนั้นดูทั้งสองเลือกดูอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเรียกสตรีชาวบ้านมาอีกห้าหกคน แต่ละคนล้วนเลือกซื้อไปบ้างส่วนหนึ่งจ้าวหยวนเช่อขอน้ำจากพวกนางดื่มเล็กน้อย ระหว่างการซื้อขายก็แสร้งถามไถ่เรื่องราวเกี่ยวกับหมู่บ้านแห่งนี้อย่างเป็นธรรมชาติเจียงโย่วหนิงรับฟังอยู่ด้านข้าง คอยช่วยเขาหยิบจับสิ่งของสิ่งที่ทำให้นางประหลาดใจคือ ยาในตะกร้าไม้ไผ่กลับขายออกไปได้เกือบหมด ในจำนวนนั้นผงยาบรรเทาฟกช้ำถึงกับขายหมดเกลี้ยงเดิมทีนางคิดว่าการที่จ้าวหยวนเช่อนำยาเหล่านี้มาด้วย เป็นเพียงการทำเพื่อตบตาผู้คน นึกไม่ถึงว่ากลับสามารถขายออกไปได้จริง ๆน่าเสียดายที่ในภูเขาลึกแห่งนี้ห่างไกลจนเกินไป มิเช่นนั้นก็คงเป็นสถานที่ที่ดีในการทำมาค้าขายหลังจากส่งชาวบ้านที่มาซื้อของกลับไปจนหมด จ้าวหยวนเช่อก็จัดการเก็บข้าวของในตะกร้าไม้ไผ่ให้เรียบร้อย ก่อนจะเอียงศีรษะมองนาง “ยังเดินไหวหรือไม่?”“อืม”เจียงโย่วหนิงพยักหน้าจ้าวหยวนเช่อจูงมือนางมาจับไว้ “ก่อนฟ้ามืด น่าจะไปถึงหมู่บ้านถัดไ