Todos os capítulos de พันธกาลเร้นรัก: Capítulo 371 - Capítulo 380

เฝิงมามาและบ่าวไพร่คนอื่น ๆ พากันห้อมล้อมประคองนางหานเดินออกไปท่านหมอจางสะพายล่วมยาเดินตามไปเช่นกันจ้าวหยวนเช่อปรายตามองเจียงโย่วหนิง “มานี่”“ไปที่ใดหรือ?”เจียงโย่วหนิงอดไม่ได้ที่จะชะงักไปเล็กน้อย นางช้อนนัยน์ตาสีดำขลับขึ้นมองเขา“ท่านพ่อป่วย เจ้าจะไม่ไปดูหน่อยหรือ?”จ้าวหยวนเช่อเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย“อ้อ”เจียงโย่วหนิงขานรับเสียงเบา ก่อนจะก้มหน้าเดินตามไปนางยังนึกว่าเขาจะมาคิดบัญชีกับนางเสียอีก……บนตั่งนุ่ม เจิ้นกั๋วกงใบหน้าเขียวคล้ำ ปวดเจ็บจนสติเลอะเลือนไปนานแล้ว เหงื่อเย็นเยียบเปียกชุ่มจนซึมปลอกหมอนเขาขบกรามแน่น เสียงครางด้วยความเจ็บปวดเล็ดลอดไรฟันออกมาเป็นระลอก ร่างกายคุดคู้ม้วนตัวกลม มือยังคงกุมท้องน้อยเอาไว้แน่น ทั่วทั้งร่างสั่นเทาเล็กน้อยเพราะความเจ็บปวดสองแม่ลูกอนุหลี่และจ้าวซือรุ่ยยืนอยู่ด้านข้าง ทั้งสองมองหมอหลวงเจียงจับชีพจรด้วยสีหน้าอมทุกข์กังวลใจหลินซิ่งเอ๋อร์ไม่เคยพบเห็นเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน นางตกใจจนหน้าซีดเผือด คุกเข่าสั่นเทาอยู่บนพื้นตัวนางเองก็หารู้ไม่ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นเจิ้นกั๋วกงเข้ามาในเรือนของนางยามฟ้ามืด นางทำตามคำสั่งของอนุหลี่โดยนำ

นางหานเอนกายพิงพนักเก้าอี้ สีหน้าสงบนิ่งเป็นปกติรังนกสีเลือดชามนี้ผ่านมือชุนเถา ซ้ำยังถูกจ้าวซือรุ่ยกับอนุหลี่ยื้อแย่งไป ท้ายที่สุดถึงได้ตกถึงท้องเจิ้นกั๋วกงเรื่องนี้มีผู้เข้าไปพัวพันมากมายนัก อย่างไรเสียก็สืบสาวมาไม่ถึงตัวนางอยู่แล้วยามนี้นางจึงรู้สึกวางใจลงได้มาก“ใช่แล้ว” จ้าวซือรุ่ยพยักหน้า“ดี” นางหานเชิดคางขึ้นกล่าว “ข้าส่งของไปตามเรือนต่าง ๆ ล้วนเป็นเรื่องปกติวิสัย ที่ผ่านมาไม่เคยพบว่ามีพิษใดเจือปนในอาหารมาก่อน ยามนี้อาหารผ่านมือพวกเจ้าทั้งสามคน ท่านกั๋วกงกินเข้าไปแล้วถูกพิษ พวกเจ้าสามคน สรุปแล้วเป็นผู้ใดที่ตุกติกกันแน่?”“เรื่องนี้เกี่ยวอันใดกับพวกเราเล่า...”อนุหลี่เหลือบมองเจิ้นกั๋วกง หวังพึ่งให้เขาเอ่ยปากช่วยพูดแทนนางทว่าเจิ้นกั๋วกงกลับทำทีราวกับมองไม่เห็นสายตาของนาง“อวี้เหิง เจ้าดูเรื่องนี้เถิด...”นางหานหันไปมองจ้าวหยวนเช่อราวกับจะขอความช่วยเหลือนางปวดขาอย่างหนัก ไม่มีเรี่ยวแรงจะมาวุ่นวายเรื่องนี้จริง ๆไม่ว่าอย่างไรเรื่องนี้ ชุนเถาก็ต้องเป็นผู้รับเคราะห์อย่างแน่นอน“น้องหญิงสี่คิดว่า ต่อจากนี้ควรทำเช่นไร?”จ้าวหยวนเช่อปรายตามองจ้าวซือรุ่ย เอ่ยถามด้วยน้

คนที่มุ่งเป้าเล่นงานนาง ย่อมต้องเป็นยายเฒ่าผู้นี้อย่างแน่นอนเป็นเพราะยายเฒ่าไม่พอใจที่นางคิดจะจัดการเรื่องแต่งงานของจ้าวหยวนเช่อ ทั้งยังไม่สามารถจับผิดเรื่องบัญชีของนางได้ จึงได้คอยจ้องเล่นงานนางทุกฝีก้าว หวังจะแย่งชิงอำนาจดูแลจวนไป“บังอาจ!” ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวตบโต๊ะฉาด ลุกขึ้นยืน “หานอวี้หรู เจ้าคิดว่าเรือนหลังของจวนเจิ้นกั๋วกงนี้เจ้าเป็นใหญ่คนเดียว จะปิดฟ้าด้วยฝ่ามือข้างเดียวได้งั้นรึ?”นังคนอกตัญญู ก่อเรื่องถึงเพียงนี้ ไม่เพียงจะแก้ตัว ยังกล้าแว้งกัดนางอีกหรือ?“ลูกสะใภ้มิกล้า” นางหานก้มหน้า “เพียงแต่บ้านเมืองมีขื่อมีแป จวนมีกฎของจวน ชุนเถาทำเรื่องโหดเหี้ยมถึงขั้นทำร้ายกั๋วกง วันนี้หากละเว้นนาง วันหน้าย่อมมีคนกล้าเอาเยี่ยงอย่าง เช่นนี้เรือนหลังมิใช่วุ่นวายไปหมดหรือ? วันหน้าลูกสะใภ้จะดูแลเรือนหลังนี้ได้อย่างไรเจ้าคะ?”“ในเมื่อดูแลไม่ได้ ประจวบเหมาะกับที่เจ้าก็ได้รับบาดเจ็บ เช่นนั้นก็ไม่ต้องดูแลต่อแล้ว ส่งกุญแจห้องคลังมาเถิด กระดูกแก่ ๆ อย่างข้าในยามนี้ยังพอแข็งแรงอยู่บ้าง จะช่วยดูแลแทนพวกเจ้าไปสักระยะ”ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวเชิดคางขึ้น ปรายตามองนางหานในเมื่อนางหานรนหาที่ตายเอง เช่

การที่ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวทำเช่นนี้ ไม่เพียงเพื่อประหยัดค่าใช้จ่ายในจวนเท่านั้น เกรงว่าคงมีความนัยแฝงเพื่อสร้างบารมีด้วย เพราะถึงอย่างไรนางก็ไม่ได้จัดการดูแลจวนมาเนิ่นนาน หากไม่แสดงอำนาจออกมาเสียบ้าง เกรงว่าคนเบื้องล่างอาจจะไม่ยอมรับใช้บริเวณหน้าประตู มีเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังแว่วมานางอดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองไปทางประตูเรือน เดิมทีนึกว่าเป็นฟางเฟยลืมของแล้วย้อนกลับมา ทว่ากลับนึกไม่ถึงว่าผู้ที่เดินเข้ามาจะเป็นจ้าวหยวนเช่อเขาสวมชุดคอกลมสีฟ้าคราม ใบหน้าหล่อเหลาหมดจดก้าวเดินอย่างผ่าเผยท้าแสงสว่าง สายลมบางเบาที่พัดพาเข้ามาทำให้เปลวเทียนสั่นไหวเล็กน้อย เข็มขัดรัดเอวสอบเพรียว ภายในพื้นที่อันคับแคบนี้ ยิ่งขับเน้นให้เห็นช่วงไหล่กว้างและเรียวขาที่ยาวสง่าเจียงโย่วหนิงอดไม่ได้ที่จะเกร็งตัวตรง ใบหน้าซีดเผือด หัวใจเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะสำหรับนางหานแล้ว นางลงมือหนักเกินไปจริง ๆเขาต้องมาคิดบัญชีกับนางแน่แล้วทว่ากลับเห็นจ้าวหยวนเช่อถือดอกบัวสีชมพูสดใสสองสามดอกและฝักบัวอีกสองสามฝักไว้ในมือเขาเดินตรงไปยังโต๊ะเครื่องแป้ง นำดอกบัวเสียบลงในแจกันคอยาวลายเถาไม้เลื้อยที่ตั้งอยู่บนนั้น แล้วยกมือขึ้นจัด

ดวงตาดำขลับล้ำลึกสุดหยั่งของจ้าวหยวนเช่อสะท้อนแสงเทียนวูบวาบ คล้ายซุกซ่อนความรู้สึกที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ยเอาไว้“ทหารศัตรูล้วนเป็นมนุษย์ปุถุชนมีเลือดมีเนื้อ พวกเขาไม่ได้ทำอันใดผิด เพียงแต่มีจุดยืนต่างจากข้าและผู้ใต้บังคับบัญชาของข้า หากข้าไม่ฆ่าพวกเขา พวกเขาย่อมต้องฆ่าข้า ฆ่าคนของข้า ฆ่าบิดามารดาและพี่น้องของข้า ฆ่าทุกคนในต้าเจา เจียงโย่วหนิง พวกเขาไม่ผิด ข้าเองก็ไม่ผิด ทุกสิ่งล้วนเป็นเพราะสถานการณ์บีบบังคับ เจ้าเข้าใจหรือไม่?”จ้าวหยวนเช่อใช้สองมือกอบกุมไหล่บอบบางของนาง แววตาเคร่งขรึมเย็นเยียบ กล่าวเตือนสตินางอย่างไม่ช้าไม่เร็ว“ข้ารู้ ข้าไม่ได้ทำอันใดผิด หากข้าไม่จัดการพวกนาง พวกนางก็จะเป็นฝ่ายทำร้ายข้าจนตาย ทั้งยังจะพลอยทำให้อู๋มามาและฟางเฟย ตลอดจนฟู่อวี้ต้องตายตกตามกัน...”เจียงโย่วหนิงพยักหน้า นางเข้าใจความหมายของเขาหากนางไม่ทำเช่นนั้น คนรอบกายทุกคนล้วนต้องพลอยรับเคราะห์ไปด้วยจ้าวหยวนเช่อกล่าวถูกต้องแล้วเรื่องราวบีบคั้นให้นางมาถึงจุดนี้ ต่อให้นางไม่ทำเพื่อตนเอง ก็ต้องนึกถึงคนรอบข้างหากย้อนเวลากลับไปได้ นางก็ยังต้องทำเช่นนั้นอยู่ดีนางระบายลมหายใจออกมาแผ่วเบา ความอัดอั้นต