Todos os capítulos de พันธกาลเร้นรัก: Capítulo 381 - Capítulo 390

“เช่นนั้น... จะมีวิธีแก้ไขอย่างไรกัน?”ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวพอได้ฟังก็รู้สึกว่าในที่สุดก็เข้าประเด็นเสียที จึงเอ่ยถามตามน้ำไปอย่างเป็นธรรมชาติไท่ซู่ขยับนิ้วคำนวณอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ย “แม่นางผู้นี้ต้องตามข้าขึ้นเขา ไปพำนักยังอารามเต๋าเป็นเวลาสี่สิบเก้าวัน เพื่อถือศีลกินเจและสวดมนต์ขอพรให้แก่ผู้อาวุโสทุกท่านในจวน เมื่อพ้นสี่สิบเก้าวันนี้ไปแล้ว ทุกสิ่งย่อมดีขึ้นเรื่อย ๆ ตามธรรมชาติ”ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวขมวดคิ้วมุ่น ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมาในทันทีนางไม่ได้ต้องการผลลัพธ์เช่นนี้ สิ่งที่นางต้องการคือการไล่เจียงโย่วหนิงออกไป ให้นางหายไปอย่างถาวรต่างหากการไปอารามเต๋าสี่สิบเก้าวัน หลังจากนั้นมิใช่ว่าต้องกลับมาที่จวนอีกหรือ?“ในระยะเวลาสี่สิบเก้าวันนี้ แม่นางผู้นี้ห้ามก้าวออกจากอารามเต๋าแม้แต่ครึ่งก้าว และห้ามพบเจอผู้ใด ข้าจะจัดการทุกอย่างเอง” ไท่ซู่ก้มหน้าลงกล่าว “ไม่ทราบว่าฮูหยินผู้เฒ่ามีความเห็นเช่นไร? วางใจให้ข้าพานางไปหรือไม่?”“เช่นนั้นก็ดี” เมื่อได้ยินเช่นนั้น หัวคิ้วของฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวก็คลายออกทันที นางหันไปสั่งการเจียงโย่วหนิง “เจ้ากลับไปที่เรือนเพื่อเก็บของเสีย นำเสื้อผ้าไปสักสองสามชุด

“มิน่าเล่า…”เจียงโย่วหนิงพลันกระจ่างแจ้ง มิน่าเล่าไท่ซู่ยามเผชิญหน้านางจึงได้อ่อนน้อมถ่อมตนถึงเพียงนั้น ทว่าในใจนางก็บังเกิดความกังขาขึ้นมาใหม่อีกครา“แต่นางหลอกลวงท่านย่า ท่านเองก็รู้แจ้งแก่ใจ ไฉนจึงไม่เปิดโปงเล่า?”นี่มิใช่วิสัยอันเที่ยงธรรมและไม่โอนอ่อนผ่อนปรนของจ้าวหยวนเช่อเลยนอกเหนือจากเรื่องราวระหว่างเขากับนางที่เป็นข้อกังขาแล้ว ยามอยู่ภายนอก จ้าวหยวนเช่อล้วนผดุงความยุติธรรม บังคับใช้กฎหมายอย่างเคร่งครัดโดยไม่ละเว้นหน้าผู้ใดมาโดยตลอด“จะเปิดโปงนางไปทำไมกัน?” จ้าวหยวนเช่อหาได้ใส่ใจนัก “คนชรามีที่พึ่งทางใจย่อมเป็นเรื่องดี”เจียงโย่วหนิงใคร่ครวญดูอย่างละเอียด วาจาที่เขากล่าวนี้ก็มีเหตุผลอยู่บ้างหากฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวพำนักอยู่ในอารามเต๋า ไม่กลับไปเสียเลย จวนก็คงไม่ต้องมีเรื่องราววุ่นวายมากมายถึงเพียงนี้“ข้าไม่อยู่ในจวน ฟางเฟยกับฟู่อวี้จะถูกกลั่นแกล้งหรือไม่?”ในใจนางเฝ้ากังวลถึงพวกนางอยู่ตลอด ทว่ากลับไร้หนทางจะปกป้องสุดท้ายจึงอดรนทนไม่ไหวต้องเอ่ยถามเขา“ข้าจัดการเรียบร้อยแล้ว”จ้าวหยวนเช่อตอบนางด้วยน้ำเสียงราบเรียบเจียงโย่วหนิงได้ยินเช่นนั้นก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอ

เกี่ยวดองกับจวนรุ่ยอ๋องได้ ก็เท่ากับเป็นพระญาติพระวงศ์ มีผู้ใดบ้างจะไม่หวั่นไหว?ยิ่งไปกว่านั้น ยามนี้รุ่ยอ๋องเป็นองค์ชายที่ฮ่องเต้ทรงโปรดปรานที่สุด แม้แต่องค์รัชทายาทยังเทียบไม่ติด“เป็นความจริงแท้แน่นอนเจ้าค่ะ”สาวใช้รีบก้มหน้าตอบคำ“ดี เจ้าไปตอบกลับเถิด ข้าขอผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าสักครู่ จะรีบไปเดี๋ยวนี้”ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวโบกมือสั่งการ“ฮูหยินผู้เฒ่า รุ่ยอ๋องจู่ ๆ ก็มาเยือนถึงเรือน หรือว่าจะมาสู่ขอคุณหนูสามเจ้าคะ?”ฮวามามาช่วยเปลี่ยนอาภรณ์ให้พลางอดถามไม่ได้“ในจวนมีบุตรีสายตรงเพียงคนเดียว ย่อมต้องเป็นนางอยู่แล้ว”ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวก็คิดเช่นเดียวกัน“เช่นนั้น... ฮูหยินเจิ้นกั๋วกงมิใช่ว่าจะได้ลืมตาอ้าปากแล้วหรือเจ้าคะ?”ฮวามามาลังเลเล็กน้อย แต่ก็ยังคงเอ่ยออกมาหากจ้าวเชียนหัวได้เป็นพระชายารุ่ยอ๋องจริง ๆ ในจวนเจิ้นกั๋วกงแห่งนี้ยังมีผู้ใดกล้าเสียมารยาทต่อนางหานอีก?แม้แต่ฮูหยินผู้เฒ่าเอง เกรงว่าก็คงต้องหลีกทางให้ความเหิมเกริมของนาง“นางช่างให้กำเนิดบุตรีที่เชิดหน้าชูตาได้เก่งนัก” ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวแค่นเสียงเย็นชาพลางเอ่ย “ทว่า นี่ก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอันใดสำหรับจวนกั๋วกง อย่างม

คาดว่าการที่เซี่ยหวยอวี่มาเยือนเรือนเพื่อสู่ขอในครั้งนี้ ฮ่องเต้คงมิได้ทรงทราบเรื่องกระมัง?เซี่ยหวยอวี่คือองค์ชายที่ฮ่องเต้ทรงให้ความสำคัญมากที่สุดในยามนี้ ฮ่องเต้ย่อมไม่มีทางทรงอนุญาตให้เขาแต่งเจียงโย่วหนิงเป็นแน่เพราะเจียงโย่วหนิงมิอาจส่งเสริมความก้าวหน้าอันใดให้เซี่ยหวยอวี่ได้ ฮ่องเต้ทรงมีพระราชโอรสอยู่หลายพระองค์ หนทางสู่บัลลังก์ในภายภาคหน้า เซี่ยหวยอวี่ย่อมขาดคนคอยช่วยเหลือสนับสนุนไปมิได้ตระกูลเดิมของพระชายารุ่ยอ๋องนั้นนับว่าสำคัญยิ่งนักหากแต่งกับจ้าวเชียนหัว นางคือบุตรีสายเลือดแท้ ๆ จวนเจิ้นกั๋วกงย่อมต้องทุ่มเทช่วยเหลืออย่างสุดกำลังทว่าหากเป็นเจียงโย่วหนิง นางเป็นเพียงบุตรบุญธรรม ถึงเวลานั้นคงทำได้เพียงดูสถานการณ์ไปก่อน“ข้าบอกว่าเหมาะสมก็คือเหมาะสม เจิ้นกั๋วกงไม่เห็นด้วยเช่นนั้นหรือ?”เซี่ยหวยอวี่เอียงคอมองเขาด้วยท่าทีเกียจคร้านไร้กฎเกณฑ์ ทว่าแววตากลับเย็นเยียบแฝงไปด้วยไอสังหารและอำมหิตดุดันดูราวกับว่าหากเจิ้นกั๋วกงเอ่ยปากปฏิเสธเพียงคำเดียว เขาจะชักกระบี่ออกมาเพื่อปลิดชีพเจิ้นกั๋วกงในทันทีเจิ้นกั๋วกงไม่อยากให้เขาพลิกหน้าคว่ำกระดานเอาดื้อ ๆ จึงรีบปั้นหน้าจริงจังแล

จ้าวหยวนเช่อยื่นมือออกไป คว้าตัวนางเข้าสู่อ้อมอกอย่างง่ายดาย มือข้างหนึ่งโอบเอวบางไว้ ส่วนอีกข้างกระชากสายรัดเอวของนางออก“ท่านจะทำอันใด? อย่านะ…”เดิมทีเจียงโย่วหนิงยังรู้สึกงัวเงียอยู่บ้าง ทว่าพลันตกใจจนตื่นเต็มตา ใบหน้าเล็กซีดเผือด นางคว้าข้อมือเขาไว้พร้อมกับบิดเอวดิ้นรนขัดขืนก่อนหน้านี้ก็ยังดี ๆ อยู่มิใช่หรือ? นางไม่ได้ทำสิ่งใดผิดจนทำให้เขาขุ่นเคืองเสียหน่อย เหตุใดจู่ ๆ จึงได้บ้าคลั่งขึ้นมา…“เปลี่ยนอาภรณ์ให้เจ้า” จ้าวหยวนเช่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย นัยน์ตาดำขลับจ้องมองนางตาไม่กะพริบ “คิดว่าข้าจะทำอันใด?”ขอบตาของเจียงโย่วหนิงแดงก่ำ คล้ายจะร้องไห้ออกมาอยู่รอมร่อ ทว่าเมื่อได้ยินคำพูดนั้นก็ชะงักไป “ท่าน… ท่าน…”ใบหน้าของนางพลันแดงซ่านลามไปจนถึงใบหูเขาต้องจงใจเป็นแน่! จงใจข่มขวัญนาง ดูเหมือนเขาจะชอบเห็นนางตกใจจนร้องไห้!เปลี่ยนอาภรณ์ก็บอกว่าเปลี่ยนอาภรณ์สิ เหตุใดจึงไม่เอ่ยสิ่งใดแล้วดึงสายรัดเอวของนางออกดื้อ ๆ เล่า?นางแทบจะถูกเขาทำให้ตกใจแทบแย่อยู่แล้ว“หืม?”จ้าวหยวนเช่อเลิกคิ้ว ภายในแววตาซุกซ่อนรอยยิ้มบางเบาเอาไว้“เอาอาภรณ์มาเถิด ข้าเปลี่ยนเอง”เจียงโย่วหนิงดิ้นหลุด