แชร์

ตอนที่ 30 2/2

last update วันที่เผยแพร่: 2026-05-12 15:31:49

และนอกจากจ้าวไท่เฟยบัดนี้คนที่ในช่วงเวลาของยามอิ๋นของทุกวันจะต้องตื่นมาอาเจียนเหมือนป่วยหนักหนาสาหั
อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป
บทที่ถูกล็อก

บทล่าสุด

  • ชังเจ้า   ตอนที่ 31 2/2

    ก็นับว่าเซี่ยเฟิ่งฉีนั้นมองการณ์ไกลได้เฉียบขาดอย่างยิ่งเพราะที่เขาคิดนั้นมิผิดไปแม้แต่น้อยในยามที่เซี่ยจิ่นเหยาทราบรายงานจากคนของตนเองว่าบัดนี้นางเดียวในดวงใจบัดนี้มีเจ้ามารหัวขนมาถือกำเนิดเข้าเสียแล้วสตรีผู้มีรูปโฉมงดงามนับเป็นหนึ่งในหนานซ่ง ก็โกรธกริ้วจนใบหน้าขึ้นสีจัด "จ่ายเงินเท่าใดก็ได้ให้แก่ผู้ช่วยของท่านหมอเฉาวางยากำจัดเจ้ามารหัวขนในครรภ์ของม่านเถียนให้เร็วที่สุด" อี้เหนียงที่มารับหน้าที่เป็นนางกำนัลใกล้ชิดแทนอาสิ่วน้อมรับคำสั่งแล้วเร่งจากไปจัดการตามที่นายสาวของตนเองต้องการมิลังเลทั้งสิ้น "ผู้ใดอยู่ด้านนอกส่งเด็กๆ เข้ามาปรนนิบัติข้าเดี๋ยวนี้" มือเรียวสวยกรีดกรายสาดสุราลงคอไปหลายอึกสุดท้ายก็เรียกหาสตรีวัยเยาว์มาให้ความสำราญแก่ตนเองเช่นในยามที่นางยังอยู่ยังตำหนักพันดาวมิเกรงใจแม้แต่น้อยว่าสถานที่แห่งนี้คืออารามของนักบวชผู้ทรงศีล มินานเกินหนึ่งเค่อเด็กสาวหน้าตาหมดจดวัยคงมิเกินสิบสองถึงสิบสามหนาวถูกต้อนเข้ามายังเรือนพักหลังย่อมร่วมสิบนาง ซึ่งแต่ละคนแต่งกายด้วยอาภรณ์เบาบางแทบจะเปลือย ฉู่หานตงแลเห็นอวี่เหวินซางมองการกระทำซึ่งดูค่อนไปทางวิปริตของจ่างกงจู่แสนงามด้วยสายตาคาดมิถึงเ

  • ชังเจ้า   ตอนที่ 31 1/2

    ตอนที่ 31..ตุ๊บ...ตุ๊บ...ตุ๊บ... หลินม่านเถียนนางทรุดกายลงมาทุบกำปั้นลงบนหัวไหล่ของท่านอ๋องอี้เพราะอารมณ์ที่ไม่คงที่และแปรปรวนเหวี่ยงไปมาหากกล่าวตามภาษาแพทย์ในยุคที่นางยังเป็นอารียาก็คือระบบฮอร์โมนมันแปรปรวนนางจึงควบคุมอารมณ์มิได้เช่นนี้ ซึ่งแน่นอนต้นเหตุทั้งหมดก็มาจากไอ้ท่านอ๋องอี้บ้ากามและแสนจะเอาแต่ใจตนเป็นนี่ผู้เดียว! "ฮือ...คนชั่ว...ข้าเกลียดท่าน...คนชั่ว...ท่านมันบ้า...ข้าชังเจ้า!" คนถูกทุบถูกด่าก็จำทนกัดฟันข่มความเจ็บและจุกเพราะหลินม่านเถียนนางทุบลงมานั้นมิได้ออมแรงหรือเพียงแสร้งตบตีเอามารยาหวังเรียกร้องความสนใจเช่นสตรีอื่นหากแต่แรงนางมีเท่าใดนางก็ทุบกำปั้นลงไปเต็มที่ "อื้ม...ข้าผิดเอง...อย่างร้อง...เจ้าจะทุบข้าเท่าใดก็ได้แต่อย่าร้องไห้...เถียนเถียนอย่างร้อง" จ้าวไท่เฟยที่แอบแง้มบานประตูมาดูว่าผลตามมาหลังจากหลินม่านเถียนนางรู้ว่าตนเองเสียทีเจ้าลูกชายจอมมารของนางแล้วจะโกรธมากเพียงใดก็ทำได้เพียงระบายลมหายใจอย่างโล่งอก อย่างน้อยเซี่ยเฟิ่งฉีเขาก็เลือกจะเป็นฝ่ายยอมและอดทนเป็นบ้างแล้ว "มานี่กันเถิด อาจิ้ง...แม่นม เราไปดูกันว่าจะทำอาหารบำรุงใดให้เถียนเถียนกับเจ้าก้อนแป้งน้อยได้

  • ชังเจ้า   ตอนที่ 30 2/2

    และนอกจากจ้าวไท่เฟยบัดนี้คนที่ในช่วงเวลาของยามอิ๋นของทุกวันจะต้องตื่นมาอาเจียนเหมือนป่วยหนักหนาสาหัสทว่าพอก้าวเข้าต้นยามอู่ก็กลับมาแข็งแรงดังกับว่าอาการก่อนหน้ามิเคยเกิดขึ้นกับเขาเลยก็เร่งมาเดินวนเวียนจนบัดนี้ผู้ที่อยากจะอาเจียนเกรงว่าจะเป็นจ้าวไท่เฟยเสียเอง "เฟิ่งฉีเจ้าหยุดเดินก่อนท่านแม่เวียนศีรษะ" เมื่ออดไม่ไหวหญิงสูงวัยเลยจำต้องเอ่ยกำราบคนที่เดินผ่านหน้านางไปมาจนเกรงว่าพื้นของห้องโถงนี้อาจทรุดลงไปหลายฉือแล้วกระมัง "ท่านหมอเฉา..." เพียงท่านหมอหลวงก้าวพ้นออกมาจากห้องด้านในเซี่ยเฟิ่งฉีก็แทบจะพุ่งไปบีบคอเอาคำตอบยังโชคดีที่เป็นจ้าวไท่เฟยออกตัวไปยืนขวางเอาไว้ได้ทัน "กราบทูลจ้าวไท่เฟย...กราบทูลอี้หวาง...อี้หวางเฟยทรงตั้งครรภ์ได้สามเดือนแล้วพ่ะย่ะค่ะ" คนที่เจอสายตาพิฆาตของท่านอ๋องอี้พุ่งเข้ากดดันเร่งรายงานปากคอสั่น "เสด็จแม่...นาง...นางท้องแล้ว...ข้าจะมีลูกแล้ว...เถียนเถียน" คนดีใจกว่าครั้งใดในชีวิตมิสนใจสิ่งใดอีกเขาพุ่งกายหายเข้าไปยังห้องที่ผู้เป็นภรรยาพักอยู่ทว่าภาพตรงหน้าทำเอาคนที่ดีใจจนกายแทบลอยได้ถึงกับสะดุดกึก ...นี่คืออันใดกัน... "เหิงจิ้ง! " ภาพในความคิดของเซี่ยเฟิ่งฉีท

  • ชังเจ้า   ตอนที่ 30 1/2

    ตอนที่ 30“เถ้าแก่เนี้ย…พี่จิ้ง…เปิดประตูให้เหม่ยลี่สักครู่เจ้าค่ะ” ทว่าสองนายและสาวใช้คนสนิทยังมิทันวางแผนจะหลบเลี่ยง’ เจ้ากรรมนายเวร’ ซูเหม่ยลี่นางก็เร่งมาเคาะประตูห้องด้วยกิริยาแตกตื่นอย่างเก็บอาการมิได้ “มีอันใดเหม่ยลี่ดูเจ้าเร่งร้อนอย่างยิ่ง” เป็นเหิงจิ้งที่ถามเอาความกับเด็กสาวที่มายืนหอบฮักๆ ตรงหน้าหลังจากนางเปิดประตูให้เรียบร้อยแล้ว “เรียนเถ้าแก่เนี้ย…พี่จิ้งมีท่านป้าแต่งกายดีมาขอพบเถ้าแก่เนี้ยบอกว่าเป็นคนจากตำหนักอี้หวางเจ้าค่ะ” ซูเหม่ยลี่นั้นถึงเป็นเด็กสาวฉลาดเฉลียวทว่านางก็ยังมิเคยพบพานคนสูงศักดิ์ย่อมมิแจ้งใจต่อจ้าวไท่เฟยที่มาเยือนในวันนี้ ส่วนคนที่จ้องแต่จะปิดดวงตาตนเองไปเข้าเฝ้าเทียนตี้ให้จงได้ ถึงกับต้องกระชากสติกลับทันใดด้วยคิดว่า องค์หญิงเซี่ยจิ่นเหยามาก่อนกำหนดจากที่เหิงจิ้งรายงาน "คุณหนูท่านจะไปที่ใด" เหิงจิ้งที่ดวงตาไวทันได้เห็นคนที่เมื่อครู่นางยังแทบผนึกตนเองกับพื้นเตียงทว่าบัดนี้กำลังจะปีนออกทางหน้าต่างก็เร่งไปคว้าตัวเอาไว้เสียก่อนก็หากว่าเป็นอดีตนางล้วนมิคิดมากแต่ในยามนี้นางสงสัยว่าผู้เป็นนายสาวอาจจะตั้งครรภ์จะให้ปีนออกทางหน้าต่างจะได้ที่ไหน "ให้ข้าไปเถิดอ

  • ชังเจ้า   ตอนที่ 29 2/2

    ...นับตั้งแต่พ้นออกมาจากตำหนักอี้หวางรอบเดือนของคุณหนูยังมิเคยมาสักวัน... คิ้วเรียวสวยเริ่มยับยุ่งนางนึกย้อนไปครู่ใหญ่มิใช่ตั้งแต่ออกจากตำหนักอี้หวางทว่าก่อนหน้านั้นเป็นเดือนรอบเดือนของผู้เป็นนายสาวก็ยังมิเคยมาสักครั้ง! สาวใช้คนงามเริ่มวิตกกังวลเพราะในนางนับย้อนกลับไปรอบเดือนครั้งสุดท้ายของหลินม่านเถียนนั้นยังมิมาอีกเลยนับจากที่...เข้าหอไปกับอี้หวาง... ถึงนางหาใช่หมอทว่าเรื่องเหล่านี้หญิงรับใช้เช่นนางรู้แจ้ง นั้นเองความดีใจที่ตนกำลังจะมีนายน้อยเพิ่มมาให้ได้อุ้มชูนั้นจู่โจมนางจนใบหน้าที่เรียบนิ่งมิแตกต่างจากคุณหนูของตนเองบัดนี้คลี่ยิ้มอ่อนโยนอาจเป็นครั้งแรกตั้งแต่ฉู่หานตงรู้จักกับสาวใช้นางนี้ "เจ้ามีเรื่องดีใจอันใดหรืออาจิ้ง" คนที่กำลังดีใจถึงกับสะดุ้งแต่เพียงครู่นางก็กลับมาสงบนิ่งได้เช่นเดิน "ท่านองครักษ์ฉู่...มีอันใดหรือไม่" เพราะหากคนผู้นี้มาโผล่ยังหน้าร้านเช่นนี้ย่อมหมายถึงว่าอาจเป็นองค์หญิงเซี่ยจิ่นเหยากำลังเดินทางมาเยือนร้านเป่าอันผิงอีกแล้ว ต่อให้เหิงจิ้งเป็นเพียงสาวใช้นางก็ใช่จะมิรู้เรื่องราวภายในวังหลวงเอาเสียเลยเมื่อใดตรงกันข้ามนางรู้ดีทีเดียว "สายภายในวังแจ้งมาว่ามิเ

  • ชังเจ้า   ตอนที่ 29 1/2

    ตอนที่ 29 ...อ้วก... เสียงอาเจียนจากเรือนฟ่งหวงนั้นเริ่มดังขึ้นเวลาเดิมเป็นวันที่4นับตั้งแต่อี้หวางเดินทางกลับมาจากชายแดน แม่นมจ้าวที่ดูแลท่านอ๋องมานับตั้งแต่เขาแรกคลอดดูจะวุ่นวายกว่าผู้ใด "ไท่เฟยเพคะท่านอ๋องอี้ทรงประชวรมา4วันแล้วหมอใดก็มิอาจรักษาเราจะทำเช่นไรกันดี" แม่นมจ้าวนั้นกล่าวกับผู้เป็นนายก็จริงทว่าสายตาก็ส่งไปยังคนตัวสูงใหญ่ที่เอาแต่นั่งโก่งคออาเจียนไม่หยุดโดยมีเสี่ยวลิ่ว และอวี่เหวินซางที่คอยช่วยพยุงกายของผู้เป็นนาย ที่มีใบหน้าซีดขาวจนหน้าหวาดเกรง "หรือจะเป็น...โรคระบาดเพคะไท่เฟย" เพราะอี้หวางนั้นเพิ่งกลับมาจากชายแดนสถานที่ซึ่งทุรกันดารและยังมีการรบพุ่งกันอยู่เป็นระยะศพจึงถูกฝังมิได้มิดชิดนักบางครอบครัวที่ตายพร้อมกันนั้นบางทีไร้ผู้รับรู้ก็ถูกฝูงนกแร้งหรือสุนัขป่ากัดกินก็ยังมีชายแดนจึงนับว่าเป็นที่ซึ่งก่อกำเนิดโรคระบาดในทุกฤดูฝนมาเยือนเลยทีเดียว "ปากหรือนั่น? " จ้าวไท่เฟยตวัดสายตามองคนสนิทที่รับใช้ใกล้ชิดกันมานับตั้งแต่ยังเยาว์เสียหนึ่งครั้งจากนั้นจึงเดินไปยืนลูบหลังให้คนที่ยังอาเจียนไม่หยุดทั้งที่อาหารสักชิ้นก็ไม่มีจะให้เขาอาเจียนออกมานอกจากน้ำขมๆ เท่านั้น "เ

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status