All Chapters of ข้ามมิติมาเป็นแม่ม่ายสายโหด: Chapter 91 - Chapter 100

91รบกวนซื่อจื่อแล้วเว่ยเสี่ยวเหอก้าวลงจากรถม้าตามมามองดูเด็กทั้งสอง นางเดินเข้ามาใกล้แล้วย่อกายคารวะตามธรรมเนียม แต่หวังอี้หลิวรีบประสานมือคารวะตอบอย่างรวดเร็ว“เถ้าแก่เนี้ยอย่าทำเช่นนี้เลยขอรับ ท่านคือผู้มีพระคุณของข้าเสมอ พอทราบข่าวจากองค์รักษ์ของท่านอาว่าพวกท่านจะมาทานมื้อค่ำที่จวน ข้าให้คนเตรียมของโปรดที่อาเป่าชอบกินไว้เยอะแยะเลย และยังมีตำราที่ข้าคัดไว้จะมอบให้อาเป่าด้วย”“รบกวนซื่อจื่อแล้ว วันนี้อาเป่ารบเร้าจะมาหาท่านให้ได้ ข้าจึงต้องพาลูกชายมาทำความรำคาญถึงที่จวน”“ไม่รบกวนเลยขอรับเถ้าแก่เนี้ย ข้าดีใจเสียอีกที่ท่านมา” หวังอี้หลิวหันมาตอบอย่างนอบน้อม ก่อนจะหันไปทางอาเป่าที่ยังกอดเอวเขาไม่ยอมปล่อย “ไปกันเถอะอาเป่า ข้าจะพาเจ้าไปดูห้องหนังสือของข้า มีของเล่นใหม่ๆ ที่เจ้าต้องชอบแน่”“จริงหรือขอรับ ข้าอยากไปดูห้องหนังสือของซื่อจื่อมากเลยขอรับ” อาเป่าเงยหน้าขึ้นบอกด้วยดวงตาที่เป็นประกายท่านอ๋องสิบเอ็ดที่ก้าวตามลงมา ยืนมองหลานชายและแขกผู้มาเยือนด้วยสายตาผ่อนคลาย “ในเมื่อเจอกันแล้ว อาสือเจ้าพาอาเป่าเข้าไปในเรือนเถอะ”“ขอรับท่านอา”หวังอี้หลิวจูงมืออาเป่าเดินนำเข้าไปในเรือนหลักอย่

93แต่งงานนางบิดชายผ้ากันเปื้อนไปมาพลางก้มหน้าพึมพำ “ก็ตามนั้นแหละเจ้าค่ะ ข้าเห็นว่าท่านอ๋องก็ดูเป็นคนดี และอาเป่าก็ดูจะชอบท่าน ข้าเลยคิดว่าเราอาจจะลองคบหาดูใจกันไปก่อน เรียนรู้กันไปเรื่อยๆ สักปีสองปีถ้าเข้ากันได้ก็ค่อยว่ากัน”“ปีสองปีรึ” ท่านอ๋องขมวดคิ้วแน่น “นานไป ข้าไม่อยากคบหาดูใจอะไรแบบนั้นหรอก ข้าอยากแต่งงาน”“แต่งงาน!” เว่ยเสี่ยวเหอร้องลั่น ตกใจจนถอยกรูดไปชนเข้ากับกระสอบข้าวสาร “แต่งงาน ท่านจะบ้าหรือเจ้าคะ เราเพิ่งจะคุยเรื่องนี้กันเมื่อคืน วันนี้ท่านจะมาขอแต่งงาน ข้ายังไม่ทันได้เตรียมตัวเตรียมใจอะไรเลยนะเจ้าคะ”“ข้าเตรียมไว้หมดแล้ว” ท่านอ๋องสิบเอ็ดก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีก “เรือนหอก็มีแล้วสินสอดข้าก็เตรียมไว้นานแล้ว เหลือแค่ตำตอบของเจ้า ข้าเสียเวลาแอบมองเจ้ามานานเกินไปแล้ว ข้าไม่อยากรออีกแม้แต่วันเดียว”ในขณะที่ทั้งสองกำลังยืนถกเถียงกันอยู่นั้น ประตูหลังร้านที่เชื่อมกับเรือนพักก็ถูกเปิดออกเบาๆ อาเป่าที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องนอนและได้ยินบทสนทนาทั้งหมดตั้งแต่ต้น เข้าเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับรอยยิ้ม“ท่านแม่ขอรับ” อาเป่าเรียกเสียงใสพลางวิ่งเข้าไปกอดขาเว่ยเสี่ยวเหอ “แต่งงานกับท่านอ๋

95อาเป่าท่ามกลางความโกลาหลกลางถนนเพราะขบวนมงคลต้องหยุดชะงัก เว่ยเสี่ยวเหอยังคงกอดลูกชายไว้แน่น กลัวว่าภาพอันอัปยศของจางเหวินไฉจะทำลายหัวใจดวงน้อยของอาเป่า นางกดฝ่ามือปิดตาเขาไว้จนลืมนึกไปว่าลูกชายนั้นช่างเงียบผิดปกติแต่แล้วสิ่งที่ทำให้นางประหลาดใจที่สุดก็เกิดขึ้น เมื่อมือน้อยๆ ของอาเป่าค่อยๆ จับข้อมือของนางแล้วออกแล้วดึงลงอย่างช้าๆ เด็กน้อยไม่ได้ดิ้นรนร้องไห้งอแง เขาเพียงแค่ขยับตัวออกจากอ้อมกอดแล้วหันกลับมาเผชิญหน้ากับมารดาอาเป่าเงยหน้าขึ้นสบตากับเว่ยเสี่ยวเหอ ใบหน้าเล็กๆ นั้นไม่มีร่องรอยของความตกใจหรือคราบน้ำตาอย่างที่นางกังวล เขากลับส่งยิ้มบางๆ ที่ดูเกินวัยมาให้แม่ พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เรียบราบและสุขุมเกินเด็ก“ข้าไม่เป็นอะไรเลยขอรับท่านแม่ ท่านแม่อย่าได้เป็นกังวลไปเลยขอรับ”คำพูดเพียงไม่กี่คำของลูกชายทำเอาเว่ยเสี่ยวเหอถึงกับอึ้งไปครู่ใหญ่ นางมองลึกลงไปในดวงตาของอาเป่าและพบว่ามันไม่ได้มีความอาลัยอาวรณ์หรือความเจ็บปวดต่อชายพิการที่นอนตะเกียกตะกายอยู่เบื้องหน้าเลยแม้แต่น้อย สำหรับอาเป่าแล้ว จางเหวินไฉอาจเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่น่าสมเพชคนหนึ่งเท่านั้น ความเด็ดเดี่ยวในแววตาของ

97ไม่เหลือใครจางเหวินไฉซบหน้าลงกับพื้นดินสะอื้นไห้จนตัวโยน กลิ่นฝุ่นจากถนนไม่ได้ทำให้น่าสะอิดสะเอียนเท่ากับความจริงที่ว่าเขาถูกทอดทิ้งอย่างสมบูรณ์ วูบหนึ่งภาพของนางจางที่มีใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด และน้องสาวที่เคยทะเยอทะยานก็ผุดขึ้นมาในมโนสำนึกย้อนกลับไปในคืนที่มืดมิด หลังจากแผนการเกาะชายกระโปรงตระกูลตู้ล้มเหลวไม่เป็นท่า จางเหวินไฉถูกทุบตีจนขาทั้งสองข้างแหลกละเอียด นางจางถูกแส้หนามทารุณเพื่อเป็นการสั่งสอนที่บังอาจล่วงเกินตู้จือหลาน ส่วนจางเม่ยเอ๋อร์โดนกรีดหน้าเป็นแผลเป็นน่าเกลียด ทั้งสามถูกโยนออกมานอกเมืองเหมือนขยะที่ไร้ค่าในคืนนั้น จางเหวินไฉนอนจมกองเลือดอยู่ข้างทาง ขยับเขยื้อนแทบไม่ได้ เสียงคร่ำครวญของนางจางดังระงมไปทั่วป่าละเมาะรอบนอกกำแพงเมือง แผลจากแส้หนามนั้นร้ายกาจนัก มันไม่ได้แค่กรีดผิวหนังแต่หนามแหลมยังเกี่ยวเอาเนื้อเยื่อออกมาจนแผลเหวอะหวะ แสงจันทร์เลือนรางส่องให้เห็นแผ่นหลังของแม่ที่เต็มไปด้วยคราบเลือดและหนอง"เหวินไฉลูกแม่ โอ้ย…ข้าเจ็บเหลือเกิน"นางจางพร่ำเพ้อ ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยพิษไข้ที่ขึ้นสูงกะทันหัน จางเหวินไฉทำได้เพียงแค่มองดูแม่ด้วยความเวทนาและสำนึกเสียใจ

99ตกต่ำเด็กน้อยนิ่งไปอึดใจหนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหวังอี้หลิวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง “ซื่อจื่อคืนนี้ข้าขอไปนอนที่ห้องของท่านได้หรือไม่ ห้องที่ท่านอ๋องจัดไว้ให้มันสวยมากเลยแต่มันกว้างเกินไป ข้า...ข้ายังไม่ค่อยชินขอรับ ไม่อยากนอนคนเดียวในห้องนั้นเลย"คำขอที่แสนซื่อของเด็กตัวน้อยทำเอาหวังอี้หลิวรู้สึกเอ็นดู เขาเข้าใจความรู้สึกของอาเป่าดี เพราะเขาก็เคยเป็นเพียงขอทานที่เว่ยเสี่ยวเหอช่วยชีวิตไว้ และเคยใช้ชีวิตกินนอนอยู่ในร้านน้ำแกงแพะอันแสนคับแคบทว่าอบอุ่นมาด้วยกัน การย้ายเข้ามาอยู่ในจวนใหญ่ที่ทุกอย่างดูเป็นระเบียบเช่นนี้ ย่อมทำให้เด็กเล็ก ๆ รู้สึกโดดเดี่ยวเป็นธรรมดา“ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ” หวังอี้หลิวตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด เขาเอื้อมมือไปลูบหัวเด็กน้อยเบา ๆ “ห้องของข้าเองก็ไม่ได้เล็กนักหรอก แต่ถ้ามีเจ้าไปนอนด้วยก็น่าจะช่วยให้ข้าหายเหงาได้บ้าง รู้ไหมว่าตั้งแต่ข้าย้ายมาอยู่ที่นี่ ข้าเองก็คิดถึงตอนที่อยู่ห้องแคบๆ เหมือนกัน”อาเป่าตาเป็นประกายขึ้นมาทันที “จริงหรือขอรับ นึกว่าเป็นแต่ข้าเสียอีก”“จริงสิ ไปเถอะ ประเดี๋ยวจะดึกเกินไปพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า”“ขอรับ” เด็กน้อยรับค