All Chapters of ข้ามมิติมาเป็นแม่ม่ายสายโหด: Chapter 71 - Chapter 80

72ข้าจะไปส่งในขณะที่นางกำลังเดินสาวเท้าอยู่นั้น เสียงฝีเท้าม้าและเสียงล้อรถม้าก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง ขบวนรถม้าขนาดกลางที่ตกแต่งด้วยผ้าไหมสีม่วงเรียบหรูเคลื่อนเข้ามาใกล้ ก่อนจะชะลอความเร็วลงและหยุดกะทันหันข้างกายนาง เมื่อม่านบังตาของรถม้าถูกเลิกขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าคมคายของบุรุษผู้หนึ่งที่นั่งอยู่ภายใน"แม่นางเว่ย"เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียก เว่ยเสี่ยวเหอชะงักฝีเท้า บุรุษผู้นี้คือท่านอ๋องสิบเอ็ด ผู้ที่เคยยื่นมือเข้าช่วยเหลือนางและอาเป่าหลายครั้ง นางรีบประสานมือคำนับ"คารวะท่านอ๋อง ไม่นึกว่าจะได้พบท่านอ๋องที่นี่เจ้าค่ะ""เจ้ากำลังจะไปที่ใดรึ ดูรีบร้อนนัก" ท่านอ๋องสิบเอ็ดถามพลางกวาดสายตามองย่ามบนบ่าของนาง"ข้ากำลังจะไปรับอาเป่าที่สำนักศึกษาหอคุณธรรมเจ้าค่ะ วันนี้ครบกำหนดห้าวันพอดี"ท่านอ๋องสิบเอ็ดพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะขยับกายไปด้านข้างเพื่อให้มีพื้นที่ว่างบนเบาะไหม "สำนักศึกษาหอคุณธรรมเป็นทางผ่านของข้าพอดี ขึ้นมาเถิด ข้าจะพาเจ้าไปรับลูกชายแล้วส่งพวกเจ้ากลับร้านเอง"เว่ยเสี่ยวเหอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง "จะรบกวนท่านอ๋องเกินไปหรือไม่เจ้าคะ ข้าเดินไปเองเพียงเดี๋ยวเดียวก็ถึงแล้ว""ขึ้นมาเถิด อ

74ผู้สูงศักดิ์สองแม่ลูกเดินหน้าบูดบึ้งออกจากจวนตระกูลตู้ นางจางกำเงินอีแปะที่ตู้จือหลานให้มาไว้ในมือพลางบ่นพึมพำตลอดทาง"นังคุณหนูนี่ช่างตระหนี่นัก ให้เงินมาแค่ไม่กี่อีแปะจะไปพอกินอะไร แค่ค่าน้ำแกงร้านนังเว่ยเสี่ยวเหอก็แทบจะไม่พอแล้วกระมัง" นางจางมองเหรียญในมือด้วยความหงุดหงิด "ถ้าพวกเราไปถึงร้านแล้วเว่ยเสี่ยวเหอมันจะไม่เอาน้ำแกงร้อนๆ ราดหัวพวกเราเรอะเม่ยเอ๋อร์"จางเม่ยเอ๋อร์สะบัดหน้าอย่างรำคาญ มือข้างหนึ่งยังคงกุมผ้าปิดใบหน้าส่วนที่คิ้วแหว่งเอาไว้ "ท่านแม่จะบ่นไปทำไม ในเมื่อนางสั่งมาเราก็ต้องทำ ไม่อย่างนั้นนางจะไล่เราออกจากจวน แล้วเราจะเอาเงินที่ไหนใช้ ท่านพี่เหวินไฉก็ยังนอนพะงาบๆ ช่วยอะไรไม่ได้สักอย่าง"ระหว่างที่เดินมาถึงถนนสายหลัก ขบวนรถม้าของผู้สูงศักดิ์ที่จางเม่ยเอ๋อร์เคยเห็นเมื่อหลายวันก่อนก็เคลื่อนผ่านมาพอดี รถม้าคันนี้ประดับตกแต่งหรูหราผิดกับรถม้าขุนนางทั่วไป บ่งบอกว่าเจ้าของต้องมีฐานะสูงส่งยิ่งนักจางเม่ยเอ๋อร์หยุดเดิน สายตาจ้องมองรถม้าคันนั้นด้วยความละโมบ นางนึกถึงชีวิตบ่าวรับใช้ในจวนตระกูลตู้ที่ต้องคอยก้มหัวให้นางตู้จือหลาน แล้วหันมามองขบวนรถม้าตรงหน้าด้วยความทะเยอทะยาน

76เอาตัวไปขังคุกเมื่อความจริงปรากฏ สองแม่ลูกถึงกับสิ้นแรงจะขัดขืน หญิงวัยกลางคนหน้ามืดไปจริงๆ คราวนี้ไม่ได้แกล้ง นางนึกไม่ถึงว่าคนที่เคยเป็นขอทานสกปรกในวันนั้นจะกลายเป็นซื่อจื่อในวันนี้“เอาตัวไป!” หวังอี้หลิวสั่งเสียงเด็ดขาด“ซื่อจื่อได้โปรด! ข้าผิดไปแล้ว ข้าตาบอดเอง” เสียงกรีดร้องของจางเม่ยเอ๋อร์ดังไปทั่วถนน ขณะที่นางถูกองครักษ์ลากตัวไปอย่างไม่ใยดี จากที่ถูกใช้ให้ออกมาซื้อน้ำแกง ไปๆ มาๆ น้ำแกงก็ไม่ได้แต่กลับได้รับโทษแทน หลังจากถูกคุมขังครบสามวัน กลับไปจวนตระกูลตู้มีหวังต้องถูกตู้จือหลานสั่งโบยอีกแน่ๆ เพราะอยู่ดีๆ ก็หายหัวไปโดยไม่บอกกล่าวหวังอี้หลิวยืนนิ่งมองดูจนพวกนางหายไปจากสายตา ความแค้นที่เคยคั่งค้างอยู่ในใจมานานดูเหมือนจะจางลงไป เขากลับขึ้นไปบนรถม้าอีกครั้ง จัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ท่วงท่ายังคงสง่างามและนิ่งสงบเช่นเดิม องครักษ์ปิดม่านรถม้าลง ก่อนจะเริ่มบังคับม้าให้เคลื่อนตัวมุ่งหน้าสู่สำนักศึกษาหลวงต่อณ ร้านนำแกงแพะหลังจากปิดร้านแล้ว เสียงหัวเราะใสๆ ของเด็กสองคนดังแว่วมาเป็นระยะ ฉินม่ายในชุดผ้าป่านสีน้ำตาลอ่อนที่เปื้อนคราบแป้งกำลังวิงวอนแกมบังคั

78รับคนงานเพิ่มฉินม่ายทำตาโตเท่าไข่ห่าน “โอ้โห ใช้เท้าเหยียบแล้วมันจะวิ่งไปได้จริงๆ หรือเจ้าคะเถ้าแก่เนี้ย แล้วมันไม่ล้มหรือเจ้าคะ ในเมื่อมันมีแค่สองล้อแบบนั้น”“นั่นคือสิ่งที่ข้าต้องไปคุยกับช่างไม้ในวันพรุ่งนี้” เว่ยเสี่ยวเหอตอบด้วยแววตาเป็นประกาย “ถ้าเราทรงตัวให้ดีและมีความเร็วพอมันจะไม่ล้มเด็ดขาด มันจะพริ้วไหวเหมือนนกบินและประหยัดแรงกว่าการเดินแบกของหลายเท่าตัวนัก”เด็กหญิงมองภาพวาดนั้นด้วยความตื่นเต้น “ถ้าทำเสร็จแล้วข้าขอลองนั่งในตระกร้าข้างหลังได้ไหมเจ้าคะ ข้าจะช่วยดูน้ำแกงไม่ให้หกเลย”เว่ยเสี่ยวเหอหัวเราะเด็กน้อย “ตระกร้านั้นเอาไว้ใส่ของแต่ถ้าเจ้าอยากเล่น ไว้ข้าจะสั่งให้ช่างทำคันเล็กๆ ที่พอดีกับตัวเจ้าให้อีกคันหนึ่งดีไหม”เด็กหญิงกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ เว่ยเสี่ยวเหอก้มลงมองแบบร่างจักรยานในมืออีกครั้ง การสร้างสิ่งใหม่ที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อนในยุคนี้อาจจะไม่ง่าย แต่เมื่อนางมีโรงต่อรถม้าเป็นของตัวเองแล้วและมีลูกจ้างที่ฝีมือดี ความฝันที่จะเห็นจักรยานคันแรกวิ่งบนถนนเมืองหลวงก็คงไม่ไกลเกินเอื้อมนางหยิบพู่กันขึ้นมาเติมรายละเอียดสุดท้าย นั่นคือชื่อร้านน้ำแกงแพะที่นางตั้

80ค่าจ้างหนึ่งอีแปะฉินม่ายเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าสองแม่ลูก พวกนางยืนหลบอยู่ในเงามืดของตรอกแคบๆ ที่ส่งกลิ่นเหม็นอับไม่ต่างจากห้องขังที่เพิ่งจากมา สายตาของจางเม่ยเอ๋อร์จับจ้องไปที่เด็กหญิงตัวน้อย นางพยายามปั้นยิ้มที่คิดว่าดูอ่อนโยนและนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้“มีอะไรหรือเจ้าคะท่านป้า”คำว่าท่านป้าหลุดออกมาจากปากเล็กๆ ของฉินม่ายด้วยความใสซื่อ แต่มันกลับพุ่งเข้าปักกลางใจของจางเม่ยเอ๋อร์ราวกับลูกศรอาบยาพิษ นางชะงักไปในทันที รอยยิ้มที่ปั้นแต่งไว้บิดเบี้ยวไปชั่วขณะ ดวงตาที่ขอบตาคล้ำดำเริ่มวาวโรจน์ด้วยความโมโหป้างั้นหรือ! นังเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมคนนี้กล้าเรียกข้าว่าป้าอย่างนั้นหรือ ข้าเป็นสาวงามที่อายุยังน้อย เด็กบ้านี่มีตาหามีแววไม่ หากไม่คิดว่าจำเป็นต้องใช้งาน หืม...แม่จะตีให้ก้นลายเลยทีเดียว!จางเม่ยเอ๋อร์กรีดร้องอยู่ในใจ ลำพังแค่ถูกผู้คุมด่าทอว่าหน้าเหมือนลิงนางก็แค้นจนแทบกระอักเลือด แต่นี่เด็กกะโปโลคนหนึ่งกลับมาตอกย้ำด้วยคำว่าป้า ทำเอาความอดทนที่มีอยู่น้อยนิดของนางแทบระเบิดออกมานางกำหมัดแน่นไว้ใต้แขนเสื้อที่ขาดวิ่น สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์ หากเป็นเวลาปกติคงตะคอกด