All Chapters of ข้ามมิติมาเป็นแม่ม่ายสายโหด: Chapter 1 - Chapter 10

1ทหารหญิงในร่างสตรีอ่อนแอ“ไปดูสิว่านางตายหรือยัง”หลินเสี่ยวเหอ ทหารหญิงของหน่วยรบพิเศษลืมตาขึ้นด้วยความสับสนเพราะได้ยินเสียงอึกทึกครึกโครมดังอยู่ด้านนอก ความทรงจำสุดท้ายคือเปลวไฟจากการระเบิด ทว่าสิ่งที่สัมผัสได้ในยามนี้กลับมิใช่บาดแผลจากสะเก็ดระเบิด แต่เป็นความเหน็บหนาวที่กัดกินไปถึงกระดูกจำได้ว่าเมื่อไม่นานมานี้ตนเองกำลังปฏิบัติงานอยู่ในคลังเก็บอาวุธของกองทัพในฐานะทหารหญิงฝีมือดีอนาคตไกล จู่ๆ ได้มีประกายไฟ ต่อมาก็เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว หลังจากนั้นภาพทุกอย่างก็ถูกตัดไป แล้วนำพาวิญญาณของนางมาโผล่ที่นี่ ในโลกต่างมิติโบราณล้าหลัง“ที่นี่ที่ไหน ไม่ใช่ว่าตายไปแล้วหรอกหรือ”เมื่อกลิ่นสาบดินและฟางเน่าโชยเข้าจมูก นางพยายามพยุงกายลุกขึ้นแต่กลับพบว่าร่างกายนี้ช่างอ่อนแอเหลือเกิน แขนขาผอมบางจนแทบเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก ร่างกายบางจุดมีรอยฟกช้ำ เสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่เก่าขาดเต็มไปด้วยรอยปะชุน"นังตัวกาลกิณี! ยังแสร้งนอนกินบ้านกินเมืองอยู่อีกรึ ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้!"เสียงแหลมแผดลั่นแหวกสายฝน พร้อมกับแรงกระชากที่หัวไหล่จนร่างของนางกระเด็นตกจากเตียงไม้กระดานลงไปกองกับพื้นดิน ความเจ็บ

3ตัวถ่วงสามี“ออกมา! ออกมาเดี๋ยวนี้นะหญิงแพศยา”เสียงเอ็ดตะโลด้านนอกในช่วงเช้าตรู่ทำให้เว่ยเสี่ยวเหอลืมตาขึ้น นางรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของฝีเท้าคนกลุ่มใหญ่ที่มุ่งตรงมายังกระท่อมไม้ผุพังแห่งนี้ ร่างกายที่เพิ่งได้รับน้ำทิพย์จิตวิญญาณไปเมื่อวานดูมีพละกำลังขึ้นผิดตา อาการปวดเมื่อยล้าตามกล้ามเนื้อเลือนหายไปจนเกือบหมดสิ้น"นังปีศาจเว่ยเสี่ยวเหอ! ออกมารับโทษเดี๋ยวนี้!"เสียงตะโกนด่าทอที่คุ้นเคยดังลั่น เว่ยเสี่ยวเหอขยับกายลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบ หันไปมองอาเป่าที่ยังคงหลับสนิทอยู่บนแคร่ไม้ ใบหน้าเล็กๆ นั้นดูอิ่มเอิบขึ้นหลังจากได้กินข้าวและไข่นึ่ง นางดึงผ้าห่มผืนบางคลุมกายให้ลูกชายอย่างแผ่วเบาก่อนจะเดินไปหยิบมีดพร้าเล่มเดิมที่ลับจนคมกริบพิงไว้ข้างฝา แล้วก้าวออกไปเผชิญหน้ากับกลุ่มคนด้านนอกเบื้องหน้าของนางคือกลุ่มชาวบ้านเกือบยี่สิบคน นำโดยผู้ใหญ่บ้านเฉา ชายชราหน้าตาเคร่งขรึมในชุดผ้าป่านเนื้อดี และที่ยืนอยู่ข้างกายเขาด้วยท่าทางหยิ่งยโสคือนางจาง ข้อมือของนางถูกพันด้วยผ้าขาวใบหน้าบวมช้ำนั้นบิดเบี้ยวจนดูตลก"ผู้ใหญ่บ้านเฉา ท่านดูเอาเถิด นังม่ายใจอำมหิตนี่มันทำร้ายข้าจนกระดูกหัก ทั

5ไม่ต้องอายเด็กน้อยก้มมองชุดป่านสีหม่นที่มีรอยปะชุนเต็มไปหมด แขนเสื้อสั้นเต่อจนเห็นข้อมือที่ซูบผอม เว่ยเสี่ยวเหอมองตามแล้วถอนหายใจเบาๆ เจ้าของร่างเดิมนางช่างอาภัพนัก ทิ้งลูกให้ลำบากถึงเพียงนี้ แม้แต่เสื้อผ้าดีๆ สักชุดก็ไม่มี รองเท้าที่พอใส่ได้หน่อยก็ไม่เห็น เห็นเพียงร้องเท้าฟางที่พื้นทะลุจนนิ้วเล็กๆ โผล่ออกมา"ไม่ต้องอาย ความยากจนไม่ใช่ความผิดแต่การยอมแพ้ต่อโชคชะตาต่างหากคือสิ่งที่น่าละอาย วันนี้เราจะเอาผักเหล่านี้ไปเปลี่ยนเป็นเงิน แม่สัญญาว่าเย็นนี้เจ้าจะได้มีชุดใหม่ใส่ และเราจะซ่อมแซมกระท่อมของเราให้มั่นคงกว่านี้ ยามพายุฝนมาจะได้ไม่ต้องเปียกอีก"นางลูบแก้มลูกชายด้วยความอ่อนโยน สองแม่ลูกช่วยกันถอนผักอย่างระมัดระวัง ผักกาดหอมแต่ละต้นที่ถอนขึ้นมานั้นมีรากที่แข็งแรงน้ำหนักดี ส่วนหัวไชเท้าก็ขาวอวบเหมือนแท่งหยก เมื่อจัดเรียงลงในตะกร้าสานสองใบจนเต็ม เว่ยเสี่ยวเหอจึงหาผ้าสะอาดมาคลุมไว้เพื่อกันแดดนางแบกตะกร้าขึ้นบ่าอย่างคล่องแคล่ว เพราะเคยแบกเป้สัมภาระหนักหน่วงในกองทัพ ทำให้จัดสมดุลร่างกายได้อย่างดีเยี่ยม แม้จะหาบของหนักแต่กลับก้าวเดินด้วยท่วงท่าที่มั่นคง เมื่อเดินผ่านใจกลา

7มนต์ดำ"หลงจู๊ ไม่รู้รึว่าสตรีตรงหน้าคือหญิงม่ายที่ถูกตระกูลจางของข้าขับไล่เพราะคบชู้สู่ชาย" จางเม่ยเอ๋อร์ตะโกนลั่นตลาดเพื่อประจาน "แล้วดูผักพวกนี้สิ ที่ดินท้ายหมู่บ้านชิงสุ่ยใครๆ ก็รู้ว่าดินเค็มปลูกอะไรก็ตาย แต่นี่ผ่านไปไม่กี่วันกลับมีผักงามๆ มาขาย นี่มันไม่ใช่ผักธรรมดาแต่มันคือผักที่ใช้มนต์ดำปลูกขึ้นมา"ชาวบ้านที่มุงดูอยู่เริ่มซุบซิบ เสียงพึมพำด้วยความระแวงเริ่มหนาหูขึ้น"มนต์ดำรึ ถึงว่าสิผักอะไรจะโตเร็วและสวยขนาดนี้""นั่นน่ะสิ ข้าก็ได้ยินมาว่านางถูกผีสิง พละกำลังถึงได้ผิดมนุษย์นัก" นางจางเห็นคนเริ่มคล้อยตามก็รีบใส่ไฟทันที "ใช่แล้ว นางทำสัญญากับปีศาจ ใครกินผักของนางเข้าไปต้องเกิดอาเพศเจ็บไข้ได้ป่วย หรือไม่ก็ต้องกลายเป็นสมุนของนังแม่มด ท่านหลงจู๊หากท่านรับซื้อไว้เหลาอาหารของท่านต้องพินาศแน่"หลงจู๊เริ่มมีสีหน้าลังเล เขาหันไปมองผักในตะกร้าสลับกับมองหน้าเว่ยเสี่ยวเหอที่ยังคงนิ่งสงบประดุจผิวน้ำในบ่อลึก“เรื่องปัญญาอ่อนแบบนี้มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่เชื่อ”"ท่านแม่ขอรับ พวกเขาพูดจาน่ากลัวจังเลยขอรับ"อาเป่าเกาะแขนมารดาแน่นร่างกายสั่นเทาด้วยความกลัว เว่ยเสี่ยวเหอลูบหัว

9ถูกโบย"โอ๊ย! หลังข้า! ก้นข้า! นังปีศาจตู้จือหลานนั่นจิตใจโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว”เสียงโหยหวนของนางจางดังระงมไปทั่วตรอกเปลี่ยว หลังจากถูกโบยจนครบไม้แล้วบ่าวตระกูลตู้ก็โยนพวกนางสองแม่ลูกออกมาไว้นอกจวนเหมือนขยะสองกอง สภาพของพวกนางตอนนี้ดูไม่ต่างจากสุนัขตกถังสี ชุดผ้าป่านฉีกขาดจนเห็นเนื้อตัวแดงเถือกจากการถูกโบยยี่สิบไม้โทษฐานแอบอ้างเป็นญาติขุนนาง ส่วนจางเม่ยเอ๋อร์นั้นก็สภาพไม่ต่างกัน นางลากสังขารพลางเอามือกุมก้น สะอึกสะอื้นจนแป้งบนหน้าไหลย้อยลงมากลายเป็นทางยาวดูสยดสยอง"ท่านแม่ ฮื่อ ฮื่อ ข้าบอกแล้วว่าอย่ามา พี่เหวินไฉน่ะเปลี่ยนไปแล้ว ดูซิ! มันยืนดูพวกเราโดนโบยตาปริบๆ แถมยังช่วยนังนั่นนับไม้ด้วย ข้าอยากจะเอาหัวไชเท้าเว่ยเสี่ยวเหอมายัดปากเขานัก" จางเม่ยเอ๋อร์บ่นอุบน้ำตาอาบ"ไอ้ลูกทรพีเลี้ยงเสียข้าวสุก มันแช่งให้แม่มันตายไม่พอ ยังจะให้เมียใหม่มาถลกหนังแม่อีก คอยดูเถอะ! ถ้าข้าหายปวดเมื่อไหร่ ข้าจะเอาเรื่องพระจันทร์เสี้ยวที่ก้นมันไปป่าวประกาศให้ทั่วตลาด ให้คนรู้กันไปเลยว่าขุนนางจางมีปานที่ก้นข้างซ้าย"ในขณะที่สองแม่ลูกกำลังด่ากราดอยู่นั้น เสียงฝีเท้าถี่รัวก็ดังมาจากด้านหลังพร