ข้ามมิติมาเป็นแม่ม่ายสายโหด

1

ทหารหญิงในร่างสตรีอ่อนแอ

“ไปดูสิว่านางตายหรือยัง”

หลินเสี่ยวเหอ ทหารหญิงของหน่วยรบพิเศษลืมตาขึ้นด้วยความสับสนเพราะได้ยินเสียงอึกทึกครึกโครมดังอยู่ด้านนอก  ความทรงจำสุดท้ายคือเปลวไฟจากการระเบิด  ทว่าสิ่งที่สัมผัสได้ในยามนี้กลับมิใช่บาดแผลจากสะเก็ดระเบิด แต่เป็นความเหน็บหนาวที่กัดกินไปถึงกระดูก

จำได้ว่าเมื่อไม่นานมานี้ตนเองกำลังปฏิบัติงานอยู่ในคลังเก็บอาวุธของกองทัพในฐานะทหารหญิงฝีมือดีอนาคตไกล  จู่ๆ ได้มีประกายไฟ  ต่อมาก็เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว  หลังจากนั้นภาพทุกอย่างก็ถูกตัดไป  แล้วนำพาวิญญาณของนางมาโผล่ที่นี่  ในโลกต่างมิติโบราณล้าหลัง

“ที่นี่ที่ไหน  ไม่ใช่ว่าตายไปแล้วหรอกหรือ”

เมื่อกลิ่นสาบดินและฟางเน่าโชยเข้าจมูก  นางพยายามพยุงกายลุกขึ้นแต่กลับพบว่าร่างกายนี้ช่างอ่อนแอเหลือเกิน  แขนขาผอมบางจนแทบเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก  ร่างกายบางจุดมีรอยฟกช้ำ  เสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่เก่าขาดเต็มไปด้วยรอยปะชุน

"นังตัวกาลกิณี! ยังแสร้งนอนกินบ้านกินเมืองอยู่อีกรึ ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้!"

เสียงแหลมแผดลั่นแหวกสายฝน  พร้อมกับแรงกระชากที่หัวไหล่จนร่างของนางกระเด็นตกจากเตียงไม้กระดานลงไปกองกับพื้นดิน  ความเจ็บแปลบที่สะโพกเรียกสติให้ตื่นเต็มตา

เบื้องหน้าคือหญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วม  สวมชุดป่านสีหม่น  ใบหน้าบูดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด  ในมือโบกกระดาษแผ่นหนึ่งไปมา

“มองให้เต็มตา  เจ้าว่านี่คืออะไร”

กระดาษเช็ดก้นเจ้าละมั้ง...

"จดหมายหย่าจากเหวินไฉส่งมาถึงแล้ว  เขาได้ดีเป็นถึงว่าที่ขุนนางในเมืองหลวง  มีหรือจะเก็บสตรีขี้เกียจอย่างเจ้าไว้ให้เป็นตัวถ่วงความเจริญ  เสนียดจัญไรเช่นเจ้ารีบไสหัวออกไปจากกระท่อมตระกูลจางเดี๋ยวนี้!"

ในเสี้ยวขณะนั้น  ความทรงจำไหลบ่าเข้ามาในหัวราวกับน้ำหลาก  เว่ยเสี่ยวเหอคือเจ้าของร่างนี้ นางคือหญิงชาวนาที่ทำงานหนักจนสายตัวแทบขาดเพื่อส่งเสียให้สามีไปสอบชิงตำแหน่ง ทว่าเมื่อเขาได้ดี กลับส่งจดหมายหย่าฉบับเดียวมาเป็นของตอบแทนน้ำใจนาง พร้อมยัดเยียดมลทินว่านางคบชู้เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองเสียชื่อเสียง

ในช่วงที่จางเหวินไฉยังเป็นเพียงบัณฑิตยากจน  เว่ยเสี่ยวเหอคือคนที่ทำงานหนักเยี่ยงทาส  ทั้งทำนา  รับจ้างสารพัด  อดมื้อกินมื้อเพื่อส่งเสียให้เขาได้เล่าเรียนและเข้าสอบจอหงวน  แต่พอเขาสอบติดและมีโอกาสได้เป็นเขยขุนนางใหญ่  เขากลับมองว่าภรรยาชาวนาที่ตรากตรำจนผิวเสียมือหยาบกร้านคือรอยด่างพร้อยในชีวิต  เขาจึงเลือกที่จะเขี่ยทิ้งทันทีโดยไม่นึกถึงบุญคุณที่นางอุ้มชูมาตลอดหลายปี

ในยุคโบราณ  การหย่าร้างทั่วไปก็แย่พอแล้ว  แต่จางเหวินไฉกลับเลือกวิธีที่อำมหิตกว่านั้น  คือการเขียนในหนังสือหย่าว่าเว่ยเสี่ยวเหอคบชู้สู่ชาย  เจตนาเพื่อให้ตนเองดูเป็นผู้ถูกกระทำและมีความชอบธรรมในการแต่งงานใหม่กับลูกสาวขุนนาง  

จางเหวินไฉไม่เพียงแต่ทิ้งภรรยา แต่เขายังทอดทิ้งอาเป่าบุตรชายแท้ๆ ของตนเอง  เขาปล่อยให้แม่และญาติพี่น้องของเขาโขกสับและพยายามจะขายลูกตัวเองไปเป็นทาสรับใช้เพื่อแลกเงิน  โดยที่ตัวเขาซึ่งเป็นขุนนางมีเงินทองกลับไม่เคยส่งเสียเลี้ยงดูหรือไยดีว่าลูกจะอดตายหรือไม่  สำหรับเขาอาเป่าคือหลักฐานของอดีตอันต่ำต้อยที่อยากจะลบล้างไปเสีย

แม้ที่ดินสามหมู่จะเป็นสินเดิมของเว่ยเสี่ยวเหอ  แต่เขากลับสมรู้ร่วมคิดกับแม่ของตนเองเพื่อที่จะยึดครองที่ดินผืนนี้เข้าตระกูลจาง  โดยใช้ช่องว่างทางกฎหมายและการใช้อำนาจมืดข่มขู่คนที่ไม่มีทางสู้  กะจะให้นางและลูกออกไปตายดาบหน้าโดยไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอน

ความชั่วที่น่ารังเกียจที่สุดคือการรักษาภาพลักษณ์บัณฑิตผู้ทรงธรรมต่อหน้าผู้อื่น ในเมืองหลวงเขาคือขุนนางหนุ่มอนาคตไกลที่ดูสุภาพอ่อนน้อม  แต่เบื้องหลังกลับส่งจดหมายและคนมาบีบคั้นอดีตภรรยาให้ถึงแก่ความตาย เพื่อปิดปากไม่ให้ความลับเรื่องเมียชาวนาไปเข้าหูพ่อตาขุนนางใหญ่  ด้วยเหตุนี้เจ้าของร่างเดิมจึงตรอมใจตายไปเมื่อครู่  ทิ้งไว้เพียงความแค้นและบุตรชายวัยห้าขวบที่กำลังถูกรังแก

 หึ  ช่างน่าเวทนานัก  บนโลกนี้จะมีใครซวยได้เท่าเจ้าของร่างนี้อีก  ตลอดชีวิตของเจ้าคงลำบากมากสินะ วางใจเถอะบุตรชายเจ้าข้าจะเลี้ยงดูให้เอง  วันหน้าข้าจะให้เขาได้เป็นใหญ่  เสี่ยวเหอจากอนาคตนึกในใจด้วยความเศร้าโศก

"ท่านแม่  ฮือ อย่าเอาตัวข้าไป  ท่านแม่ช่วยด้วย"

“บอกให้มานี่!  เจ้าเด็กบ้า  ข้าบอกให้ตามข้ามาเดี๋ยวนี้  ไม่อย่างนั้นข้าจะตีเจ้ากับแม่ของเจ้าให้ตาย!”

“ฮื่อ  ท่านแม่  ท่านแม่ช่วยด้วย  ท่านแม่  ฮื่อ”

เสียงสะอึกสะอื้นดังมาจากนอกประตู  เว่ยเสี่ยวเหอหันไปมอง  เห็นเด็กชายตัวน้อยสภาพมอมแมมถูกชายฉกรรจ์สองคนซึ่งเป็นญาติห่างๆ ของตระกูลจางหิ้วปีกพยายามฉุดกระชากออกไปท่ามกลางสายฝน

"จดหมายหย่าระบุชัด  ที่ดินสามหมู่และกระท่อมหลังนี้ต้องคืนให้ตระกูลจาง  ส่วนเจ้าเด็กนี่  ในเมื่อแม่ของมันเป็นหญิงแพศยา  ข้าจะส่งมันไปทำงานชดใช้หนี้สินที่จวนตระกูลเฉิน  อย่างน้อยก็ยังแลกเป็นค่าข้าวค่าน้ำที่เคยเลี้ยงดูมา"

แววตาที่เคยหม่นแสงของเว่ยเสี่ยวเหอเปลี่ยนเป็นคมกริบประดุจใบมีด  นางค่อยๆ พยุงร่างที่สั่นเทาลุกขึ้นยืน  แม้ร่างกายจะอ่อนแรงแต่กลับยืนได้มั่นคงผิดจากเดิม

"เมื่อครู่เจ้าว่าจะขายใครนะ" น้ำเสียงนางราบเรียบ ทว่าเย็นเยียบจนนางจางชะงัก

"ข้าบอกว่าจะขายลูกชายเจ้าอย่างไรเล่า  หึ...คนชั้นต่ำ!  เจ้ากล้าใช้สายตาเช่นนี้มองข้าเชียวรึ ข้าจะตบเจ้าให้รู้สำนึก”

“ไหนลองใช้ปากสุนัขของเจ้าพูดมาอีกทีสิ”

นางจางแค่นหัวเราะหยัน  เงื้อมือขึ้นสูงหวังจะฟาดลงบนใบหน้าซีดเซียว  ทว่าฝ่ามือนั้นกลับค้างอยู่กลางอากาศ  มือผอมแห้งของเว่ยเสี่ยวเหอคว้าข้อมือของนางจางไว้มั่น  ก่อนจะออกแรงกดลงบนจุดรวมประสาทอย่างแม่นยำ

"อ๊ากกกก! ปล่อยข้า!" นางจางกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

"สามีทิ้งภรรยา  ญาติสามีรังแกแม่ม่าย  แล้วยังจะขายหลานแท้ๆ เพื่อเงินเพียงไม่กี่ตำลึง  ตระกูลจางของเจ้าช่างทำตัวสูงส่งนัก"  เว่ยเสี่ยวเหอกระซิบข้างหูนางจาง น้ำเสียงนิ่งลึกประดุจเพชฌฆาต

กร๊อบ!

“โอ้ย!"

นางสะบัดมือเพียงครั้งเดียว ร่างท้วมของนางจางก็กระเด็นไปกองกับพื้นข้อมือบิดเบี้ยวผิดรูป  ชายฉกรรจ์สองคนที่คุมตัวอาเป่าเห็นท่าไม่ดีจึงทิ้งเด็กน้อยแล้วพุ่งเข้าใส่เว่ยเสี่ยวเหอทันที

"หญิงแพศยา! เจ้ากล้าทำร้ายป้าจางรึ"

“มีอะไรต้องไม่กล้า  พวกเจ้าอยากเจ็บตัวด้วยก็เข้ามา”

“ปากดีนักนะแล้วอย่าหาว่าบุรุษอกสามศอกเช่นพวกข้ารังแกสตรี”

ชายคนแรกเหวี่ยงหมัดเข้าใส่หน้าผากนาง  เว่ยเสี่ยวเหอเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ  นางสวนหมัดเข้าที่ใต้ชายโครงมันจนตัวงอเป็นกุ้ง  ก่อนจะใช้เข่ากระแทกซ้ำที่ยอดอกจนมันกระเด็นไปกระแทกฝาบ้านดังโครม

อีกคนพยายามจะเข้ามารวบเอวนางจากด้านหลัง  นางใช้ความคล่องแคล่วเบี่ยงตัวหลบแล้วใช้สันมือฟาดเข้าที่ลูกกระเดือกอย่างแรง  มันตาเหลือกค้าง  สำลักน้ำลายแล้วล้มพับไปในทันที  ภายในเวลาไม่ถึงอึดใจชายร่างยักษ์สองคนและแม่สามีที่เคยอวดดีพ่ายแพ้อย่างราบคาบ

เว่ยเสี่ยวเหอเดินไปหยิบจดหมายหย่าที่ตกบนพื้นขึ้นมา  แววตานางเฉยชาขณะฉีกมันออกเป็นชิ้นๆ ต่อหน้าตระกูลจาง

"ที่ดินผืนนี้เดิมทีเป็นของสกุลเว่ยที่พวกเจ้าใช้อุบายฮุบไป  วันนี้ข้าไม่เพียงไม่ไปแต่พวกเจ้าทุกคนต้องไสหัวออกไปจากที่นี่  ข้าจะให้โอกาสพวกเจ้าวิ่งหางจุกตูดหนีไป  นับหนึ่งถึงสาม"

นางเดินไปหยิบมีดพร้าสนิมเขรอะที่พิงอยู่ข้างฝา  ปลายมีดจรดลงที่ลำคอของนางจางที่กำลังสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว  ความเย็นของเหล็กทำให้นางจางถึงกับปัสสาวะราด

"หนึ่ง..."

"ข้าไปแล้ว! เจ้ามันถูกผีสิง เจ้ามันบ้าไปแล้ว”

นางจางตะเกียกตะกายลุกขึ้น วิ่งหนีหัวซุกหัวซุนออกไปจากรั้วบ้านพร้อมกับสมุนที่พยุงร่างกันหนีตายอย่างอนาถท่ามกลางสายฝน

เว่ยเสี่ยวเหอมองตามแผ่นหลังคนเหล่านั้นด้วยสายตาที่เย็นชาราวกับน้ำแข็ง  ก่อนจะลดมีดลงแล้วหันไปหาอาเป่า เด็กน้อยที่ยืนอึ้งมองมารดาด้วยความไม่เชื่อสายตา

"อาเป่า  มาหาแม่มา"

นางเรียกเสียงนุ่ม  เด็กน้อยโผเข้ากอดเอวมารดาแน่น  ร่างเล็กๆ สั่นเทาปนสะอื้น

"ท่านแม่  ท่านแม่เก่งจังเลย  ท่านแม่ไม่ทิ้งอาเป่าไปแล้วใช่ไหมขอรับ"

เว่ยเสี่ยวเหอกอดตอบร่างเล็กนั้นไว้  ความอบอุ่นทำให้หัวใจที่เคยด้านชาของทหารหญิงอ่อนวูบลง  นางลูบหัวลูกชายด้วยความเอ็นดู

"นับแต่นี้ไปถ้าใครรังแกเจ้าแม่จะส่งมันไปลงนรกเอง  เราจะไม่อยู่แบบคนขี้ขลาดอีกต่อไป  ใครดีมาเราดีตอบใครร้ายมาเราก็อย่าไปยอม”

ภายใต้สายฝนที่เริ่มซาลง  เว่ยเสี่ยวเหอยืนตระหง่านอยู่หน้ากระท่อมทรุดโทรม  มองดูทุกอย่างรอบตัวที่ต่างจากที่นางจากมาโดยสิ้นเชิง  ไร้ไฟฟ้า ไร้อินเตอร์เน็ต  ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวก  ไม่รู้ว่าเป็นโชคดีหรือโชคร้ายส่งนางให้มาใช้ชีวิตใหม่ในมิตินี้  คิดไปพลางหันไปมองเจ้าเด็กตัวจ้อยที่กำลังยืนทำตาปริบๆ

 ***นิยายเรื่องนี้มีรูปแบบอีบุ๊ค  

เล่ม 1 ตอนที่ 1-35

เล่ม 2 ตอนที่ 36-70

เล่ม 3 ตอนที่ 71-103