All Chapters of ข้ามมิติมาเป็นแม่ม่ายสายโหด: Chapter 51 - Chapter 60

52ร้านของข้ามีกฎเว่ยเสี่ยวเหอที่เพิ่งปักปังตอลงบนเขียงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองสตรีผู้สูงศักดิ์ตรงหน้าด้วยแววตาที่ยังคงเรียบเฉย แต่นางกลับรู้สึกได้ถึงความเบาปัญญาและความเอาแต่ใจของตู้จือหลาน"ร้านของข้ามีกฎ ใครมาก่อนได้ก่อน ไม่ว่าจะเป็นขอทานหรือขุนนางก็ต้องต่อแถวเจ้าค่ะ""กฎรึ กฎของเจ้าน่ะเอาไว้ใช้กับพวกไม่มีหัวนอนปลายเท้าพวกนั้น!" ตู้จือหลานหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา "แต่ข้าคือคุณหนูใหญ่ตระกูลตู้ ข้าต้องการอะไรต้องได้เดี๋ยวนี้ เจ้าอยากให้ข้าสั่งปิดร้านของเจ้าวันนี้เลยไหม เพียงแค่ข้าเอ่ยปากคำเดียวร้านซอมซ่อแบบนี้ก็ไม่เหลือแม้แต่เสาเข็มแล้ว"นางหันไปหาซูเอ๋อร์แล้วตบเข้าที่หน้าบ่าวของนางหนึ่งฉาดใหญ่เพื่อระบายความโกรธ"โง่! มัวแต่ยืนบื้ออยู่ทำไมเอาเงินฟาดหน้านางไปสิ! จ่ายไปสิบตำลึงทองดูสิว่านางจะยังกล้าพูดเรื่องต่อแถวอยู่อีกไหม"ซูเอ๋อร์ตัวสั่นงันงกรีบหยิบถุงเงินออกมาส่งให้เจ้านาย ตู้จือหลานรับถุงเงินมาแล้วขว้างลงบนโต๊ะตรงหน้าเว่ยเสี่ยวเหออย่างแรงจนเงินข้างในกระเด็นออกมา"อย่าให้ข้าต้องหมดความอดทนไปมากกว่านี้ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เตือน รีบตักน้ำแกงให้ข้า"พวกชาวบ้านที่ยืนอยู่รอบๆ

54ถ้าข้าไม่เห็นแก่น้ำแกงที่รสชาติดี"ในเมื่อน้ำแกงช่วยให้เจ้าหายปวดหัวได้ก็นับว่าเป็นบุญของเถ้าแก่เนี้ยนั่นแล้วที่ได้ความดีความชอบ ต่อไปเจ้าไม่ต้องไปเหยียบที่นั่นด้วยตนเองให้เสียเกียรติ อยากกินเมื่อใดก็แค่ส่งบ่าวไปต่อแถวซื้อมาก็พอแล้ว"จางเหวินไฉลอบเช็ดเหงื่อเย็นๆ ที่ฝ่ามือ พลางคิดในใจว่าเขาต้องหาทางกันไม่ให้ตู้จือหลานได้เผชิญหน้ากับเว่ยเสี่ยวเหออีกเป็นครั้งที่สอง ความลับที่เขาเก็บไว้ลึกสุดใจนี้ จะให้ภรรยาผู้เอาแต่ใจและตระกูลตู้ล่วงรู้ไม่ได้เด็ดขาด มิฉะนั้นตำแหน่งขุนนางและชีวิตที่สุขสบายบนกองเงินกองทองคงจบเห่แน่ๆ"หึ! ถ้าข้าไม่เห็นแก่น้ำแกงที่รสชาติดี ข้าคงไม่ปล่อยนังเถ้าแก่เนี้ยเว่ยนั่นไว้แน่"ตู้จือหลานบ่นอุบอิบก่อนจะสั่งให้บ่าวนำหม้อน้ำแกงไปเก็บ จางเหวินไฉยิ้มอย่างขอไปที เขาเป็นเพียงหมาป่าตาขาวที่เกรงกลัวอำนาจภรรยาเหนือสิ่งใด เมื่อความลับยังไม่รั่วไหลก็รู้สึกเหมือนว่าได้ยกภูเขาอกจากอกได้ชั่วคราวภายในห้องนอนชั้นบน เว่ยเสี่ยวเหอค่อยๆ จัดผ้าห่มให้อาเป่า นางมองใบหน้าที่หลับไหลของลูกชายด้วยแววตาอ่อนโยนพลางลูบศีรษะเล็กๆ นั้นด้วยความรักทั้งหมดที่มี ก่อนจะดับตะเกียงแล้วเดินลงมาตร

56ตกลงรับเข้าทำงานนางหันไปมองหม้อน้ำแกงที่กำลังเดือดปุดๆ พลางนึกถึงมิติของนางที่ซ่อนเร้นอยู่ การมีคนงานอยู่ประจำในร้านตลอดเวลาอย่างหวังอี้หลิวในตอนแรกนั้น แม้จะสะดวกสบายแต่ก็สร้างความลำบากใจให้นางไม่น้อยในการที่จะแอบนำสิ่งของออกมาจากมิติ ทั้งสมุนไพรหายาก พืชผักที่สดกรอบเกินจริง หรือแม้แต่เนื้อสัตว์คุณภาพเยี่ยมถ้าลุงเฉินไม่อยู่ที่นี่ในช่วงกลางคืน ข้าก็ไม่ต้องคอยระแวดระวังว่าใครจะมาเห็นตอนที่ข้าดึงเอาวัตถุดิบวิเศษออกมาจากมิติ นางคิดในใจด้วยความยินดี จากนี้ไปจะสามารถนำเอาสัตว์ที่เลี้ยงไว้ในมิติและพืชผักสีเขียวขจีที่เติบโตด้วยน้ำทิพย์ออกมาวางเตรียมไว้ในครัวได้โดยไม่มีใครสงสัย ความลับเรื่องพลังพิเศษของนางก็จะยังคงปลอดภัยหลังจากที่ร้านเปิดได้ไม่นาน ลูกค้าก็เริ่มทยอยกันเข้ามาจนแถวเริ่มยาวเหยียด เว่ยเสี่ยวเหอจัดแจงเตรียมของป่าและผักสดส่วนหนึ่งที่นางแอบนำออกมาเมื่อเช้าวางใส่ลงในรถเข็นคันย่อม"ลุงเฉิน งานสำคัญอีกอย่างของท่านในวันนี้คือช่วยเข็นรถคันนี้ไปส่งที่ร้านขายผักให้เถาเอ๋อร์ที่หัวมุมถนนฝั่งโน้นที" นางชี้มือไปยังทิศทางที่ตั้งของร้าน "บอกนางว่านี่คือของที่ข้าฝากไปให้จัดการต่อ นางจะเข

58ปล่อยให้มันงอกเองจางเหวินไฉจ้องหน้าน้องสาวก็ได้แต่สบถออกมา "ไม่มี! ข้าไม่มีเงินให้เจ้าหรอกเม่ยเอ๋อร์ เจ้าเห็นข้าเป็นคลังสมบัติเคลื่อนที่หรืออย่างไรถึงได้เดินมาแบมือขอเงินกันง่ายๆ แบบนี้""ท่านอย่ามาโกหก!” จางเม่ยเอ๋อร์เริ่มหงุดหงิด "ข้ารู้นะว่าท่านเพิ่งจะได้เบี้ยเลี้ยงพิเศษมา หรือไม่ตู้จือหลานก็ต้องให้รางวัลท่านบ้างที่ท่านยอมเหนื่อยปรนนิบัตินางทั้งวันทั้งคืน เงินแค่ไม่กี่ตำลึงเพื่อกู้หน้ากูตาให้น้องสาวคนเดียวของท่าน ท่านจะใจดำทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นได้ลงคอเชียวหรือ"จางเหวินไฉเริ่มเดือดดาลขึ้นมาจริงๆ ชี้นิ้วด่าน้องสาวด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า "เจ้ามันนังน้องสาวตัวซวย! วันๆ ไม่ทำอะไรนอกจากหาเรื่องใส่ตัว พอเกิดเรื่องขึ้นมาก็วิ่งมารีดไถเงินพี่ชาย เจ้าเห็นข้าเป็นขุนนางหรือเห็นข้าเป็นถุงเงินกันแน่ คิ้วหายก็ปล่อยให้มันหายไปสิ เดี๋ยวมันก็งอกใหม่เอง หรือถ้าอยากสวยนักก็เอาถ่านในครัวมาฝนเขียนไปก่อนก็ได้ มัวแต่มารักสวยรักงามไม่เข้าเรื่อง เจ้ามันช่างไร้สำนึกจริงๆ""ท่านด่าข้าเป็นชุดเช่นนี้แต่เงินสักอีแปะก็ไม่กระเด็นออกมาเลยรึ!" จางเม่ยเอ๋อร์เริ่มกระทืบเท้าด้วยความขัดใจ "ท่านมันหมาป่าตาขาวจริงๆ

60ร้อยตำลึงเงินเมื่อได้ยินว่ารักษาหน้าตาของเจ้าและไม่อยากให้ใครดูถูก ตู้จือหลานก็เริ่มโอนอ่อนตามคำลวงทันที นางรู้ว่าสังคมขุนนางนั้นหน้าตาสำคัญยิ่งกว่าสิ่งใด แม้นางจะตระหนี่ถี่เหนียวแต่กับเรื่องชื่อเสียงนางยอมเสียไม่ได้"ร้อยตำลึงเงินรึ มันก็มากอยู่นะสำหรับอาหารมื้อเดียว""มันเป็นเงินที่ต้องจ่ายเพื่ออนาคตของเรา และเพื่อเกียรติยศของเจ้าเองนะจือหลาน" จางเหวินไฉรีบสำทับพลางนวดแขนให้นางอย่างเอาใจ "หากข้าได้ผูกมิตรกับขุนนางใหญ่พวกนั้น ตำแหน่งของข้าอาจจะมั่นคงขึ้น และนั่นก็หมายถึงความภาคภูมิใจของเจ้าด้วยนะภรรยารัก"ตู้จือหลานนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้บ่าวคนสนิท "ไปหยิบเงินในหีบมาให้ท่านพี่ร้อยตำลึงเงิน"จางเหวินไฉหัวใจพองโตทันทีที่ได้ยินคำนั้น เขาแทบจะเก็บอาการดีใจไว้ไม่อยู่ เมื่อบ่าวนำถุงเงินมาส่งให้ เขารีบรับมาซุกไว้ในอกเสื้ออย่างรวดเร็วพลางก้มลงจุมพิตที่หน้าผากของตู้จือหลานอย่างประจบเอาใจ"ขอบใจเจ้ามากจือหลาน เจ้าช่างเป็นภรรยาที่ประเสริฐและเข้าใจข้าที่สุด ข้าสัญญาว่าพรุ่งนี้จะทำหน้าที่รักษาชื่อเสียงตระกูลตู้ให้ดีที่สุดไม่ให้เจ้าต้องผิดหวัง""ท่านก็ไปให้มันคุ้มค่าเ