All Chapters of ข้ามมิติมาเป็นแม่ม่ายสายโหด: Chapter 61 - Chapter 70

62แม่นางคิ้วกุดจางเม่ยเอ๋อร์หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ นางพยายามจะอ้าปากเถียงต่อ แต่ในจังหวะนั้นเองลมฤดูใบไม้ผลิหอบใหญ่พัดวูบเข้ามาทางประตูร้านที่เปิดกว้าง ลมแรงนั้นปะทะเข้ากับใบหน้าของนางอย่างจังจนปอยผมที่นางเพิ่งบรรจงหวีปิดบังจุดบกพร่องไว้อย่างดีพลันเปิดเปิงออกความลับที่นางซ่อนไว้ถูกเปิดเผยต่อหน้าธารกำนัล คิ้วข้างขวาของจางเม่ยเอ๋อร์หายไป เหลือเพียงรอยผิวหนังสีแดงด่างๆ และขนคิ้วที่ถูกไฟเลียจนกุดสั้นดูอัปลักษณ์พิลึกพิลั่นบรรยากาศในร้านเงียบกริบไปชั่วอึดใจ ก่อนที่คุณหนูตระกูลผู้ดีกลุ่มนั้นจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่นร้านยิ่งกว่าเดิม บางคนถึงกับต้องใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปากเพราะกลั้นขำไม่อยู่"อุ๊ต๊ะ ว้ายกรี้ด! ดูนั่นสิ ที่แท้ที่รีบร้อนมาซื้อพู่กันเพราะคิ้วกุดนี่เอง""ฮ่าๆ คิ้วหายไปข้างหนึ่งเหมือนผีสางไม่มีผิด นี่น่ะหรือสตรีผู้สูงศักดิ์จากจวนตระกูลตู้ สภาพเหมือนตัวตลกในคณะงิ้วเสียมากกว่านะพี่หญิง""โธ่...แม่นางคิ้วกุด ต่อให้เจ้าซื้อพู่กันอันละห้าสิบตำลึงเงินมาวาด มันก็ไม่ช่วยให้ใบหน้าที่น่าขำของเจ้าดูดีขึ้นมาได้หรอก กลับไปหลบในรูเหมือนเดิมเถอะ อย่าออกมาเดินหลอกหลอนผู้คนให้ตกใจเช

64ข้าแรงเยอะเสี่ยวชุ่ยรีบลุกขึ้นยืนเพื่อแสดงความพร้อม "เถ้าแก่เนี้ย ข้าอยากให้ท่านลองเปิดใจดู ถึงข้าจะตัวโตอย่างที่ท่านเห็น แต่ข้ายืนยันได้ว่าข้ามีความคล่องแคล่วไม่แพ้คนตัวเล็กๆ เลย สมัยอยู่บนเขาข้าต้องวิ่งหลบกิ่งไม้และกระโดดข้ามลำธารพร้อมแบกฟืนไว้บนหลัง ข้าชินกับการเคลื่อนไหวในพื้นที่จำกัด และที่สำคัญที่สุดพลังของข้าเยอะมากนะ งานหนักงานเบาข้าคนเดียวรับรองว่าเอาอยู่แน่นอน"เพื่อเป็นการพิสูจน์คำพูด เสี่ยวชุ่ยกวาดสายตามองไปรอบๆ ร้าน นางเห็นลังไม้ขนาดใหญ่ที่บรรจุถ้วยชามซึ่งลุงเฉินเพิ่งยกมาวางซ้อนกันไว้สองลังเพื่อรอการล้างในวันพรุ่งนี้ เสี่ยวชุ่ยเดินตรงเข้าไปหาลังไม้นั้นโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง นางใช้มือทั้งสองข้างช้อนใต้ลังไม้แล้วยกขึ้นเหนืออกด้วยท่าทางที่ดูง่ายดายเหมือนยกตะกร้าผ้า ก่อนจะวางมันลงที่เดิมอย่างนุ่มนวลโดยไม่มีเสียงกระทบของถ้วยชามด้านในแม้แต่นิดเดียวลุงเฉินที่กำลังเช็ดโต๊ะอยู่มุมร้านถึงกับตาค้าง ผ้าขี้ริ้วแทบหลุดจากมือ "โอ้โฮ แม่นางคนนี้พลังแขนไม่ธรรมดาจริงๆ ขนาดข้ายังต้องลากเอาเลยเวยเสี่ยวเหอระบายยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจ ท่าทางการเคลื่อนไหวของเสี่ยวชุ่ยเมื่อครู่ดูรวดเร็วอย่

66ข้ามันคนเลวในจังหวะที่นิ้วมือหยาบกร้านสัมผัสเข้ากับเปลือกไข่ไก่ที่เย็นลื่นเพียงฟองเดียว และกำลังจะรวบมันเข้าสู่แขนเสื้อหมับ!ข้อมือของลุงเฉินถูกคว้าหมับด้วยมือเรียวบางทว่าแข็งแกร่งราวกับคีมเหล็ก แรงบีบที่แน่นและรวดเร็วทำเอาลุงเฉินสะดุ้งสุดตัวจนไข่เกือบหลุดมือ เขาเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตระหนก และต้องสบตากับดวงตาคมของเว่ยเสี่ยวเหอที่จ้องเขม็งมาในความมืดสลัว"เถ้าแก่เนี้ย! ขะ...ข้า"ใบหน้าของลุงเฉินซีดเผือดลงทันที สีเลือดฝาดหายไปจนขาวซีดราวกับกระดาษ ร่างทั้งร่างสั่นเทาประดุจใบไม้ต้องลมพายุ เข่าอ่อนทรุดลงกับพื้นครัวในทันที เสียงกระแทกของหัวเข่ากับพื้นไม้ดังปึก แต่เขากลับไม่แสดงอาการเจ็บปวดใดๆ นอกจากความหวาดกลัวที่ท่วมท้นออกมาทางสายตา"ข้าขอโทษ! เถ้าแก่เนี้ยข้าผิดไปแล้ว ข้ามันคนเลว ข้ามันขี้ขโมย"ลุงเฉินเริ่มโขลกศีรษะลงกับพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงหน้าผากกระทบพื้นดังสนั่นหวั่นไหวจนเว่ยเสี่ยวเหอต้องเป็นฝ่ายถอยออกมาเพื่อนิ่งดูท่าทาง ลุงเฉินสะอื้นไห้อย่างสิ้นหวังราวกับคนกำลังจะถูกส่งไปยังแดนประหาร"อย่าส่งข้าไปให้ทางการเลยนะเถ้าแก่เนี้ย ข้าขอโทษ ข้ายอมโดนเฆี่ยน ยอมโดนด่าอย่างไรก็ได้ แ

68เสนาบดีหลี่เมื่อน้ำอุ่นชำระล้างคราบสกปรกออกไป ผิวพรรณที่แท้จริงของฉินม่ายก็เริ่มปรากฏให้เห็น แม้จะดูซีดเซียวและแห้งกร้านไปบ้าง แต่ก็ดูผุดผ่องขึ้นกว่าตอนแรกมาก เว่ยเสี่ยวเหอใช้ผ้าสะอาดเช็ดตัวให้เด็กหญิงจนแห้งสนิท ก่อนจะเดินกลับขึ้นไปบนชั้นสองเพื่อเปิดหีบผ้าของอาเป่านางกวาดสายตามองดูชุดหลายชุดที่อาเป่าใส่ไม่ได้แล้ว หรือบางชุดที่เพิ่งซื้อมาใหม่แต่ขนาดดูน่าจะพอให้เด็กผู้หญิงใส่แก้ขัดไปก่อนได้ นางเลือกชุดผ้าฝ้ายสีฟ้าอ่อนเนื้อนุ่ม ซึ่งเป็นชุดที่อาเป่าใส่ไปเมื่อเดือนก่อนออกมาหนึ่งชุด"เอาชุดนี้ไปใส่ก่อนนะฉินม่าย"เว่ยเสี่ยวเหอยื่นชุดให้อีกฝ่าย เมื่อฉินม่ายสวมชุดของอาเป่าลงบนร่างที่ผอมโซ ภาพที่ปรากฏทำให้เว่ยเสี่ยวเหอต้องลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ ชุดของอาเป่าดูหลวมโคร่งเมื่ออยู่บนตัวของฉินม่าย แขนเสื้อยาวเลยปลายนิ้วจนต้องพับขึ้นหลายทบ ส่วนขากางเกงก็กองอยู่ที่ข้อเท้าจนดูเทอะทะ นั่นเป็นเพราะอาเป่าได้รับการดูแลอย่างดีและมีร่างกายที่เติบโตสมวัย ผิดกับฉินม่ายที่ขาดสารอาหารจนตัวเล็กแกร็นกว่าเด็กวัยเดียวกันมากฉินม่ายก้มลงมองชุดใหม่บนตัวพลางใช้มือลูบเนื้อผ้าที่นุ่มลื่นด้วยความตื่นเต้น นางเงยหน้าขึ

70ข้ารักเจ้าจางเหวินไฉรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าลงกลางกระบาล ทว่าแม้จะจนมุมถึงเพียงนี้ สันดานที่เอาตัวรอดเก่งของเขาก็ยังสั่งให้เขาพยายามหาทางออก เขารีบคุกเข่าลงกับพื้นทันที"จือหลานฟังข้าก่อน! มันไม่ได้เป็นอย่างที่เจ้าคิดนะ!"เขาพยายามปั้นเรื่องโกหกเรื่องใหม่ขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ พลางบีบน้ำตาเพื่อให้ดูน่าเวทนา "ที่ข้าอ้างชื่อท่านเสนาบดีหลี่...ก็เพราะ...เพราะข้าไม่อยากให้เจ้ากังวล จริงๆ แล้วข้าถูกพวกขุนนางกลุ่มหนึ่งในกรมรุมบีบคั้น พวกเขาแกล้งข้าและขู่จะเอาเรื่องข้า ข้าเลยต้องหาเงินไปอุดปากพวกมัน ข้ากลัวเจ้าจะผิดหวังในตัวข้าก็เลยต้องโกหกเรื่องงานเลี้ยง ข้าทำไปเพื่อปกป้องตำแหน่งและเพื่อที่จะได้อยู่ปรนนิบัติเจ้าต่อไปนะจือหลาน!"ตู้จือหลานจ้องมองสามีที่กำลังคร่ำครวญอยู่ที่พื้นด้วยสายตาเย็นชา"ท่านจะบอกว่าถูกข่มขู่รึ! หนึ่งร้อยตำลึงเนี่ยนะ!" ตู้จือหลานเหยียดยิ้มสมเพช "จางเหวินไฉ ท่านเห็นข้าเป็นเด็กอมมือหรืออย่างไร คิดว่าข้าจะเชื่อคำลวงพล่อยๆ ของท่านอีกรอบงั้นรึ บอกความจริงมาเดี๋ยวนี้! เงินหนึ่งร้อยตำลึงอยู่ที่ไหน และเอาไปทำอะไรกันแน่ ข้าให้โอกาสพูดแค่ครั้งเดียว หากยังโกหกข้าจะให้บ่าวลากตัวท่า