All Chapters of ข้ามมิติมาเป็นแม่ม่ายสายโหด: Chapter 81 - Chapter 90

82รนหาที่ตาย“พวกเจ้าคิดว่าตระกูลตู้ใหญ่โตนักหรือ ใช่! ในหมู่ขุนนางเราอาจจะยิ่งใหญ่ แต่กับเชื้อพระวงศ์สายตรงที่มีอำนาจล้นมืออย่างอ๋องสิบเอ็ด ต่อให้พวกเจ้าถูกสั่งประหารเจ็ดชั่วโคตร ท่านพ่อของข้ายังไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากขอชีวิตให้ด้วยซ้ำ!” ตู้จือหลานเดินวนไปมาอย่างกระวนกระวาย “นี่พวกเจ้าไปทำท่าไหนถึงได้ถูกลากเข้าจวนท่านอ๋องได้ หาเรื่องตายให้ข้าและตระกูลตู้ชัดๆ”นางจางสั่นสะท้านไปทั้งตัว “แต่...แต่เด็กนั่นมันเคยเป็นขอทานนะเจ้าคะคุณหนูตู้ มันชื่อหวังอี้หลิว ข้าจำมันได้”“ขอทานบ้านเจ้าสิ! ถ้าเขาอยู่ในจวนอ๋องสิบเอ็ดและสั่งทหารได้ขนาดนั้น เขาก็คือซื่อจื่อผู้สูงศักดิ์ ต่อให้เขาจะเคยเป็นอะไรมา แต่วันนี้เขามีฐานะเหนือหัวพวกเจ้าไปหมื่นเท่า พวกเจ้าโง่เขลาเบาปัญญาไปล่วงเกินผิดคน แล้วยังจะคลานมาขอให้พ่อข้าไปรนหาที่ตายอีกรึ!”“อ๋องสิบเอ็ดน่ากลัวมากเลยหรือเจ้าคะ” นางจางถามเสียงสั่นตู้จือหลานมองสองแม่ลูกด้วยสายตารังเกียจ “ถ้ายังกล้าพูดเรื่องทวงความเป็นธรรมกับอ๋องสิบเอ็ดอีกแม้แต่คำเดียว ข้าจะตัดลิ้นพวกเจ้าสองแม่ลูก!”จางเม่ยเอ๋อร์และนางจางรีบก้มหน้าลงจนชิดพื้น ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว จางเห

84เจ้าเป็นใครกันแน่เว่ยเสี่ยวเหอนั่งฟังอย่างตั้งใจ นางขยับเสื้อคลุมขนสัตว์ให้กระชับขึ้นพลางมองใบหน้าครึ่งเสี้ยวของท่านอ๋องที่ดูเคร่งเครียด“อุทกภัยครั้งนี้รุนแรงกว่าที่ทางการคาดการณ์ไว้ เทือกสวนไร่นาตามแนวลำน้ำถูกน้ำหลากเข้าท่วมขัง พืชผลของชาวบ้านที่ตั้งใจจะเก็บเกี่ยวในช่วงนี้ได้รับความเสียหายไปมากกว่าครึ่ง บางคนต้องยอมทิ้งที่นาเพื่อหนีน้ำเอาตัวรอด ผลิตผลที่ควรจะกลายเป็นเสบียงเลี้ยงดูผู้คนในหน้าหนาวกลับเน่าเสียอยู่ในโคลนอย่างน่าเวทนา เรื่องของดินฟ้าอากาศนั้นเป็นสิ่งที่มนุษย์เรายากจะควบคุมได้จริงๆ”คำบอกเล่าของท่านอ๋องสิบเอ็ดทำให้เว่ยเสี่ยวเหอคิดตาม ในฐานะที่นางเคยใช้ชีวิตอยู่ในยุคสมัยที่มีการชลประทานและการจัดการภัยพิบัติเจริญก้าวหน้าไปไกล ภาพความยากลำบากที่ชาวบ้านต้องเผชิญเพราะการจัดการน้ำที่ไม่เป็นระบบทำให้นางรู้สึกสะท้อนใจ“หากฝนไม่หยุดตกภายในวันสองวันนี้ความเสียหายก็คงจะทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ” เว่ยเสี่ยวเหอพึมพำออกมาโดยลืมตัว “บางที...ข้าอาจจะลองหาวิธีแก้ไขสถานการณ์นี้ดู”คำพูดของนางทำให้ท่านอ๋องสิบเอ็ดที่กำลังมองออกไปนอกหน้าต่างชะงักไปครู่หนึ่ง เขาค่อยๆ หันกลับมาจ้องมองใบหน้าของเว่

86พัดปัดฝนนางมองผลงานของตัวเองด้วยความโล่งอก แล้วเก็บพัดเข้าสู่มิติส่วนตัวอย่างระมัดระวัง จากนั้นนางก็ก้าวออกมาจากมิติกลับไปที่เตียงนอน ทิ้งตัวลงนอนด้วยความสบายใจในเวลาเดียวกัน ณ จวนอ๋องสิบเอ็ดที่ตั้งอยู่อีกฟากหนึ่งของเมืองหลวง ท่านอ๋องที่กำลังนั่งอ่านตำราอยู่ท่ามกลางเสียงฝนที่ตกกระหน่ำพลันขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ เมื่อจู่ๆ เสียงพายุที่เคยดังอื้ออึงกลับเงียบหายไปอย่างกะทันหัน ความเงียบที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วทำให้บรรยากาศรอบกายดูแปลกพิกล ท่านอ๋องวางพู่กันในมือลงแล้วเดินไปที่ริมหน้าต่างด้วยความสงสัยทันทีที่หน้าต่างไม้สลักลายถูกเปิดออก ลมเย็นสดชื่นที่ไม่หอบเอาละอองน้ำฝนมาด้วยก็พัดเข้ากระทบใบหน้า ท่านอ๋องแหงนหน้ามองขึ้นไปบนฟากฟ้าที่เคยมืดมิด บัดนี้กลับเห็นดวงจันทร์กลมโตส่องแสงสว่างจ้าแจ่มชัดท่ามกลางหมู่ดาวที่พราวระยับอยู่เต็มท้องฟ้า สภาพอากาศเปลี่ยนไปราวกับหน้ามือเป็นหลังมือจนน่าอัศจรรย์ใจยิ่งนัก มันเป็นภาพที่แตกต่างจากพายุโหมกระหน่ำเมื่อครู่โดยสิ้นเชิงท่านอ๋องสิบเอ็ดจ้องมองแสงจันทร์นั้นอยู่นาน พลางนึกถึงบทสนทนาบนรถม้าที่เว่ยเสี่ยวเหอเคยบอกว่าจะลองหาวิธีแก้ไขสถานการณ์อุทกภัยดู ท่าน

88ข้าจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุดเสียงแผดร้องของตู้จือหลานดังลั่น ทำเอาเสียงโต้เถียงภายในห้องเงียบกริบลงในทันที จางเหวินไฉที่กำลังขยี้หัวตัวเองด้วยความรำคาญถึงกับตัวแข็งทื่อ หัวใจของเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเขาค่อยๆ ยื่นมืออันสั่นเทาไปผลักบานประตูออกอย่างช้าๆ หวังว่าตนเองจะหูฝาดไป ทว่าทันทีที่บานประตูเปิดออก ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือตู้จือหลานที่ยืนกำหมัดแน่น ใบหน้าที่เคยงดงามบัดนี้แดงก่ำสลับเขียวคล้ำด้วยแรงพิโรธ ดวงตาปูดโปนราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ“จะ...จะ...จือหลาน!” จางเหวินไฉเอ่ยชื่อภรรยาด้วยเสียงที่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน“อย่ามาเรียกชื่อข้าด้วยปากสกปรกของเจ้า!”ตู้จือหลานไม่รอให้เขาได้ตั้งตัว นางพุ่งเข้าหาจางเหวินไฉ ฝ่ามือเรียวฟาดลงบนใบหน้าของสามีอย่างแรง ใบหน้าของจางเหวินไฉสะบัดไปตามแรงตบจนเลือดกบปาก ทว่านางยังไม่หยุดเพียงเท่านั้น นางคว้าคอเสื้อเขากระชากเข้าหาตัวแล้วระดมทุบตีไปที่อกและใบหน้าอย่างไม่ยั้งมือ“เจ้ากล้าหลอกข้า! เจ้ากล้าสร้างเรื่องปดมดเท็จมาตบตาคนตระกูลตู้!” นางกรีดร้องพลางรัวกำปั้นใส่ “ที่แท้เจ้าก็มีเมียมีลูกอยู่แล้ว ที่แท้เจ้าก็เป็นเพียงไอ้บัณฑิตตกอับที่ทิ้งลูกทิ้งเ

90บังเอิญล่ะมั้งเวลาผ่านไป เว่ยเสี่ยวเหอที่เพิ่งส่งหมั่นโถวลูกสุดท้ายในซึ้งให้แก่เด็กน้อยคนหนึ่งชะงักมือลงพลางปาดเหงื่อบนหน้าผาก นางเบี่ยงสายตาไปมองบุรุษผู้สูงศักดิ์ที่ยืนอยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะตั้งคำถามกับตัวเองตั้งแต่วันก่อนที่เจอบนรถม้ากลางสายฝน จนมาถึงวันนี้ที่หน้าร้าน เป็นความบังเอิญจริงๆ หรือที่นางมักเจอเขาอยู่บ่อยๆ นางหรี่ตาลงเล็กน้อย พลางกอดอกมองท่านอ๋องสิบเอ็ดที่เพิ่งจะเงยหน้าขึ้นมาพอดี เมื่อเห็นว่าคนข้างกายกำลังจ้องมองตนด้วยสายตาจับผิด ท่านอ๋องก็ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะส่งยิ้มบางๆ กลับมาให้“มีอะไรหรือ หรือว่าข้าตักข้าวสารน้อยเกินไป” ท่านอ๋องเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเว่ยเสี่ยวเหอขยับเข้าไปใกล้เขาอีกนิด แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงสัย “ท่านอ๋อง ข้ามีเรื่องอยากจะถามท่านเสียหน่อย เหตุใดช่วงนี้ข้าถึงเห็นท่านบ่อยเหลือเกินเจ้าคะ”นางเว้นวรรคพลางไล่นิ้วชี้ไปตามจังหวะที่นึกได้ “วันก่อนทางไปสำนักศึกษาท่านก็โผล่มา กลางพายุท่านก็นั่งรถม้าผ่านทางนั้นพอดี แล้ววันนี้ท่านก็ยังบังเอิญผ่านมาหน้าร้านน้ำแกงของข้าในตอนที่ข้ากำลังแจกทานอีก ท่านอ๋องสิบเอ็ดผู้สูงศักดิ์มีเวลาว่างมากขนาดนั้นเชียว