All Chapters of ข้ามมิติมาเป็นแม่ม่ายสายโหด: Chapter 21 - Chapter 30

22ปะทะฝีปากในร้านตัดเสื้อในขณะที่เถ้าแก่เนี้ยร้านตัดเสื้อจินซิ่วกำลังน้อมส่งเว่ยเสี่ยวเหอที่หน้าประตูร้าน บรรยากาศสงบพลันถูกทำลายลงด้วยเสียงแหลมสูงที่ดังบาดหูมาแต่ไกล พร้อมกับการปรากฏตัวของสตรีสองนางที่เดินบิดสะโพกเข้ามาด้วยท่าทางยโส ราวกับเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์ที่มาจากจวนขุนนางใหญ่ หากแต่กลิ่นสาบจางๆ ที่ลอยตามลมมานั้นฟ้องชัดว่าพวกนางเพิ่งจะผ่านการขลุกอยู่กับถังปฏิกูลมาไม่นานหลังจากที่เมื่อคืนนางจางข่มขู่ รีดไถเงินจากจางเหวินไฉมาได้ก้อนหนึ่ง พวกนางก็ไม่รอช้ารีบหาเรื่องอู้งานล้างคอกม้าแล้วแจ้นมาที่ร้านตัดเสื้อทันที“โอ้ย เม่ยเอ๋อร์เจ้าดูสิ ร้านนี้ช่างดูดีสมฐานะพวกเรายิ่งนัก ชุดสาวใช้สีตุ่นๆ ที่ตู้จือหลานให้มาข้าใส่แล้วผดผื่นจะขึ้นเอา เสียเกียรติมารดาขุนนางหมด”“จริงด้วยเจ้าค่ะท่านแม่ ข้าต้องหาชุดที่ปักดิ้นทองดิ้นเงินเสียหน่อย ผิวพรรณข้าออกจะผุดผ่องปานนี้ หากวันหน้ามีคุณชายตระกูลร่ำรวยมาเดินตลาดแล้วตกหลุมรักข้าเข้า ข้าจะได้เป็นหนูตกถังข้าวสารกลายเป็นฮูหยินเอก ไม่ต้องมานั่งขัดคอกม้าให้เหนื่อยแรง”จางเม่ยเอ๋อร์สะบัดผ้าเช็ดหน้าผืนเก่าพลางเชิดหน้าขึ้น ทว่าสายตาที่ของนางพลันสะด

24เจ้าเองหรือในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียด เว่ยเสี่ยวเหอเริ่มขยับมือเตรียมใช้กำลังเข้าฝ่าด่าน เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบก็ดังมาจากด้านในประตู ประตูบานเล็กถูกกระชากเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของมู่เหยียนองครักษ์เงาที่ไปรับชาสมุนไพรเป็นประจำใบหน้าของมู่เหยียนที่เคยนิ่งสงบ บัดนี้กลับซีดเซียวและเต็มไปด้วยรอยเลือดที่ยังไม่แห้งสนิท เมื่อเขามองเห็นสตรีที่สะพายตะกร้าชาอยู่หน้าจวน ดวงตาที่เคร่งเครียดของเขาก็สั่นไหวด้วยความหวัง“หยุดมือเดี๋ยวนี้! นางคือแขกคนสำคัญของท่านอ๋อง” มู่เหยียนตวาดทหารยามจนพวกเขารีบถอยกรูด“มู่เหยียน เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ”เว่ยเสี่ยวเหอถามพลางก้าวเข้าไปหา แววตาของนางจริงจังขึ้นเมื่อเห็นสภาพของเขา“แม่นางเว่ยมาได้ทันเวลาพอดี” มู่เหยียนลดเสียงลงจนเกือบเป็นกระซิบพลางเร่งพานางเดินเข้าสู่ด้านใน “เมื่อคืนท่านอ๋องถูกลอบโจมตีระหว่างกลับจากวังหลวง ศัตรูใช้มือสังหารฝีมือฉกาจและอาวุธที่อาบยาพิษร้ายแรง ท่านอ๋องปกป้ององครักษ์คนอื่นจนได้รับบาดเจ็บหนัก บัดนี้ยังนอนไม่ได้สติอยู่ในเรือน หมอหลวงสี่คนเข้าไปข้างในแล้วแต่ทุกคนกลับส่ายหน้า”“พิษเหมันต์ในกายเขาถูกกระตุ้นรึ” ฝีเท้าขอ

26กองทัพลูกค้าแสงรุ่งอรุณยังไม่ทันจะจับขอบฟ้าดี เสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยเซ็งแซ่ก็ดังก้องไปทั่วถนน เว่ยเสี่ยวเหอที่เพิ่งล้างหน้าผัดแป้งเสร็จถึงกับต้องชะงักเมื่อเปิดประตูร้านออกมาแล้วพบว่ามีแถวของผู้คนยาวเหยียดไปจนถึงสุดหัวมุมถนนข่าวลือเรื่องเถ้าแก่เนี้ยหมอเทวดาที่ช่วยชีวิตท่านอ๋องสิบเอ็ดจากเงื้อมมือมัจจุราชได้ภายในคืนเดียวแพร่กระจายไปเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง จากเดิมที่คนมาเพราะความอร่อย บัดนี้คนนับร้อยมาเพราะความศรัทธาและอยากจะเห็นหน้าสตรีผู้มีความสามารถสักครั้ง"นั่นไง! แม่นางเว่ยออกมาแล้ว!""แม่นางเว่ย ข้าปวดหลังเรื้อรังมาสิบปีท่านช่วยรักษาข้าทีได้หรือไม่""เถ้าแก่เนี้ย ลูกชายข้าตัวร้อนไม่หายท่านช่วยดูให้หน่อยเถิด"เสียงตะโกนเรียกดังสนั่นจนอาเป่าที่กำลังขยี้ตาเดินลงมาจากชั้นสองสะดุ้งโหยง ส่วนหวังอี้หลิวที่กำลังยกหม้อน้ำแกงออกมาวางหน้าเตาถึงกับอ้าปากค้าง หม้อที่เขาคิดว่าใบใหญ่ยักษ์แล้ว บัดนี้ดูท่าว่าจะไม่พอแจกจ่ายให้ฝูงชนที่หิวกระหายเหล่านี้"อี้หลิวอย่ามัวแต่ยืนบื้อ รีบจัดโต๊ะและจัดระเบียบแถวเร็วเข้า อาเป่าไปหยิบผ้าสะอาดมาช่วยท่านน้าอี้หลิวส่งตะเกียบ""รับทราบขอรับเถ้าแก่

28รอเดี๋ยวเถอะบรรยากาศหน้าร้านน้ำแกงแพะตระกูลเว่ยเริ่มสงบลง หลังจากผ่านการต้อนรับลูกค้าล้นหลามมาทั้งวัน หวังอี้หลิวกำลังง่วนอยู่กับการเก็บเก้าอี้ไม้ตัวสุดท้ายเข้าที่ ทว่าจู่ๆ เสียงเกือกม้าที่ควบตะบึงอย่างรีบร้อนก็มาหยุดกึกอยู่หน้าร้าน พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษในชุดขุนนางที่พยายามปั้นหน้าดุดันประหนึ่งเจ้าเมืองมาตรวจราชการจางเหวินไฉสะบัดชายเสื้อยาว ก้าวลงจากม้าด้วยท่าทางหยิ่งผยอง เขาใช้ผ้าเช็ดหน้าผืนบางปิดจมูกพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ร้านด้วยสายตาดูแคลน“เว่ยเสี่ยวเหออยู่ไหน เรียกนางออกมาพบข้าขุนนางจางเหวินไฉเดี๋ยวนี้!”เสียงตะโกนนั้นทำให้เว่ยเสี่ยวเหอที่กำลังนับเงินอยู่หลังร้านชะงักมือ นางยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นเยียบ ก่อนจะเดินออกมาหน้าร้านด้วยท่าทางสงบนิ่ง ผิดกับจางเหวินไฉที่ยืนหน้าเขียวหน้าเหลืองอยู่“ลมอะไรหอบท่านขุนนางใหญ่ผู้สูงศักดิ์มาถึงร้านน้ำแกงแพะของข้ากันล่ะเจ้าคะ หรือว่าที่จวนตระกูลตู้ไม่มีน้ำแกงรังนกให้ทานจนต้องลดตัวลงมาหาของกินบ้านๆ”“ไม่ต้องมาปากดี!” จางเหวินไฉตวาดพลางชี้นิ้วใส่หน้านาง “ข้ามาวันนี้ในนามของขุนนางกรมพิธีการ ข้าต้องการน้ำแกงแพะของเจ้าหนึ่งถ้วยเ

30ร้านขายผักแห่งใหม่นางเดินผ่านตรอกซอกซอยอยู่นาน จนกระทั่งมาถึงหัวมุมถนนสายหลักที่ตัดผ่านย่านที่พักอาศัยของเหล่าขุนนางชั้นกลางและพ่อค้าผู้มั่งคั่ง สายตาของนางไปสะดุดเข้ากับร้านค้าขนาดสองคูหาที่ดูสะอาดสะอ้าน มีป้ายประกาศให้เช่าแปะอยู่หน้าประตูไม้ที่ทาสีน้ำมันไว้อย่างดี“ทำเลนี้ช่างยอดเยี่ยมนัก”นางพึมพำกับตัวเอง ด้านหน้าร้านหันไปทางทิศตะวันออก รับแสงแดดยามเช้าแต่ไม่ร้อนจัดในยามบ่าย ตรงข้ามมีบ่อน้ำสาธารณะที่สะอาดและมีผู้คนเดินพลุกพล่านตลอดวัน เว่ยเสี่ยวเหอไม่รอช้า นางติดต่อเจ้าของตึกในทันที การเจรจาดำเนินไปอย่างราบรื่น นางยินดีจ่ายล่วงหน้าถึงหนึ่งปีเต็ม เพื่อตัดปัญหาคนอื่นมาแทรกแซงภายหลังเมื่อได้กุญแจมาไว้ในมือ เว่ยเสี่ยวเหอเปิดประตูเข้าไปสำรวจภายใน กลิ่นไม้แห้งและความโปร่งโล่งทำให้พอใจมาก พื้นที่โถงด้านหน้ากว้างพอที่จะวางชั้นไม้ไล่ระดับเพื่อจัดเรียงพืชผักเลิศรส ทั้งผักกาดเขียว หัวไชเท้าอวบอ้วน และผลไม้อย่างลูกท้อหรือส้มที่นางเริ่มเพาะปลูกในมิติร้านผักผลไม้ตระกูลเว่ย…นางตั้งชื่อในใจอย่างภาคภูมิใจ ทว่าปัญหาใหญ่ที่ตามมาคือ นางไม่อาจแยกกายออกเป็นสองร่างได้ หวังอี้หลิวต้องอ