All Chapters of ข้ามมิติมาเป็นแม่ม่ายสายโหด: Chapter 41 - Chapter 50

42มาเพราะเรื่องหยก"หัวหน้าขอรับ ข้าเขย่งจนตะคริวจะกินน่องอยู่แล้วขอรับ แถมกลิ่นน้ำแกงมันหอมจนข้าหน้ามืดไปหมดแล้วเนี่ย""หุบปาก! ถ้าได้เงินแล้วข้าจะซื้อเป็ดให้เจ้ากินจนพุงกาง ตอนนี้ทนเอาหน่อย"เซียงหลิ่วสั่งการอย่างวางท่า ทว่าในจังหวะที่เขาพยายามจะยืดตัวขึ้นดูบ้าง ผ้าพันแผลที่หนาเทอะทะที่ข้อมือกลับไปเกี่ยวเข้ากับตะปูขึ้นสนิมที่ตอกทิ้งไว้บนกำแพงไม้ เขาสะดุ้งสุดตัวพยายามจะดึงออกแต่กลับยิ่งติดแน่น"โอ๊ย! อูยยย เบาๆ สิเจ้าพวกโง่ มาช่วยข้าปลดไอ้ตะปูนี่ที กระดูกข้าจะหลุดออกมาอีกรอบแล้ว"เหล่าลูกน้องรีบกุลีกุจอเข้าไปช่วยกันดึงผ้าพันแผลของหัวหน้าออกอย่างชุลมุน คนหนึ่งดึงซ้าย อีกคนฉุดขวา จนเซียงหลิ่วหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ร่างที่พยายามจะทำตัวเป็นจอมโจรลึกลับ บัดนี้กลับติดแหง็กอยู่กับกำแพงร้านราวกับจิ้งจก "เบาๆ พวกเจ้าจะกระชากแขนข้าให้หลุดออกมาทั้งยวงหรืออย่างไร”ขณะที่พวกมันกำลังวุ่นวายอยู่กับการแก้ปมผ้าที่เกี่ยวตะปู เสียงท้องร้องของห่าวอวี่ก็ดังคำรามขึ้นมาโครก...คราก..."นั่นเสียงอะไร หรือว่านังเว่ยเสี่ยวเหอมันจุดพลุมันส่งสัญญาณเตือนให้ท่านอ๋อง"เซียงหลิ่วอุทานด้วยความตกใจพลา

44ส่งหยกมาเซียงหลิ่วซดน้ำแกงคำสุดท้ายจนหมดชาม เขาปาดคราบน้ำมันที่มุมปากอย่างลวกๆ ก่อนจะหันไปหาขอทานร่างผอมที่นั่งตัวลีบอยู่ข้างกาย แบฝ่ามือข้างที่ยังดีอยู่ไปตรงหน้าลูกน้องด้วยแววตามั่นใจ"เอาของที่ข้าฝากไว้คืนมาได้แล้ว"ขอทานผู้นั้นพยักหน้าหงึกหงักพลางล้วงเข้าไปในสาบเสื้อชั้นในที่ขาดกะรุ่งกะริ่ง เขาหยิบห่อผ้าสีเทาหม่นขนาดเท่าฝ่ามือออกมาอย่างระมัดระวัง ห่อผ้านั้นมีคราบสกปรกเกาะกรังจนดูเหมือนเศษขยะชิ้นหนึ่งที่เก็บมาจากกองปฏิกูล เซียงหลิ่วรับห่อผ้านั้นมาวางไว้บนโต๊ะไม้ที่สะอาดสะอ้านของร้านน้ำแกงแพะ ท่ามกลางสายตาที่จับจ้องของเถ้าแก่เนี้ยและหวังอี้หลิวเขาสะบัดเศษผ้าขี้ริ้วที่ห่อหุ้มออกช้าๆ เผยให้เห็นวัตถุสีขาวนวลที่ซ่อนอยู่ภายใน ทันทีที่ผ้าหลุดพ้นแสงจากเทียนไขในร้านก็ตกกระทบลงบนเนื้อหยกขาวละเอียด มันฉายประกายดูเลอค่า ลวดลายที่สลักอยู่บนนั้นคือมังกรที่กำลังโอบล้อมคาบลูกแก้วไว้อย่างวิจิตรบรรจง เส้นสายความพลิ้วไหวของเกล็ดมังกรนั้นดูคมชัดสมจริงอย่างที่ช่างฝีมือสามัญไม่อาจทำได้ และที่มุมล่างด้านขวาของป้ายหยกชิ้นนั้นปรากฏรอยบิ่นแหว่งเล็กๆ ที่ดูขัดตา ทว่ากลับเป็นเครื่องหมายยืนยันตัวตนที่ส

46ข้าบอกเจ้าไม่หมดเว่ยเสี่ยวเหอไม่ได้โต้ตอบ แต่นางส่งสัญญาณให้หวังอี้หลิวเดินเข้ามาในวงสนทนา หวังอี้หลิวเดินก้มหน้าถือถังน้ำใบเดิมที่บรรจุน้ำเปล่าธรรมดาเข้ามาวางไว้ข้างโต๊ะ แววตาของเขาดูสับสนและหวาดหวั่นเมื่อต้องเผชิญหน้ากับท่านอ๋องและกลุ่มขอทานที่เขาเคยเกรงกลัว"ท่านอ๋องเจ้าคะ หยกชิ้นนี้มีความลับประการหนึ่งที่มีเพียงคนในสายเลือดมังกรหรือผู้ที่ใกล้ชิดจริงๆ เท่านั้นที่จะทราบ วันนั้นท่านอ๋องบอกข้าไม่หมดใช่หรือไม่เจ้าคะ"ท่านอ๋องสิบเอ็ดมองหน้านางด้วยความประหลาดใจ วันนั้นเขาบอกนางไม่หมดจริงๆ เพราะอยากพิสูจน์ด้วยตนเองว่าหยกและคนที่ตามหาจะจริงหรือเท็จ“ถูกต้อง ข้าบอกเจ้าไม่หมด”“หยกนี้เมื่อถูกน้ำจะเปลี่ยนสี ข้าขอถามซานว่าหยกนี้เปลี่ยนสีเป็นสีอะไร”เซียงหลิ่วหูผึ่งทันที เขาพยายามนึกหาคำตอบเตรียมรับสถานการณ์ที่ไม่คาดคิดแต่ในหัวว่างเปล่า เพราะไม่เคยเห็นหยกเปลี่ยนสภาพมาก่อน ส่วนเจ้าซานนั้นเหงื่อเริ่มซึมออกตามไรผม เขาเริ่มมองหน้าหัวหน้าขอทานเพื่อขอความช่วยเหลือ"เอ่อ... มัน... มันเปลี่ยนเป็นสี...สี...”เว่ยเสี่ยวเหอส่ายหน้าช้าๆ นางหันไปหาหวังอี้หลิวที่ยืนอยู่ข้างๆ"อี้หลิว เจ้าลองบอกท่าน

48หยดเลือดพิสูจน์"ท่านอ๋อง ขอมือด้วยเจ้าค่ะ"เว่ยเสี่ยวเหอเอ่ยเสียงเรียบพลางหยิบกล่องไม้เล็กๆ ที่บรรจุเข็มเงินเรียวเล็กออกมา ท่านอ๋องสิบเอ็ดไม่ลังเลแม้แต่น้อยยื่นมือออกมาเบื้องหน้าทันที แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวังและหวาดหวั่นจ้องมองไปยังปลายเข็มที่คมกริบ เว่ยเสี่ยวเหอใช้ปลายนิ้วกดที่ปลายนิ้วของท่านอ๋องเบาๆ ก่อนจะแทงเข็มเงินลงไปอย่างรวดเร็วและแม่นยำโลหิตสีแดงฉานหยดหนึ่งค่อยๆ ซึมออกมา นางเค้นมันจนหยดเลือดนั้นร่วงหล่นลงสู่จอกน้ำทิพย์ ทันทีที่เลือดของท่านอ๋องสัมผัสน้ำ มันกลับไม่ได้แตกกระจายหายไป แต่กลับจับตัวเป็นก้อนกลมเล็กๆ ลอยนิ่งอยู่ใจกลางจอก"อี้หลิวถึงตาเจ้าแล้ว"นางหันไปหาชายหนุ่มที่ยืนหน้าซีดเผือด หวังอี้หลิวลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เขามองดูหยดเลือดของท่านอ๋องในจอกด้วยความรู้สึกสับสน ทว่าเมื่อเห็นสายตาที่ให้กำลังใจจากเว่ยเสี่ยวเหอ เขาจึงค่อยๆ ยื่นมือออกมา นางจับนิ้วของเขาไว้มั่นแล้วใช้เข็มเงินเจาะลงไปในลักษณะเดียวกัน โลหิตอีกหยดหนึ่งร่วงหล่นลงไปในจอกน้ำทิพย์ในตำแหน่งที่ห่างจากหยดแรกเพียงเล็กน้อยพริบตานั้น บรรยากาศรอบด้านคล้ายกับจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ทุกสายตาจับจ้องมองไปยังสิ่งที่เกิด

50จะไปร้านน้ำแกงแพะ“หากคุณหนูรู้สึกไม่สดชื่นกระปรี้กระเปร่า บ่าวได้ยินชาวบ้านและบรรดาสาวใช้เล่ากันมาหนาหูเรื่องหนึ่งเจ้าค่ะ” บ่าวคนเดิมลดเสียงลงเล็กน้อยคล้ายจะบอกความลับที่น่าสนใจ “ในย่านตลาดค้าขาย บัดนี้มีร้านน้ำแกงแพะร้านหนึ่งที่โด่งดังเป็นอย่างมาก ชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วทั้งเมืองหลวงเลยเจ้าค่ะ”ตู้จือหลานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแต่ยังคงหลับตาอยู่ “น้ำแกงแพะรึ กลิ่นสาบมันไม่ใช่จะทนได้ง่ายๆ ข้าปวดหัวเช่นนี้ หากไปเจอของคาวรสชาติรุนแรงเข้ามีหวังข้าคงได้อาเจียนออกมาเสียก่อน”“แต่ชาวบ้านต่างพากันพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าน้ำแกงแพะร้านนี้แปลกประหลาดนัก ไร้กลิ่นสาบคาวมีเพียงกลิ่นหอมกรุ่นของสมุนไพร และที่สำคัญที่สุดเขาเล่ากันว่าเมื่อได้ดื่มน้ำแกงเข้าไปเพียงไม่กี่คำ ร่างกายที่เคยอ่อนล้าจะกลับมาสดชื่นกระปรี้กระเปร่าราวกับได้ยาดี ลมปราณจะไหลเวียนสะดวก อาการปวดหัวหรือความขุ่นมัวในใจจะมลายหายไปสิ้น บรรดาขุนนางและเศรษฐีต่างก็แอบส่งคนไปซื้อหากันให้วุ่นเลยเจ้าค่ะ”ตู้จือหลานลืมตาขึ้น แววตาเริ่มมีความสนใจ “สดชื่นกระปรี้กระเปร่ารึ”นางนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งพลางลุกขึ้นยืนจัดแต่งเสื้อผ้าอาภรณ์ให้เข้าที่