All Chapters of ข้ามมิติมาเป็นแม่ม่ายสายโหด: Chapter 31 - Chapter 40

32เช้าวันแรกของการเปิดร้านใหม่สวี่เถาเอ๋อร์ก้มศีรษะรับคำอย่างนอบน้อม“เจ้าค่ะเถ้าแก่เนี้ย ข้าจะตั้งใจดูแลพืชผักทุกต้นมิให้บอบช้ำเจ้าค่ะ”“ดีมาก เมื่อผักมาส่งแล้ว หน้าที่แรกของเจ้าในแต่ละวันคือการจัดเรียงพวกมันลงบนแผงและชั้นวางให้ดูน่าซื้อ ผักกาดต้องวางแยกกับหัวไชเท้า ผลไม้ที่มีกลิ่นหอมต้องจัดไว้ในที่ที่ลมโกรก เจ้ามีความรู้เรื่องสมุนไพรอยู่แล้ว ข้าเชื่อว่าเจ้าจะรู้ว่าควรวางสิ่งใดไว้ตรงไหนเพื่อให้พวกมันดูสดใหม่ยาวนาน”เว่ยเสี่ยวเหอเดินไปที่โต๊ะไม้สำหรับคิดเงินพลางเคาะนิ้วเป็นจังหวะ“เรื่องเวลาทำงานนั้นสำคัญนัก ร้านของเราจะเปิดในยามเหม่า ซึ่งเป็นช่วงที่เหล่าแม่บ้านและพ่อครัวเริ่มออกมาจับจ่าย และข้าจะให้เจ้าปิดร้านในยามโหย่วเมื่อแสงแดดเริ่มหมดลง เพื่อให้พืชผักไม่เหี่ยวเฉาเพราะลมยามค่ำคืน ข้ามีค่าทำงานล่วงเวลาให้”สวี่เถาเอ๋อร์ตั้งใจฟังทุกถ้อยคำพลางพยักหน้าตาม กฎระเบียบที่ชัดเจนเช่นนี้ทำให้นางรู้สึกมั่นคงและมีทิศทางในการทำงาน“หลังจากปิดร้านและนำกำไรของแต่ละวันไปมอบให้ข้าแล้ว เวลาที่เหลือคือเวลาส่วนตัวของเจ้า เจ้าจะพักผ่อนในห้องพักหลังร้านที่ข้าจัดไว้ให้ หรือจะออกไปทำธุระส่วนตัว

34รู้จักเถ้าแก่เนี้ยน้อยไปเพียะ!ฝ่ามือหนาของเซียงหลิ่วฟาดเข้าที่ใบหน้าของหวังอี้หลิวอย่างแรง จนเขากระเด็นไปล้มลงกองกับพื้นดินที่สกปรก มุมปากที่เคยช้ำอยู่แล้วปริแตกออกจนเลือดสีแดงสดไหลซึม หวังอี้หลิวพยายามจะลุกขึ้นแต่กลับถูกเท้าของสมุนขอทานอีกคนเหยียบซ้ำลงที่หน้าอกเว่ยเสี่ยวเหอที่แอบดูอยู่ไม่อาจทนเห็นคนของนางถูกเหยียบย่ำได้อีกต่อไป นางก้าวออกมาจากที่ซ่อนด้วยฝีเท้าที่หนักแน่นทว่าเงียบเชียบ บรรยากาศในตรอกที่เคยอับชื้นพลันหนาวเหน็บขึ้นมาทันที"หยุดมือเดี๋ยวนี้! ใครกล้าแตะต้องคนของข้าอีกเพียงปลายนิ้ว ข้าจะทำให้มือข้างนั้นไม่ได้กลับไปใช้การได้อีกตลอดชีวิต"เซียงหลิ่วและพวกพ้องหันขวับมาตามเสียง พวกมันชะงักไปชั่วครู่เมื่อเห็นสตรีร่างบางในชุดผ้าคลุมสีเข้มเดินตรงเข้ามา แววตาของนางเย็นเยียบประดุจแท่งน้ำแข็งที่พร้อมจะทิ่มแทงทุกสิ่งที่ขวางหน้า"เถ้าแก่เนี้ย! ท่านมาที่นี่ได้อย่างไรขอรับ หนีไปขอรับ! พวกมันอันตรายมาก รีบหนีไปเร็วเข้าขอรับ!"หวังอี้หลิวที่เห็นเจ้านายปรากฏตัวขึ้นกลางวงล้อมถึงกับลืมความเจ็บปวด เขารวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายผลักเท้าที่เหยียบอกอยู่ออกแล้วกระโจนเข้าไปขวางหน้าเว่ยเ

36หยกบิ่นไร้ค่าณ ตรอกร้างที่อับชื้นและมืดสลัว กลิ่นคละคลุ้งไปด้วยสิ่งปฏิกูลที่หมักหมม แสงตะวันรำไรมิอาจส่องลอดผ่านพ้นหลังคาตึกเก่าโทรมลงมาถึงเบื้องล่าง เปรียบเสมือนโชคชะตาของเหล่าขอทานกลุ่มนี้ที่จมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของความทุกข์ยากเซียงหลิ่วผู้เคยเป็นเจ้าถิ่นผู้ยโสโอหัง บัดนี้กลับนอนทอดกายอยู่บนกองฟางเน่าพ่นลมหายใจรวยริน ข้อมือขวาที่เคยใช้รังแกผู้อื่นถูกเว่ยเสี่ยวเหอหักสะบั้นจนกระดูกแตก บัดนี้บวมเป่งจนเป็นสีม่วงคล้ำหนองห่อหุ้ม ความเจ็บปวดรวดร้าวแล่นพล่านเข้าสู่ขั้วหัวใจ ทุกลมหายใจเข้าออกเจ็บปวดจนต้องส่งเสียงร้องโหยหวน"โอ๊ย สวรรค์ช่างไร้เมตตา! กระดูกข้าเหมือนมีมดนับพันรุมกัดแทะ นังผู้หญิงใจอำมหิตผู้นั้น ข้าจะจดจำความแค้นนี้ไปจนตาย"เสียงคร่ำครวญอย่างเจ็บปวดของเซียงหลิ่วดังสะท้อนผนังเย็นเยียบ สร้างความรำคาญใจแกเหล่าลูกน้องที่นอนระเนระนาดอยู่รอบข้างเป็นอย่างยิ่ง สมุนขอทานเหล่านั้นต่างมีสภาพไม่ต่างจากซากศพ พวกมันใช้มือสกปรกอุดหูทั้งสองข้างพลางขดตัวหนีเสียงร้องที่บาดลึกถึงโสตประสาท ทว่าสิ่งที่ทรมานพวกมันยิ่งกว่าเสียงโวยวาย คือความเงียบงันของกระเพาะที่ว่างเปล่ามานานหลายวันโครก...คราก..

38จะรีบไปไหนมันกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกมาได้เพียงครึ่งทางของตรอกแคบที่คดเคี้ยว ทันใดนั้น เงาร่างสายหนึ่งก็พุ่งออกมาบังแสงแดดเบื้องหน้าไว้พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่สลับหนักเบาด้วยอาการบาดเจ็บ"จะรีบไปไหนรึห่าวอวี่ ข้าเห็นเจ้าคุ้ยขยะตาเป็นมัน พอได้ของแล้วกลับจะชิ่งหนีไปเฉยๆ เช่นนี้รึ"เสียงคำรามแหบพร่าดังก้องมาจากปากของเซียงหลิ่วหัวโจกหน้าบาก ที่บัดนี้เดินกุมข้อมือที่ถูกพันผ้าพันแผลไว้แน่น ใบหน้าของเขายังคงเขียวคล้ำและบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด แต่ดวงตาที่จ้องมองมายังห่าวอวี่กลับเต็มไปด้วยความอาฆาตและสงสัย ข้างกายของเขามีลูกน้องอีกสามคนที่ยืนดักหน้าดักหลังปิดทางหนีไว้ทุกทิศทางห่าวอวี่สะดุ้งสุดตัว หน้าซีดเผือดลงทันที "หะ...หัวหน้า ท่านลุกไหวแล้วหรือขอรับ ข้าเพียงแต่จะรีบไปหาเศษอาหารแถวตลาดมาให้ท่านและพี่น้องเท่านั้นเองขอรับ ไม่ได้จะหนีไปที่ใดเลย""โกหกหน้าตาย!"เซียงหลิ่วตวัดสายตามองไปที่กระเป๋ากางเกงของห่าวอวี่ที่ดูตุงผิดปกติ"เมื่อคืนข้าบอกให้เจ้าโยนหยกอัปมงคลนั่นทิ้งไปเสีย แต่เมื่อครู่ข้าเห็นกับตาว่าเจ้ารื้อกองขยะนั่นอย่างบ้าคลั่ง พอได้ของแล้วก็วิ่งหน้าตั้งออกมา ท่าทางลับๆ ล่อๆ ของเจ้ามั

40วางแผน“หัวหน้า! ข้ากลับมาแล้ว ข้าได้ความมาแล้ว!”เจ้าเด็กพเนจรนามว่าเสี่ยวอู๋วิ่งหน้าตั้งเข้ามาในซอกตึกอันอับชื้น ท่าทางลุกลี้ลุกลนของมันเรียกร้องความสนใจจากเหล่าขอทานที่กำลังนอนเอกเขนกด้วยความหิวโหยได้ในทันที เซียงหลิ่วซึ่งนอนกุมข้อมือที่บวมเป่งด้วยความทรมานลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล แววตาเต็มไปด้วยความแค้นเคืองและร่องรอยของความเจ็บปวดฉายแววตื่นตัวขึ้นมาทันควัน เมื่อเห็นสมุนที่ส่งไปสืบข่าวกลับมาถึง“รีบพูดมา! เจ้าไปแฝงตัวอยู่ในร้านเว่ยเสี่ยวเหอมาทั้งวันได้เรื่องอันใดบ้าง เงินห้าสิบตำลึงทองนั่นเป็นเรื่องจริงหรือไม่!”เซียงหลิ่วตะคอกถามด้วยเสียงที่แหบพร่าเสี่ยวอู๋รีบทรุดตัวลงคุกเข่าพลางพ่นลมหายใจหอบถี่ “เป็นความจริงทุกประการขอรับหัวหน้า แต่มันยิ่งใหญ่กว่าทองห้าสิบตำลึงนัก ข้านั่งแอบฟังพวกขุนนางชั้นผู้น้อยกับทหารลาดตระเวนที่เข้าไปกินน้ำแกงในร้านคุยกัน พวกเขาไม่ได้ปิดบังเป็นความลับอีกต่อไปแล้ว บัดนี้คนทั้งเมืองหลวงเริ่มรู้กันทั่วว่าท่านอ๋องสิบเอ็ดกำลังตามหาหลานชายที่หายตัวไปเมื่อหลายปีก่อน”เซียงหลิ่วขมวดคิ้วแน่นพลางพยายามระงับความเจ็บปวดที่ข้อมือ “หลานชายรึ แล้วมันเกี่ยวอันใดกับพู่