All Chapters of ข้ามมิติมาเป็นแม่ม่ายสายโหด: Chapter 11 - Chapter 20

12เซียวอวี่หรานเมื่อบุรุษผู้หนึ่งก้าวเข้ามาในระยะสายตา ท่วงท่าการเดินของเขานิ่งสงบประดุจสายน้ำ ทว่าทุกย่างก้าวกลับแฝงด้วยอำนาจที่ทำให้ฝูงชนต้องแหวกทางให้อย่างไม่รู้ตัวเขาคือเซียวอวี่หราน หรือที่ผู้คนในราชสำนักต่างรู้จักกันในนามท่านอ๋องสิบเอ็ด เจ้าของฉายาอ๋องไร้ใจเป็นที่เล่าขานกันว่าทรงเป็นโอรสที่เกิดจากสนมชั้นผู้น้อย แต่ด้วยปรีชาสามารถด้านการรบตั้งแต่วัยเยาว์เขาจึงก้าวขึ้นเป็นแม่ทัพใหญ่ผู้พิทักษ์ชายแดนทิศประจิม ทว่าในการศึกครั้งสุดท้ายเมื่อสามปีก่อน เซียวอวี่หรานถูกลอบวางยาพิษประหลาดที่เรียกว่าเหมันต์นิรันดร์ ยาพิษนี้ไม่ฆ่าเขาให้ตายในทันทีแต่จะค่อยๆ แช่แข็งเส้นลมปราณทีละน้อย ทำให้ร่างกายหนาวเหน็บอยู่ตลอดเวลาแม้ในฤดูร้อน ใบหน้าของเขาจึงมักจะเรียบเฉยเย็นชาประดุจน้ำแข็ง และอารมณ์ความรู้สึกก็คล้ายจะถดถอยจนกลายเป็นคนไร้หัวใจในสายตาผู้อื่นที่สำคัญโรคประหลาดนี้ทำให้เขาทานสิ่งใดไม่ลง รสชาติอาหารทุกอย่างเมื่อสัมผัสลิ้นของเขาก็ดุจขี้เถ้า ร่างกายที่เคยกำยำจึงเริ่มซูบผอมและอ่อนแรงลงเรื่อยๆ จนต้องกลับมาพักรักษาตัวที่เมืองหลวง“น้ำแกงแพะชามหนึ่ง”เสียงของเขาไม่เบาไม่แรง แต่มันกังวานและทร

14น้ำแกงนี่ไม่สะอาดทุกคนในร้านพลันนิ่งสนิทเหมือนถูกสาป เซียวอวี่หรานค่อยๆ วางช้อนกระเบื้องลงบนชามน้ำแกงที่ว่างเปล่า เขาไม่ได้ลุกขึ้นยืน เพียงแค่เหลือบตามองก็ทำให้ลูกน้องของจางเหวินไฉเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้นทันทีจางเหวินไฉหันไปมอง พอเห็นใบหน้าคมกริบในชุดขุนนางชั้นสูงก็ตาเหลือก"ทะ...ท่านอ๋องสิบเอ็ด!""หึ เจ้าบอกว่าน้ำแกงนี่ไม่สะอาด งั้นแสดงว่าเจ้ากำลังจะบอกว่าข้าอ๋องสิบเอ็ดผู้นี้มีลิ้นที่ไร้รสนิยมจนกินของเน่าเสียเข้าไปงั้นหรือ""มิกล้าพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเพียงแต่เป็นห่วงสุขอนามัยของท่านอ๋อง""ห่วงงั้นรึ เจ้าใช้ตำแหน่งขุนนางข่มเหงสตรีที่ทำมาหากินสุจริต เท่าที่ฟังดูนางเป็นสตรีที่เคยมีพระคุณกับเจ้าด้วยซ้ำ” เขาเว้นช่วงไปครู่หนึ่งปรายตาไปทางด้านหลัง “จัดการเศษขยะพวกนี้"สิ้นคำสั่ง องครักษ์เงาที่ซ่อนตัวอยู่ก็เปิดเผยตัวออกมา เพียงไม่กี่ลมหายใจผู้ติดตามของจางเหวินไฉก็ถูกโยนออกไปนอกร้าน จางเหวินไฉเห็นท่าไม่ดี เขารู้ว่าตอนนี้เกราะขุนนางของเขาใช้ไม่ได้ผลแถมยังจะโดนอาญาข้อหาหมิ่นพระเกียรติอีก เขาเริ่มมองหาทางหนีทีไล่ด้วยตาที่หลุกหลิกจางเหวินไฉหันหลังเตรียมจะใช้โอกาสชุลมุนหนีเอาตั

16จับผีเว่ยเสี่ยวเหอตวาดพลางกดจุดที่หัวไหล่จนร่างนั้นทรุดฮวบลงกับพื้น นางจุดตะเกียงส่องหน้าอีกฝ่ายทันที แสงไฟเผยให้เห็นชายหนุ่มรูปร่างซูบผอมเนื้อตัวมอมแมม สวมชุดขาดรุ่งริ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยเขม่าดำ เขาสั่นไปทั้งตัวด้วยความหวาดกลัว ไม่ใช่กลัวผีแต่กลัวผู้หญิงที่เรี่ยวแรงมหาศาลตรงหน้า“อย่าทำอะไรข้าเลยแม่นาง ข้าผิดไปแล้ว” ชายผู้นั้นพร่ำอ้อนวอน“เจ้าเป็นใคร มาแกล้งเป็นผีหลอกคนทำไม”“ข้าชื่ออาหลิวเป็นขอทาน ข้าไม่มีที่ไป ตึกนี้มันร้างมานานข้าเลยแอบเข้ามานอน แต่พอจะมีคนมาเช่าหรือมาอยู่ ข้าก็กลัวจะถูกไล่ที่ เลยต้องแกล้งทำตัวเป็นผีเพื่อไล่คนออกไป ข้าจะได้มีที่ซุกหัวนอน”นางคลายมือออกพลางมองสภาพขอทานตรงหน้าที่ดูหิวโซจนซี่โครงบาง นางสัมผัสได้ว่าเขาไม่ได้โกหก และร่องรอยการย้ายของที่ชาวบ้านว่าก็คือการที่เขาพยายามหาของกินหรือจัดที่นอนเท่านั้นเอง“ที่ชาวบ้านบอกว่าเห็นเงาดำพุ่งผ่านหน้าต่างก็คือเจ้างั้นรึ”“ใช่ๆ ข้าต้องรีบโดดหนีตอนมีคนมา แม่นางเก่งเหลือเกิน ข้าแกล้งเป็นผีมาหลายปีไม่เคยมีใครวิ่งไล่จับข้า”เว่ยเสี่ยวเหอนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ตึกหลังนี้ใหญ่เกินกว่านางจะดูแลคนเดียวได้ และขอทานค

18ล้างคอกม้านางจางเมื่อเห็นลูกชายในชุดขุนนางเต็มยศนั่งเสวยสุขอยู่บนศาลาหรูหรา ความน้อยใจและโกรธแค้นก็พุ่งขึ้นมาจุกอก นางเกือบจะตะโกนเรียกชื่อเขาออกมาดังๆ แต่ทว่าสายตาเย็นเฉียบขององครักษ์ที่ถือดาบอยู่ด้านข้างทำให้จมูกนางหดเหลือเพียงนิดเดียวตู้จือหลานปรายตามองสามีด้วยสายตาเรียบเฉย แฝงไปด้วยความรำคาญใจที่ปิดไม่มิด“ท่านพี่ตกใจอะไรกัน เพียงแค่มองเห็นบ่าวรับใช้หน้าใหม่ถึงกับเสียกิริยาเชียวรึ”“บ่าวรับใช้อย่างนั้นรึ!”จางเหวินไฉถามซ้ำเสียงสั่น พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงไปไกล เขาแทบอยากจะมุดดินหนีเมื่อเห็นมารดาส่งสายตาเวทนามาให้เขา แต่ขณะเดียวกันเขาก็หวาดกลัวว่าความลับเรื่องชาติกำเนิดจะรั่วไหล“ใช่แล้ว ระหว่างทางกลับข้าพบหญิงชราและเด็กคนนี้เดินเร่ร่อนขวางรถม้า พวกนางอ้อนวอนขอข้าวมื้อละชามเพื่อต่อชีวิตและขอถวายตัวเป็นทาสรับใช้ ข้าเห็นว่าคอกม้าด้านหลังและถังปฏิกูลยังขาดคนดูแล เลยเมตตารับพวกนางเข้ามา”“ไม่ได้นะจือหลาน!”จางเหวินไฉละล่ำละลักค้าน หัวใจเต้นแรงประดุจกลองรัว หากให้แม่กับน้องสาวมาขัดคอกม้าในบ้านของเมียขุนนาง มีหวังความลับเรื่องเมียเก่าและครอบครัวยากจนต้องถูกเปิดเผ

20กินให้อิ่มเว่ยเสี่ยวเหอมองดูชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่อ่อนลง นางวางตะเกียงลงบนโต๊ะแล้วถอนหายใจยาว“ลุกขึ้นเถอะอาหลิว ข้ายังไม่ได้ว่าอะไรสักคำ เจ้าจะโขกหัวให้พื้นบ้านข้าพังหรืออย่างไร”อาหลิวค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ใบหน้ามอมแมมของเขาบัดนี้มีน้ำตาคลอ เขาดูซูบกว่าปกติเมื่ออยู่ใต้แสงไฟชัดๆ ร่างกายที่ผอมแห้งจนเห็นกระดูกไหปลาร้าเด่นชัดนั้นเป็นเครื่องยืนยันถึงความยากลำบากที่เขาเผชิญมาตลอดชีวิตในยามที่มองสบตากับอาหลิว เว่ยเสี่ยวเหอพลันนึกถึงประวัติที่ชายคนนี้เคยเล่าให้ฟังแบบกระท่อนกระแท่น อาหลิวไม่ใช่ขอทานโดยกำเนิด เขาเคยเป็นลูกชาวนาในหมู่บ้านห่างไกล ทว่าเมื่อสิบปีก่อนเกิดภัยแล้งจนหน้าดินแตกระแหง พ่อแม่ของเขาทำงานหนักจนกระอักเลือดตาย ทิ้งเขาไว้เพียงลำพังในวัยเพียงสิบขวบ เขาต้องเดินเท้าเข้าเมืองหลวงเพื่อหางานทำ แต่ด้วยร่างกายที่เล็กและอ่อนแอจึงถูกพวกนักเลงเจ้าถิ่นรังแกและแย่งชิงของมีค่าไปหมดสิ้นเขาเคยรับจ้างล้างชามในเหลาอาหาร แต่ถูกเถ้าแก่ใส่ร้ายว่าขโมยเงินถูกทุบตีจนขาพิการไปข้างหนึ่ง ซึ่งปัจจุบันดีขึ้นแล้วแต่ยังมีอาการกะเผลกยามเหนื่อยล้า ชีวิตที่ถูกทอดทิ้งและถูกทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่าห